Başarıya susamış bir topluluk

“Durmayın düşersiniz” şeklinde bir deyim vardır. Bu deyime en uygun topluluk Türk milletidir.

Türk tarihi o kadar zengin, canlı ve hareketlidir ki, önemli bir olayın olmadığı çeyrek asır bile yoktur. 70 yıllık Türkiye Cumhuriyeti tarihinde bile, her on yılda, her yirmi yılda bir tarihin sayfalarını dolduran olaylar garip geçmiştir.

Türkler, bir motosiklet akrobatına benzerler. Bir silindir içerisinde dönüp dururlar. Onların akrobasiyi başarabilmeleri için viteslerini daima yüksek tutmak zorunluluğu vardır. Vitesi küçüldüğü zaman hemen yere çakılırlar.

Bu yönüyle baktığımız zaman, bize bu vitesi sağlayan şey, gösterdiğimiz başarılardır. Bir başarıya imza atmadığımız zaman, hemen kötümser bir havaya bürünür, yeise kapılırız. İçimizde başka ülkelere karşı bir hayranlık başlar. Öyle ki, bu hayranlık zaman zaman bir komplekse bile sebep olabilir.

İçimizdeki kompleksi atabilmemiz için yeni bir başarıya imza atmamız gerektiğine inanmışızdır. Bu sebepledir ki, dönem dönem başarıya susamış hale düşeriz.

2008 yılında yapılan Avrupa Futbol Şampiyonası''nda Türk Milli Takımı, Avrupa''nın dördüncü büyük takımı olabilme başarısını göstermiştir. Bu başarı elbette küçümsenemez. Fakat bu başarı karşısında gösterdiğimiz milli coşku o kadar büyük olmuştur ki, bunun sebebi, millet olarak başarıya olan susuzluğumuzdan başka bir şey değildir.

Tarihimiz, başarılar ve zaferlerle doludur. Bu başarı ve zaferlerin verdiği gurur genlerimize işlemiştir. Yeni bir başarıya, zafere ulaşmadığımız zaman hemen yeise kapılır, kendimizi küçük hissetmeye başlarız. Bu sebeptendir ki içimizde iki duygu gelişmiştir. Bunlardan birincisi yabancı hayranlığı, diğeri ise geçmişimizle öğünme hastalığı...

Şunu çok iyi bilmemiz gerekir ki, şanlı tarihimiz yeni başarılarımız için bizleri motive edebilir. Ancak bizi geçmişte üstün kılan vasıfların ne olduğunu bilebilmemiz şartıyla.

Gençlerimiz arasında bir anket yapsak, onların merak ettiği en büyük soru, Baltacı Mehmet ile Rus Çariçesi Katarina arasında neler olup bittiğidir. Pek az kimse, Osmanlı''ya Prut zaferini kazandıran motivasyonun ne olduğunu merak etmez. Ve hatta bu konuda bilgi sahibi olmak için bir çabanın içerisine girmez.

Tarihimiz sadece zaferler ve fetihlerden ibaret gördüğümüz içindir ki, bir fethin, bir zaferin olmadığı zamanlarda yeise kapılır, adeta bize ne oldu diye düşünmeye başlarız. İşte bu dönemlerde, milletimiz başarıya susamış hale gelir ki, başarılarımızı gereğinden daha büyük bir coşkuyla karşılarız.

Hangi sahada olursa olsun, başarılarımızla öğünmek hakkımızdır amma, biz bunu tutku haline getirmiş bulunuyoruz. Şunu iyice bilmemiz gerekir ki, başarı kadar, başarısızlığa da kendimizi alıştırmamız gerekir. Ders almayı bilirsek, her başarısızlığın temelinde müstakbel bir başarının esrarı vardır.

Toplum olarak kendimizi başarıya endekslemiş olmamız, bizi başarısızlık zamanında yeise düşürebilir. Başarıyla öğünmek hakkımızdır amma, onu bir tutku hakine getirmek yanlıştır.