Siyasette kırmızı ışıklar

Dış politika suları sıcak… Ama asıl sıcaklık Güneydoğu''dan kaynaklanıyor.

Cuma günü değindik:

Geçen hafta Diyarbakır''da toplanan 99 belediye başkanı ve il genel meclisi üyesi, belediyelerin merkezi hükümetten özerk bir yapıya kavuşturulması kararı aldılar.

Bunu PKK''lı Cemil Bayık Fırat Haber Ajansı''na yaptığı açıklamalar izledi.

"Eğer Kürt sorununun demokratik siyasal çözümü için tek yanlı çaba gösterdiysek, amacımız demokratik özerklik çerçevesinde bir siyasi çözüm ortaya çıkarmaktı. Bu çabaların amacı demokratik özerkliği geliştirmekti. Türk devleti en makul çözüm olan bu yaklaşımımıza olumsuz karşılık verince (…) demokratik özerkliği şimdi kendi mücadelemizle pratikte gerçekleştirmeye çalışıyoruz. Yakında bunun resmî ilanını da yapacağız."

Bayık örgütü adına böyle diyordu.

O zaman durum şudur:

BDP ve PKK birlikte hareket etmekte ve kendileri açısından Kürt politikasında talep çıtasını yükseltmekte, somutlaştırmakta ve tek yanlı bir özerklik ilanına hazırlanmaktadır.

Nasıl bakmalı?

Kabul edelim, etmeyelim, Kürt sorunu kültürel ve sosyolojik olmaktan çok politik bir sorundur. Kürtlerin ortak bir talebine, bir ölçüde kendileri yönetme talebine dayanmaktadır.

Politik sorunların tarafları olur.

Bu sorunda da terazinin bir ucunda devlet ve ulusal siyaset bulunmaktadır. Diğer uçta ise Kürt sorununu yöneten, kullanan, yönlendiren bir örgüt bulunmaktadır.

Devlet kısmı malum…

Örgüt meselesi ise önemli…

Örgütün illegal olması, devlet tarafından tanınmaması ve terörist ilan edilmesi ya da terörist olması bu sonucu değiştirmemektedir.

Nitekim çatışmaların alevlenmesi ya da dinmesinde, sorunun hal yoluna girmesinde ya da yokuşa sürülmesinde devletin izlediği yol kadar, örgütün politikaları da belirleyici olmaktadır.

PKK kendisine 1999''a, Öcalan''ın yakalanmasına kadar "Bağımsız Birleşik Kürdistan" hedefi koymuştu. Öcalan''nın İmralı günleriyle birlikte, bu kez Kürt sorununu "kültürel haklar" olarak tanımlamaya başlamış ve tek yanlı ateşkes ilan etmişti. Daha sonra aynı çerçevede "Demokratik Cumhuriyet" politikasını ortaya atmıştı, anayasal vatandaşlık, kolektif-siyasi varlıkların ve haklarının anayasal güvence altına alınması fikri üzerine oturuyordu bu politika…

Bu politikalar Kürt sorununu, Kürtlerin talep ve örgütlenmelerini yönlendirdiler…

Ve Türk siyasetinin ürkekliği, durgunluğu sayesinde PKK bu konuda genel olarak başarılı oldu.

Bugün demokratik açılım politikasının bir tür iflas etmesinden sonra meydan yine PKK''ya kaldı.

KCK tutuklamaları, Mahmur davası derken, örgüt önce silah kullanarak, can alarak kendi açısından alan hâkimiyeti gösterisi yapmış ve bu iklimde yeni politikasını ilan etmiştir:

"Demokratik özerklik"…

Peki, anlamı ve karşılığı nedir bu ilanın?

Kendi örgüt varlığını Kürt meselesinin önünde tutan PKK için açıktır ki, bu, bir konuşma ya da uzlaşma arayışı değildir.

Sadece silahların gölgesinde ilan edildiği için değil, PKK bu yolla yarı askeri yarı siyasi bir alan tanımı yapmakta, Kürt meselesini tekeli altına aldığını pekiştirerek yeniden ilan etmektedir.

Özerklik ciddi bir meseledir.

Belediyeler mevcut yetkilerinin ötesine geçtikleri an, bu durum merkezi hükümet için yeni bir çatışma halini ifade eder.

En azından şu açıktır: Devletin ve siyasi iktidarın PKK''nın ve BDP''nin tek taraflı bu girişimine "üstü kapalı ya da açık" hiçbir şekilde "evet" demesi mevcut dengeler ve konjonktür itibariyle mümkün görünmemektedir.

Bu durumda "özerklik fikri"ne dayanan yeni aşama, yeni bir çatışma vesilesi olmaktan başka anlam taşımayacaktır…

Peki, bu fikre Kürt sorunu açısından nasıl bakmalı?

Ya da bu fikir farklı bir biçimde, bir tartışmanın ya da konuşmanın sonucu olarak ortaya çıksaydı ne demek gerekirdi?

İşin özü belki de burada…

Yarına…