Üç ayların içinde...

Üç ayların içine girdik. Bu bir gönül iklimi... Kalbleri dinleme zamanı... Şöyle bir avucumuza alıp, orada ne var ne yok sorgulama mevsimi...

Müslüman, kalbinin farkında olan insandır.

Fetih de orada, çürüme de...

Dünya bir hercümerç içinde ise, oraya sığınacak, oradan güç alarak hayatta tırmanış yolunu arayacaksınız.

Müslümanın, kalbini ihmal ederek varacağı bir yer yok.

Müslümanın, kalbleri ihmal ederek varacağı yer de yok.

Zor''un insanları olamayız.

Kimseye boyun eğdirerek sonuç alamayız.

Kalbine ulaşamadığımız insan bizim değildir.

Mühürlenmiş kalbler için bile anahtar aramaya mecburuz. Çünkü hangi kalbin mühürlendiğini bilmiyoruz. Onun için, herkese hüsnü zanla bakmaya mecburuz. Herkese bir dönüş hakkı tanımaya mecburuz. Kendi kalblerimiz bile zaman zaman isyan eder yaratılış gayesine, tıpkı onunla konuştuğumuz gibi, tıpkı ona Allah yolunu gösterdiğimiz gibi açılmamız lâzım insanlığın kalbine...

Müslüman nezdinde, öfkenin mutlak karşılığı öfke olmamalıdır.

Hakaretin mutlak karşılığı hakaret, sövgünün karşılığı sövgü olmamalıdır.

Bunlar, karşıdakinin seviyesini paylaşmak demektir. Karşıdaki ile benzeşmek ya da...

Nerde İslâm insanının nezahet farkı...

Çetin zulüm şartlarıyla kuşatılmış olabiliriz. Çıkış yollarımız kapanmış olabilir. Fena halde damarımıza basılmış olabilir.

O zaman, zifiri karanlık Mekke ortamında üzerine deve işkembesi atılan insanı düşünmeliyiz... Yollarına diken döşenen... Panayırlarda yüzüne karşı hakaret edilen... Taif''te ayak takımının sövgülerine ve taşlanmalarına maruz kalan... Üzerlerine kızgın kumda kayalar konan, ellerinden ve ayaklarından develere bağlanıp paramparça edilen...

İslâm''ın nezaheti;

-Rabbim onlar bilmiyorlar

-Rabbim, bunların neslinden tevhid ehli insanlar çıkar

diye dua etmeyi gerektirmişti.

-Allah bir, diye tebliği sürdürmüştü İslâm nezaheti ile yetiştirilenler... "Ben, Peygamberimin ayağına diken batmasını istemem..." diyerek yıkmıştı zulmün öfke hummasını...

Ciğerimizi sökenin ciğerini sökmedik biz nezih zamanlarımızda... Aksine, onların bile iradesinin tükeneceği bir iklim oluşturduk...

Üç aylar, önce kendi kalbimizi ihya etmeye yaramalı...

Sanki, kendimizden çok âfâka yöneldik bir zamandır... Åfâkta dolaşırken, kendi dünyamıza da yabancılaştık. Åfâktan yansımalar oldu yüreğimize... Sövgüleri dinleye dinleye sövmeyi öğrendik. Öfkeye muhatab ola ola öfkeyi öğrendik. Acaba zulme muhatab ola ola zulmetmeyi mi öğreneceğiz? Acaba kıyıcılık, bizi de mi terbiye ediyor? Ya bizi kuşatan inançsızlık karşısında ne yapacağız?

Bir farkımız olmalı...

İnsanların kalblerini arındıracağı bir çağlayan bulunmalı...

Ne yazık ki Ebu Cehil dönüştürüyor, kendisine benzetiyor insanları...

Peygamber soluğu nerde, diye özlemle haykırmak geliyor içimden zaman zaman. Nerde, O''nun, çocuklarını diri diri gömen Mekke ahalisinden, yufka yürekli Müslümanlar inşa eden şefkati, merhameti, yürek genişliği? Bize kim taşıyacak o iklimi?

Peygamber ahlâkıyla ahlâklanmış Allah dostları nerelerde?

Bazan çocuklarımızın yanında okuyamayacağımız yazılar yazıyoruz sütunlarımızda... Birilerine rövanş olsun diye... Ne nezih insanların yüzü kızarıyor, utancından... Hangi insan o yazılarımızın ucundan tutar da gelir bizim dünyamıza? Ya da bizim kalblerimiz ne hale döner o tür yazıları yaza yaza, okuya okuya?

"Müslüman, İslâm''ı öyle diri yaşa ki, seni öldürmeye gelen sende dirilsin" demişti bir güzel insanımız.

Bir farklı dirilik ölçümüz olmalı...

Sel gider kum kalır, denilmiş.

Ebu Cehiller bizim sınavımız. Şeytan da sınavımız. Onları aşmak, onlar gibi olmakla değil,onlardan daha acımasız,daha ceberrut olmakla da değil, "en güzel yaratılış" sırrını kuşanmakla mümkün... Yaratılıştaki "insanî kıvam"ı kuşanmakla mümkün.

Öfkelerde günübirlik tepkisellik var. Bir tür güdülüş bu...

İslâm klasiğini taşımalıyız hayatımıza... Ölmeyen, bitmeyen, tükenmeyen, eskimeyen... Hep diri kalan...

Üç aylar, bir Müslüman güzelliği kuşanmanın mevsimi olmalı... Alınlarında secde izi parlayan insanların güzelliği... Buğday başaklarının güzelliği... İzzeti ve rahmeti birlikte özümseyenlerin...

Bir yerde "Muhammedî meşrebin en bariz vasfı merhamettir" ifadesini okumuştum. Merhamet.... Biz o güzelliğin öğrencileri olmalıyız. En merhametsiz kıyıcılık bize karşı yapılsa bile, merhameti taşımalıyız bu topraklara... Kim taşıyacak Müslüman değilse...

Üç aylardayız dostlar... Kalblerimizi alıp da bakalım avucumuza... Müslüman kalbine yabancı olan hücreleri atalım... Bakalım geride ne kalıyor? Ondan sonra yeniden bir kalb inşâsına başlayalım, hücre hücre...

Üç aylarımız bereket taşısın gönüllerimize...