Biz Muhammed Ali'yi neden çok sevdik?
Boksör olduğu için mi? Şampiyon olduğu için mi? Sanmam.
Biz Muhammed Ali'yi, Hakk'ı söylediği, sözünün arkasında durduğu, mücadele ettiği, dayandığı, bedel ödemek uğruna direndiği için sevdik.
Millet olarak, ümmet olarak mazlumları hep sevdik ve severiz; ama Muhammed Ali'yi, sadece mazlum olduğu için değil, mağrur bir mazlum olduğu için sevdik.
Muhammed Ali, ABD'nin Vietnam savaşını eleştirdiği için hapse mahkûm oldu, şampiyonluk unvanı elinden alındı, lisansı iptal edildi.
Dünya şampiyonu olarak İslam'ı var gücüyle savunması ona çokça düşman kazandırdı.
Eğer vazgeçseydi, sussaydı, geri adım atsaydı, 1970'ler boyunca Türkiye başta olmak üzere İslam coğrafyası sabah yataklarından kalkıp onun maçlarını izlemeyecek, yumruklarıyla coşmayacak, onun zaferleriyle sevinç gözyaşları dökmeyecekti.
Hiçbir sporcunun, hiçbir şampiyonun vefatı İslam coğrafyasını bu kadar sarsmamıştır. Eğer, şampiyonluk unvanı uğruna doğruları haykırmaktan feragat etmiş olsaydı, bugün milyarlarca Müslüman arkasından Fatiha okumayacak, dua etmeyecekti.
Muhammed Ali, İslam coğrafyasının özgüveninin yerlerde olduğu bir dönemde, direnmeyi, dayanmayı, sabretmeyi, dik durmayı, Müslüman olmanın mağrur olmak anlamına geldiğini, Müslüman olmanın sarsılmadan Hakk'ı söylemeyi ve savunmayı gerektirdiğini tekrar hatırlattığı için efsaneydi.
Muhammed Ali ile Recep Tayyip Erdoğan'ın hikâyeleri birçok noktada örtüşüyor.
Recep Tayyip Erdoğan'ı bugün sadece Türkiye'de, sadece İslam coğrafyasında değil, bütün dünya mazlumlarının gönlünde efsaneleştiren, tıpkı Muhammed Ali gibi, Hakk'ı hesapsız, plansız, bütün yalınlığıyla ortaya koyması, Hakk'ın arkasında dimdik durması ve direnmesidir.
“One Minute” ya da diğer bir deyişle Filistin davasına verdiği samimi desteği, “dünya 5'ten büyüktür” diyerek küresel sistemi sorgulamasını bir kenara bırakalım ve önceki güne gidelim.
PKK, İstanbul'da, hem de Ramazan ayının ikinci gününde, kanlı eylemlerinden birini daha gerçekleştirdi. 6'sı polis olmak üzere 11 masum insan hayatını kaybetti.
Türkiye'deki malum çevreler ve uluslararası ortakları, 2015 Temmuz'unda Suruç öncesinde yazılan senaryo uyarınca, kanlı terör örgütü PKK'yı değil, bir kez daha Recep Tayyip Erdoğan'ı itham ettiler.
“Diktatör oldu, otoriterleşiyor, IŞİD'i destekliyor, Saray'ın askeri ve polisi katliam yapıyor, Başkan olmak için öldürüyor” tarzı, terörü perdeleyen, adeta terörü meşrulaştırmak için kullanılan yalan ve iftiralar uzun süredir zaten dolaşımda.
Gezi olaylarından FETÖ'nün 17/25 Aralık darbe girişimine, PKK teröründen DHKP-C saldırılarına kadar her eylem, Recep Tayyip Erdoğan'a, dolayısıyla özgüvenini yeniden kazanan Türkiye'ye ve Müslümanlara diz çöktürmek için kurgulanıyor ve uygulanıyor.
Erdoğan liderliğinde Türkiye dik durdukça, sağlam durdukça, saldırıların dozu daha da artıyor.
Peki, uzlaşmak, boyun eğmek, geri adım atmak çözüm mü? Çözüm olabilir mi?
İddialarından, hedeflerinden vazgeçmek Türkiye düşmanlarına geri adım attırır mı?
Muhammed Ali geri adım atsaydı ne olurdu? Özür dileseydi, iddialarından vaz geçseydi, dik durmasaydı, acaba şampiyonluk unvanını, spor lisansını, özgürlüğünü geri verirler miydi?
Hakk'ı cesaretle savunan Müslüman bir zenciye merhamet ederler miydi?
Muhammed Ali, boyun eğdiğinde kaybettiklerini geri alamayacağı gibi izzetini de yitireceğini çok iyi biliyordu. Hem boyun eğmedi, hem bütün yitirdiklerini geri aldı, hem de Müslümanların gözünde efsaneleşti.
Tayyip Erdoğan da, diz çöktüğünde, boyun eğdiğinde, iddialarından vazgeçtiğinde ülkesinin, milletinin kazanamayacağını, üzerine bir de ümmetin özgüveninin sarsılacağını biliyor. Geri adım attığında, bu düşmanların merhamet etmeyeceğini çok iyi görüyor.
Antrenörü, “dans et şampiyon yoksullar için, işsizler için dans et” demişti Muhammed Ali'ye...
Çok geniş bir coğrafya da Recep Tayyip Erdoğan'a benzeri şekilde sesleniyor bugün: “Diren Tayyip Erdoğan, mazlumlar için, yoksullar için, garipler için diren...”
#Muhammed Ali
#FETÖ
#Gezi olayları
#İslam coğrafyasını
