“Göllerde bu dem” bir imam

Eylülün son günlerine özgü serinlik gölün yüzeyine vurmuş gibi. Yer yer büyüyen sazların bir ekin tarlasını hatırlatan salınımı güzün geldiğini yeterince belli ediyor. Göl kenarında yer yer büyüyen sazların salınımına bakarken ister istemez Ahmet Haşim''in şiirindeki dizeler dudaklarımdan dökülüyor: “Göllerde bu dem bir kamış olsam.” Göl neden dinginlik duygusu verir insana? Herkeste böyle midir acaba? Ummanın sonsuz boşluğunda yitip gitme korkusunun yerine daha dingin, daha berrak bir ruh hali sarıyor ister istemez.

Göle dik inen yamaçlarda mor çiçekler açmış. Kuşburnular iyice sararmış, kızıla çalmış.

Güneş bulutların ardına saklanmadığı sürece hala ısıtıyor.

Göle düşen serinlik henüz üşütmese de bir serinlik hissi sarıyor ruhumu. ''Göl düşüncesi'' bende hep bir serinlik, dinginlik çağrıştırır zaten. Salkım söğütlerinin saçlarını suda yıkadığı içimde hep serin kalan göl…

Kıyıya yakın yerlerinde yüzeyi kaplayan nilüferler göle akseden dağın koyu gölgesini yeşil tonda renkleriyle yumuşatarak üşüten serinliği ısıtıyor adeta…

Gölün çevresinde ipe dizdikleri alıçları boyunlarına asarak satmaya çalışan yaşlı köylü kadınlar modern zamanın dervişlerini hatırlatıyor. Boyunlarında tabiatın sunduğu tesbihler. Birkaç liralık ticarete gözü doymuş bu yaşlıların dünyaya metelik verdikleri yok sanki. Müşterileri ile kendi hayatları arasında tam bir tezat var. Lüks arabalarının camlarından iri alıçlara tuhaf merakla bakanlar, tadımlık merakları karşılığında hayatın tüm yükünü yüzlerindeki çizgilere aksettiren bu köylü kadına nasıl bir şükür bağışladığının farkında bile değil.

Sonbaharla birlikte günlerin iyice kısaldığını tabiatla iç içeyken daha bir fark ediyorsunuz. Güneşin birden tepeden kayması, göle düşen gölgeler, uzamaya başlayan çam ağaçlarının silüeti…Gölün dingin suları, sazların narin salınımı, çamların uğultusu, secde yerinde alnını öpen mor çiçekler. Namaz kılmak için, evrenle içiçe bir mekan. Suda titreyen semanın secde yerine geldiği an.

Otellerin, yürüyüş parkurunun yeterince yapaylık kattığı, modern insanın her türlü “doğal ihtiyaçları”nın düşünüldüğü insan elinden çıkma çevre düzenlemesine bakarak cami aramanız boşuna. “Mahalle baskısı”nı göze alıp namaz kılmak için tabiatla iç içe bir köşeye bakınırken birden bir levha gözünüze ilişecektir: camiye gider…

Göl kenarındaki düzgün asfalttan ayrılıp çam ağaçlarının arasında toprak yolu takip ederek az ötede olması muhtemel sandığınız camiye yöneliyorsunuz. Gölden, tesislerden iyice uzaklaşıp bir köy yolundasınız artık. Daha ilerde ormanın içlerinde bir yerde, yolun çatallaştığı noktada ağaca çakılmış ok işaretli bir başka cami levhası göze çarpıyor. Kıvrıla kıvrıla, arkadan çıkan toza aldırmadan ormanın derinliklerine yayla evlerinin göründüğü yere kadar devam ediyorsunuz. Köyün ahşap minaresi ağaçlar arasından görünmüştür.

Yamaca sırtını yaslamış köyün ahşap evlerinden hiçbir hayat belirtisi göze çarpmıyor. Aşağıda her taraftan görünecek bir konumda yapılmış camiye vardığımızda serin yayla havasını iliklerime kadar hissediyorum.

Ahşap caminin dıştan döküntü görünümüne, teneke minaresine karşın içi oldukça bakımlı. Cilalı ahşap cidarlar, temiz halılar, havalandırılıp temizlenmiş görüntüsüyle hiç de terkedilmişlik hissi vermiyor.

Namazı kılıp dışarı çıktığımda camiye elli metre kadar uzaklıktaki bacası tüten ahşap evden çıkan orta yaşlarda biri selam veriyor. Güneşin yakıp, rüzgarın kavurduğu, hafif beyazlaşan sakalın çevrelediği aydınlık bir çehrenin davetkar gülümseyişine bigane kalmak olmazdı. Tabiatla haşir neşir olduğu her halinden belli çelimsiz ama sağlıklı bir adamın elini sıkarken tahta masanın kenarındaki iskemleye ilişmiş buldum kendimi.

Köyün iki yüz seçmeni varmış. Yayla köyü, Ramazanda iki saf cemaat oluyordu diyor. Ramazandan sonra köylü aşağıya, köylerine inmiş.

Kışın karısıyla beraber camiyi bekliyor.

O açıldıkça sade camiyi değil tabiatı, otları, şifalı bitkileri beklediğini fark ettim. Tabiatın farkında bir bilinç akıyordu o cömert gülümseyişinde.

Demli çayın ardından bitki çayları gelmeye başladı. Hangi ağaçtan neler topladığını, hangi bitkinin ne tür hastalığa iyi geldiğini teker teker anlatmaya başladı. Köknar ağacının kozaklarından topladığı çiçeklerden paketi mutlaka almamız için ısrar ediyor. Kavanoza koyduğu kızılcık marmelatına bakarken adeta yaşadığımız yapay hayatla yüzleşmemizi sağlayan bir ayna gibi ışıldadığını görüyorum.

Her gün ormanın içine dalıp hangi tepeye tırmandığını, oradan indiği vadileri parmağıyla gösteriyor. Uzakta sakin sakin otlayan bir çift ata gözüm kayıyor.

“Camiye gider” yazısını bilgisayarda yazıp levha yapmış.

Futbol hala en büyük tutkum diyor, “arkadaşlar geldikçe mutlaka maç yaparız.”

Camiye gözü gibi bakan bir imam.. Tabiatın şifrelerini çözmüş bir hekim… Camiyi dışlayan modern hayatın profanlığına karşı bilgisayardan işaret levhaları hazırlayan pusula.

Yaşamak, “göllerde bu dem bir kamış olsam” dercesine bir yaşamak…