28 Şubatçılara selam olsun...

Ertuğrul Özkök, 28 Şubat''ı savunan son kale olduğunu söylüyor son yazılarından birisinde... Bu duyguyla daha da ileri gidiyor, 10. yılında “28 Şubat''ın intikam kutlamaları”nın yapıldığını iddia ediyor. Kastı 28 Şubat''ı eleştirel olarak değerlendiren, 1997''yi askeri darbeler arasına koyan değerlendirmeler...

Aslında Özkök yandaşlarına haksızlık ediyor. Emekli Org. Çevik Bir, emekli Tümg. Erol Özkasnak muhtemelen duygu ve tavır olarak Özkök''ü yalnız bırakmıyorlardır...

Özkök kimi meslektaşlarına da haksızlık ediyor...

28 Şubat''la ilgili televizyon programları örneğin... Adeta ortada iki eşit taraf varmış gibi 28 Şubat''ı yapanlar ile sonuçlarına maruz kalanları karşı karşıya getirmeye çalışıyorlar. MGK eski Genel Sekreteri emekli Org. Kılınç, 28 Şubat operatörlerinden eski rektör Alemdaroğlu baş rollerdeydi bu programlarda...

Özkök üzülmesin. Ticari kaygı, reyting, tartışma derken onun mantığı hüküm sürmeye devam ediyor...

Ama şu her şeyi, içeriğine bakmaksızın yan yana getirme meselesinin biraz üzerinde durmak lazım...

“Bizim söz hakkımız yok mu? Sen konuşursun da asker konuşamaz mı? Nedir bu aydın tahakkümü?” gibi lafları son zamanlarda sıkça duyuyoruz.

Bu vurguları Özkök de pek sever. Ama Özkök''ün zaman zaman meşruluk şemsiyesinden medet umduğu Murat Belge bakın şu mükemmel vurgusuyla ne hale sokuyor her şeyi eşitleme meraklılarını:

“Bu dönemin özelliği bu: Birtakım kavramların içeriğini hiç önemsemeden, eşdeğer şeylerden söz ediyormuş gibi, yan yana getirmek. Gazetemde Hitler''e bir köşe verip, sonra, ''Onun da konuşma hakkı yok mu? Hani sizin demokrasiniz?'' tartışmasına girebiliyorlar... Bir yanda, nereden baksan, iğrenç bir cinayet var... Buna tepki gösteren insanlar, ''Ben de öldürdüğünüz o insanla özdeşim'' diyor. Ve tabii aynı zamanda bu gibi etnik veya dini kimlik farklılıklarının düşmanlık, öldürme, yok etme gerekçesi haline getirilmesini protesto ediyor. Ötekiler ise, ''Ben o katille özdeşim. Onun yaptığı işi onaylıyorum ve fırsatını bulunca ben de yapacağım'' diyor. Bu bir ''düşünce özgürlüğü'' örneği değil, cinayet iradesi beyanı...”

Şimdi dönelim 28 Şubat''a...

Dün bu “sürecin” kimi kalıcı özelliklerinden, örneğin EMASYA''dan söz etmiştik...

Ama savunanları açısından başka yüz kızartıcı yönleri vardı bu dönemin...

28 Şubat devlet içindeki tüm memurların fişlendiği bir dönemdi. Kimi sivil toplum örgütlerinin faaliyet yaptığı yerler, bilgi toplamak için fişlemeler yapıldığı bir dönemdi. Toplumun fişlenen ve fişleyenler diye ikiye ayrıldığı bir dönemdi. Örneğin birlik komutanlarının subay ailelerinin muhbirlik yapmalarının vatani bir görev olduğunu emir yoluyla hatırlattıkları dönemdi. Demek istediğimizi göz önüne getiremeyenlere örnek verelim:

19 Şubat 1997...

8. Mekanize Piyade Tugay Komutanlığı''nın, 2. Kolordu''dan gelen İKK.KB (63) sayılı bir emri dağıtıma sokan, Kurmay Başkanı K. Albay Mahmut Sancar imzalı yazısı...

Şöyle diyor:

“Türkiye Cumhuriyetini ve Silâhlı Kuvvetleri iç ve dış tehditlere karşı koruma ve kollama, her Türk vatandaşının olduğu kadar T.S.K. personeli ve onlarının eş ve çocuklarının en büyük millî görevidir. Bu bakımdan Kara Kuvvetleri''nin tüm personeli ve aileleri birer haber toplama vasıtasıdır. Tüm Kara Kuvvetleri personeli ve ailelerinin elde edeceği her türlü belge, bilgi ve haberi bu konunun üst komutanlık tarafından bilinip bilinmediği yorumunu yapmadan silsileler yoluyla üst komutanlığa ulaştırması ve personelin bu hususta bilgilendirilmesi ilgi ile emredilmiştir.”

Evet, 28 Şubat, kimilerinin meslektaşlarını bile bile ve göz göre göre, sadece Genelkurmay 2. Başkanı ve Genel Sekreteri talep ettiler diye, vatan haini ilan edip, tehlikenin ve kurşunların önüne attıkları bir dönemdi.

Savunmaya devam beyler, savunmaya devam...