AB, "stratejik"; KKTC, "taktik"tir

Bir ülkenin "stratejik hedefi" ne ise, diğer tüm konular ona tabi olur. Türkiye''nin 21.yüzyıl için ta geçen yıldan tayin ettiği "stratejik hedef", Avrupa Birliği üyeliğidir. Hal böyle olunca, bu yolda önüne çıkan engelleri kaldırmak, Türkiye''nin "ulusal çıkarı" gereğidir.

Avrupa Birliği, "olmazsa olmaz" bir hedef midir?

Evet, öyledir. Çünkü, 21. Yüzyılın uluslararası koşullarında, ülkeler kendi benliklerini koruyarak daha geniş yapıların içinde yer almak zorundalar. Kuzey ve Güney Amerika ve Asya''da, her yerde bu böyle.

Jeopolitik ve jeoekonomik konumuna bakıldığında, büyük ölçüde "uluslararası tecrit" durumunda kalır ve özellikle "Ortadoğu denklemi"nde yer almaya itilir. Balkanlar''daki etkinlik potansiyelini Yunanistan''a terketmeye mecbur kalır. Ege''de önü Avrupa desteğindeki Yunanistan tarafından kesilir.

"Ortadoğu denklemi"nde yer bulmaya itilen Türkiye''nin "Amerikan jandarmalığı"ndan öteye bir "manevra alanı" olamaz. "Jandarma" rolündeki bir ülke, ister istemez, ihtilaflara "taraf" olacağı gibi, kendisini "destabilizasyon hedefi" olarak açık hale getirir.

Ortadoğu''da "jandarma rolü"nün dış politikadaki anlamı, İsrail''e Arap periferisinde "emniyet sübap"ı oluşturmak, iç politikada ise kaçınılmaz olarak bir tür "askeri rejim" demektir.

AB üyeliği dışındaki seçeneklerin, Türkiye''nin çıkarına olmadığı açıktır. AB üyeliği, Türkiye''ye, uluslararası güvenlik açısından avantajlar sağlayacağı gibi, vatandaşlarının bireysel hak ve özgürlükleri ve ekonomik refahı bakımından da önemli imkanlar sunacaktır. Türkiye''nin bir "hukuk devleti" olması, yani "çağdaşlaşması" mümkün olacaktır.

Türkiye halkının yüzde 70''lerde dolaşan bir oranda AB üyeliğine istekli olması, halkın sağduyusunun ve çıkarlarının nerede olduğuna ilişkin sezgilerinin güçlülüğünü gösterir.

Dolayısıyla, Türkiye''yi bu hedeften saptıracak herşeyden kuşkulanmak doğaldır. Avrupa''yı Türkiye''yi bölmek isteyen bir adres olarak göstermek, Türkiye''de Avrupa''ya karşı düşmanlık kışkırtmak, hamasi milli heyecanları kamçılamak kimlerin işi olabilir?

"Yolsuzluk ekonomisi"ne dayalı imtiyazlarını, baskıcı bir rejimin tepesindeki yönetici konumlarını terketmek istemeyenlerin. "Statüko"dan vazgeçmezken, kendilerini "ilerici" diye pazarlayan "Cumhuriyet muhafızları"nın…

Türkiye''nin Avrupa''ya ilerleyen trenini raydan çıkarmak için sarıldıkları "dava" Kıbrıs. Daha doğrusu KKTC. Türkiye''yi "ya Avrupa; ya KKTC" diye bir açmazda bırakarak, "milli siperler"de topyekun anti-Avrupa savunma yapmak istiyorlar.

Dün de yazdık. KKTC, 15 Kasım 1983''te, 12 Eylül askeri rejiminin son bulmakta olduğu bir sırada yani Ekim seçimlerinden sonraki, Aralık''ta Turgut Özal''ın hükümeti kurma görevini devralmasından önceki "alacakaranlık"ta ilan edilmişti. Ne ilginçtir ki, Türkiye''nin Avrupa yolunu kesen 2945 sayılı "MGK ve MGK Genel Sekreterliği Kanunu" da aynı günlerde 9 Kasım 1983''te çıkmış ve 11 Kasım''da Resmi Gazete''de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

KKTC ilanı, doğrudan Kıbrıs Türklerinin eseri değildir. Dönemin Dışişleri Bakanı İlter Türkmen''in "brainchild"ı yani onun beyninin ürünüdür. Türkmen, şimdi, bunun bir "taktik manevra" olduğunu ifade ediyor. Zaten, ilan edildiği vakitte de, bunun bir "nihai adım olmadığı", Kıbrıs sorununa çözümü hızlandırmak amacıyla yapıldığı ve soruna çözüm bulunduğu taktirde ortadan kalkacağı belirtilmişti.

KKTC''yi şimdilerde, "tanınması" önkoşulunu Kıbrıs müzakerelerine başlamak için bir "koz" olarak ileri sürmek ve bunun mümkün olmayacağı bilinerek veya hesaplanarak Türkiye''nin Avrupa yolunu kesmek; kabul edilebilecek, savunulacak ve başarıya ulaştırılabilecek bir politika değildir.

Bu politikanın alternatifi, Kıbrıs Türklerinin haklarından vazgeçmek de değildir. Asla değildir. Kıbrıs Türklerinin "siyasi eşitliği"ni ve ekonomik refahını sağlamak, "KKTC kozu" dışında pekala mümkündür. Buna niyet edildiği takdirde, Kıbrıs Türklerinin tüm hakları korunarak Kıbrıs sorunu çözülebilir. Kıbrıs ve Türkiye, eş zamanlı olarak AB''ye üye olabilirler.

Eğer "değişim" Türkiye halkının çıkarları için gerekliyse, dış politikanın aynı kalması saçmadır. "Değişim", dış politika için de gereklidir.

NOT: Hürriyet''te görevli, tetikçi Emin Çölaşan, dün tüm yazısını yine bana yönelik hakaretler ve yalanlarla dolu bir provokasyona ayırmış. Bunu niçin yaptığını, kimin talimatını yerine getirdiğini ben biliyorum. Birçok insan da biliyor. İsteğine uyarak seviyesine düşemem. İsmini üç kez burada geçirerek, gazete sayfalarını kirlettiğim için okurlardan özür diliyorum. Bu bir daha olmayacak. Kendisine cevap vermeyeceğim.