Öcalan"la masaya oturmak!

Biz bize benzeriz. Değişmemiz mümkün değil. Olayları algılamamız, yorumlamamız neticede hep aynı yere çıkıyor. Tarihte bunun o kadar çok örneği var ki!

Avrupa 16. yüzyıldan itibaren hızla gelişmeye başlayıp bilimsel alanda devrimler yaparken Osmanlı bu duruma kayıtsızdı. Osmanlı Tarihi alanında sadece Türkiye"nin değil dünyanın en önemli tarihçilerinden biri kabul edilen Halil İnalcık Hoca"ya bir sohbetimizde bilimsel gelişmelere Osmanlının niçin duyarsız kaldığını sormuştum. Hoca, "Osmanlı için Avrupa ecnebi yani gâvurdu. Avrupa"yı kendine denk görmüyordu. Avrupalıları Haçlı kabul ediyor, yaptıklarına önem vermiyordu. Ta ki 28 Mehmed Çelebi"nin Paris ziyaretine kadar…"

28 Mehmed Çelebi"nin Fransa"ya gidişi Osmanlı"da birçok şeyi değiştirmişti. Fransa"daki değişimi ve ilerlemeyi gören Mehmed Çelebi, Sefaretname kitabında bunları detaylı bir şekilde yazmıştı. Sefaretname kitabı sayesinde matbaacılık, bahçecilik ve şehir alanında Osmanlı kısa sürede bayağı ilerleme kaydetmişti.

28 Mehmed Çelebi"nin anlattıkları, gördükleri tarihin akışını değiştirdi. Osmanlı artık karşısındakini öteki ya da ecnebi olarak görüp küçümsemeyi bıraktı.

Türkiye bu olayın benzerini şimdi PKK ve Kürt meselesinde net bir şekilde yaşıyor. Sanki Kürtler başka diyarların insanıymış gibi halkımızın bir bölümü ve belli siyasiler tarafından ötekileştiriliyor ya da yok sayılıyor.

İki gün önce Tunceli"de altısı güvenlik güçlerimizden olmak üzere yedi vatandaşımız öldü. Türkiye bölgesel dinamikleri çok iyi yakalamış bir ülke olarak artık Kürt sorununu çözmek zorunda. Her gün gelen şehit haberlerine kimsenin dayanacak gücü kalmadı.

Dağdaki PKK"lılar terörist olsa bile onlar da bu ülkenin vatandaşları. Onları yok sayarak bir yere varmak mümkün değil. Kürt vatandaşların temsilcisi olduğunu söyleyen BDP"nin bu ülkenin en temel sorununu çözmek gibi bir derdi yok. Tamamen kan ve akan gözyaşından besleniyorlar.

Devlet elbette terör örgütüne karşı silah kullanacak. Bunun aksi düşünülemez. Ne var ki sorun çözme aşamasında müzakere de iyi bir diplomasi örneğidir. Karşınızdaki terör örgütü bile olsa gizli diplomasiyle müzakere yapılır.

Siz bakmayın devlet PKK"yla müzakere yaptı da ne oldu diyenlere. Onların derdi hükümetten istedikleri kadroyu almamaktı. İstedikleri olsa bugün başka türlü konuşurlardı.

Hakan Fidan ve Afet Güneş"in –ki Fidan, Başbakan Erdoğan"ın müşaviri, Afet Güneş ise Milli İstihbarat Teşkilatı"nın iki numarası idiler o dönemde- Oslo"da PKK"lılarla yaptığı müzakere "harici fitneciler" tarafından medyaya sızdırılıp demagoji ve ucuz hamaset yapılmasa bugün Kürt meselesinde bayağı yol katetmiş ve belki de akan kanı durdurmuştuk.

KCK tutuklamalarıyla müzakere yolunun önünü kesenler bugün ellerini ovuşturuyorlar. "Gördünüz mü, PKK silah bırakmıyor" martavalını sürekli oluyorlar. İnsan sormadan edemiyor, hem kayıtları sızdırarak çözüm sürecini baltalayanları hem de tam karşıtı olarak KCK içindeki MİT elemanlarını deşifre edip infaz edilmelerine neden olanları aynı paydada buluşturan nedir diye.

Türkiye Cumhuriyeti devleti, KCK tutuklamalarında ipin ucu kaçmasa belki de masada PKK"yı bitirip Kürt sorununu çözecekti.

O yüzden müzakereden asla ve kat"a korkulmamalı. Devlet ne olursa olsun eğer akan kan duracaksa Öcalan"la bile masaya oturmalı. Bunda hiçbir kötülük yok. Öcalan vakti zamanında, "Benim yönetmediğim PKK yedi kocalı Hürmüz"e döner" demişti. Bugün PKK her ülkenin taşeron olarak kullandığı bir araca dönüştü. Duran Kalkan, Mustafa Karasu tamamen silahla ve sonunu düşünmeden hareket ediyor.

Devreye Öcalan girdiğinde PKK"nın onun sözünü dinlememesi mümkün değil. Bu müzakere elbette gizli diplomasiyle yapılır. Kamuoyuna duyurmadan, bütün detaylar görüşülerek PKK"ya silah bıraktırılabilir.

Burada ortaya çıkan tek sorun Öcalan"a ne vaat edileceği! Ev hapsi derseniz sadece Türk milliyetçiliğinin artmasına sebep olursunuz. Türk halkını rencide etmeden bu soruna da bir çözüm bulunabilir.

Ben hükümetin bu yönde çalışmalara sıcak baktığını biliyorum. Güvenlik güçlerimiz elbette silah bırakmayacaktır. Kürt sorunun çözümünde BDP de asla bir taraf olamayacağından geriye sadece Öcalan kalıyor.

1990"lı yıllardaki yöntemlere başvurmanın faydası olmadığını gördük. Ülke olarak huzura kavuşacaksak ve bunun yolu Öcalan"la masaya oturmaksa bu şıkkın üzerinde ciddi ciddi durulmalı. Elbette böyle bir şıkkı istismar edecek, yok sayacak ve hatta idam sehpalarını kuracak çok kişi vardır. Ne olursa olsun çözümün parçası için her şık düşünülmeli, Öcalan"la masaya oturmak dahil.