Çözüm Türkiye"nin içinde

En sonda söyleyeceğimizi en başta söyleyelim: Kürt meselesinde “çözüm” bir tarafa, mesele “yönetilebilir” olmaktan çıkıyor. Silahlar konuştuğu zaman sözlerin, kelimelerin bir anlamı olmuyor. 2010 Türkiye''sinde 1990''nın ilk yıllarındaki manzara yeniden görülmeye başlandı. Meseleye yaklaşımda 1990''ların dili ve uygulamaları seslendiriliyor. Artan “şiddet” ve “teröre” karşı bugüne kadar sonuç alınamamış politikaların icrasından sözediliyor. Aynı “uyarı”ya aynı refleksle cevap veriliyor. Her kalkan cenaze bu dili biraz daha besliyor.

İki üç hafta sonra Şemdinli ve Eruh''ta (15 Ağustos 1984) atılan ilk kurşunların üzerinden 26 yıl geçmiş olacak. O tarihten bugüne 26 yıl geçti, 40 binin üzerinde ölü... Binlerce faili meçhul cinayet... Binlerce köy boşaltması... Kırsaldan kentlere göçlerin yıllardır biriktirdiği sorunlar... Geçen onca yıl, dökülen onca kan, sönen onca yaşam. Altından kalkması zor ağır bir bedel. Böylesine ağır bir bedelin karşılığı bugünün Türkiye''si mi olmalıydı?

Meseleye çözüm olabilecek, en azından çözüme yaklaştıracak, yönetilebilir hale getirecek alternatifler geçen yıllarda ödenen ağır bedele rağmen tek tek tüketildi, tüketiliyor. 90''lı yılların Türkiye manzarasının yaşandığı bugünün Türkiye''sinde bu gidişle tutunacak bir dal kalmayacak.

Görülmeyen, ertelenen talepler zaman geçtikçe beraberinde yeni taleplerle ortaya çıkıyor. Meselenin çözümüne yardımcı olacak adımlar zamanında atılmadığı için çözüm gittikçe zorlaşıyor, içinden çıkılmaz hale geliyor. Dün dile getirilen talepler bugün için artık anlam ifade etmiyor. Bugün dile seslendirilen konular, gidişat böyle devam ederse, yarın anlamlı olmayacak.

Masaların etrafında apoletli apoletsiz devlet yetkilileri hergün yine biraraya gelmeye başladı. Açıklamalar yabancı değil: Bölücü ve etnik temele dayalı terör..., devletin ve milletin kararlılığı ve mücadele azmi... Yine aynı yaklaşımlar; OHAL, özel tim, profesyonel ordu, sınır kaydırması, dış mihrak, taşeron tartışmaları...

Meseleye 26 yıl önce nereden bakılıyordu ise yine aynı bakış: bölücü etnik teröre karşı emniyet ve asayiş tedbirleri.

Evet bu mesele aynı zamanda ekonomik, sosyal ve kültürel bir meseledir. Ama her şeyden ve hepsinden önce bir “kimlik” meselesidir. “Kürt olmak” daha doğrusu “Kürt olamamak” meselesidir. Bu mesele “çözümsüzlüğü çözüm olarak ortaya koyanlara” karşı çıkanların sıkıştıkları zaman yine “çözümsüzlük çözümüne” sarılmaları meselesidir.

Bu mesele “dış mihrak” ve “taşeron” meselesinden öte beyinlerdeki “dış mihrak” ve “taşeron” meselesidir. Beyinlerdeki “bölücü/bölünme” meselesidir.

Türkiye 87 yıldır aynı bölünme korkusu ''hikayesi'' ile yaşıyor. Türk halkına adeta İsrail''de yaşayan İsraillilerin hikayesi benimsetildi. İsrail''in ABD eski büyükelçisi Daniel Kurtzer, geçtiğimiz günlerde Washington Post''ta yazdığı bir yazıda İsrail''deki Yahudilerin “yatağa soykırım anılarıyla gidip sabah İsrail-Arap çatışmasıyla uyandıklarını” yazıyordu. Kurtzer, çözümsüzlüğün temel nedeninin bu hikayenin unsurlarının ortadan kalkmasına rağmen hikayenin aynen sürmesine bağlıyordu.

Devletin mevcut politikaları Türk halkına adeta aynı hikayeyi benimsetti. Türk halkı son 30 yıldır yatağa “bölünme” korkusuyla gidip sabaha “şehit” haberleriyle uyanıyor.

Hikaye birbirine benzese de hikayenin sonunda varılmak istenen sonuç tamamen farklı. Yukarıdaki hikayede İsrail ile Filistinli Arapların yanyana, barış içinde yaşayan iki ayrı devlet olmasına çalışılıyor. Türkiye hikayesinde ise 20 yıl öncesine kadar varlıkları inkar edilen, dilleri konuşulması yasak olan Kürtler, aynı devlet çatısı altında Kürt ve Kürt olmaktan doğan haklarıyla, Türk kardeşleriyle birlikte yaşamak istiyorlar. Daha önce birileri söylemişti: “Ermeniler bir zamanlar Türkiye''de yaşadıklarını Kürtler ise var olduklarını ispatlamaya çalışıyor.”

Bir yıl önce ilan edilen “açılım” kapsamında atılan küçük bir takım adımlar bile Kürdün-Türkün çözüme ne kadar susadığını göstermeye yetmişti. Devletin kanalında TRT-6''da kesintisiz Kürtçe yayın başladığında kıyamet kopmadı, Türkiye bölünmedi, parçalanmadı!

Geç gelen ''açılım''da atılan küçük bir adım bile Türkiye''ye daha “adil” daha “demokratik” bir görünüm kazandırdı. AK Parti hükümetinin kapağını tam açamadığı ve bu sebeple ne olduğu çok da anlaşlamayan “açılım” paketi tüm eksikliklerine rağmen, tıpkı Necmettin Erbakan''ın gerçekten ne olduğu bilinmemesine rağmen Refah Partisi''ne iktidara taşıyan “Adil Düzen” sloganı gibi kitleleri peşinden sürüklemeye, umut vermeye yetti. ''Erbakan ve Generaller'' kitabı için röportaj veren Etyen Mahçupyan; “Adil Düzen lafı yeterlidir zaten, programa ihtiyacı yoktur” diyordu. Söylemin işaret ettiği nokta adaletti. Tayyip Erdoğan''ın ''açılımı''nın işaret ettiği nokta da esasında adalettir. Kürtlerin talebi bu anlamda adalettir.

İçerde bir sorun var ve bu bir türlü çözülmüyorsa orada “dış mihrak”da olur, “taşeron”da. PKK''nın “dış mihrak” ve “taşeron” olmasının önüne geçilmesine, PKK''yı var eden sebepleri ortadan kaldıracak adımların atılmasıyla olur ancak.

Meseleyi görmek için atılacak en önemli adım beyinlerdeki “dış mihrak” ve “taşeron” putlarını kırmaya başlamak olacaktır.