Muhafazakâr görünme korkusu(*)

Türkiye, serbest seçimlerin yapıldığı 1950 yılından beri geçen zaman içerisinde hemen hemen hep muhafazakâr partiler tarafından yönetilmiştir. Ancak muhafazakâr partilerin iktidara geliş ve düşüş sebepleri birbirine çok benzemektedir.

Bu benzeyiş şudur: Sağ partiler, seçimlerde muhafazalar ve hatta dindar olduklarını söyleyerek iktidara gelmişlerdir. İktidarda iken, muhafazakâr olmayı bir kusur kabul ettikleri için iktidarı kaybetmişlerdir.

İktidara gelen sağ partiler ilk yıllarında çoğu zaman başarılı olmuşlardır. Zamanla yıpranmışlar ve halkoyundaki desteğini kaybetmişlerdir. Bu sonuç “eşyanın tabiatından gelir”

Ancak medya ve sol çevreler, onların aleyhine yaptıkları propagandalarında o kadar etkili olurlar ki, iktidarlar bu yıpranmanın muhafazakâr oluşlarından kaynaklandığını zannederler. Bunun sonucunda da, muhafazakâr görünmekten utanırcasına, fazla muhafazakâr olmadıklarını ispata çalışırlar.

1950 yılında iktidara gelen Demokrat Parti, basında öyle bir taarruza maruz kaldı ki, Atatürk düşmanı olmadıklarını ispat için, “Atatürk''ü Koruma Kanunu” çıkarmıştır. Bir süre sonra, muhafazakâr olmadığını ispat için “Türk Milliyetçiler Derneği”ni kapatmıştır.

Adalet Partisi''nin iktidara gelişi ve gidişi de ayni senaryonun tekrarıdır. Ülkedeki bütün sağ oyları alarak iktidara gelen Adalet Partisi, ilk icraat olarak, parti tüzüğündeki “muhafazakâr, milliyetçi, mülkiyete ve aileye saygılı” ifadelerini kaldırmıştır.

1977 seçimlerinden sonra Adalet Partisi''nin önde gelen bir bakanının “biz içimizdeki sağcıları, müshil içerek tasfiye ettik” demesiyle de açıklanmıştır.

Anavatan Partisi''nin de seçimleri kazanması ve kaybetmesi olayında ayni tabloyu görmemiz mümkündür. O da dindar ve muhafazakâr görünüşüyle bütün sağ oyları alarak iktidar olmuştur. 1988 yılında belediye seçimlerinin kaybedilmesinden sonra bu kayba partinin muhafazakâr ve dindar görünüşünün sebep olduğu hissine kapılmıştır.

Turgut Özal da, eşini Anavatan Partisi''nin İstanbul İl Başkanlığı''na aday göstererek kamuoyunda Anavatan Partisi''nin liberal bir parti olduğunu ispatlamak istemiştir..

Bütün bu olayların ortaya çıkardığı bir gerçek şudur: Türkiye''de, sağcı olan yani kendisini muhafazakâr, milliyetçi ve dindar hisseden kimseler üzerinde sol kesim tarafından dile getirilen bir baskı vardır. Bu baskı altında, sağcı diye isimlendirdiğimiz bu kesim, kendilerini savunmak zorunda kalmıştır. Yukarıda sıraladığımız olaylar, bir savunma içgüdüyle yapılmıştır.

Kısaca söylemek gerekirse, sağ kesim, icraatında inandıklarını açıkça savunmak cesareti göstermediği için, dayandığı kitlenin desteğini kaybetmiş ve iktidardan uzaklaştırılmıştır.

Sağ kesimin ben bu değilim diyerek savunma içgüdüsü AKP iktidarı döneminde de devam etmektedir. Amerika''ya birçok işadamıyla giden Devlet Bakanı Kürşat Tüzmen, basına yaptığı bir açıklamada aynen şunları söylemiştir:

“Amerikan iş dünyasında genel kaygı, Türkiye''nin muhafazakârlaştığı kanaatinden gelmektedir.” Bu sözün altındaki mana şu olmaktadır: Amerikan iş dünyasındaki kaygıyı gidermek için muhafazakârlaşmadığımızı kanıtlamamız gerekmektedir.

Bu duygunun AKP iktidarının ilk gününden beri mevut olduğunu söylememiz mümkündür. Başbakan''ın ve AKP yöneticilerinin sık sık kullandığı, “ben değiştim” veya “ben Müslüman''ım ama ılımlıyım” gibi savunmaya yönelik sözlerin söylenmesi de bu gerçeği kanıtlamaktadır.

Ortada iki yanlış vardır: Birincisi, Türkiye''de sağ kesim adeta inandıklarını açıkça söylemekten yani ben muhafazakârım, dindarım, milliyetçiyim demekten utanır gibidir. İkincisi de, kendisinin bu olmadığını kanıtlarsa, her şeyin yoluna gireceğine dair yanılgısıdır.

Konuyu Devlet Bakanı Kürşat Tüzmen''in sözlerine getirelim: Amerikan İş dünyasında bir kaygı varsa, bunun sebebi, Türkiye''nin muhafazakârlaşmasından değil, yapılan birtakım siyasi hatalardır. Muhafazakârlığı suçlu görmek, kendi kusurlarımızı bu kılıf içerisine saklamak manasına gelir.

Türkiye''de siyasi partiler muhafazakâr olduklarını açıkça söyleyerek iktidara gelmektedirler. İktidara geldikten sonra inandıklarını savunmaktan utandıkları için iktidarı kaybetmektedirler.

(*) Bu konuyu birçok defa yazdım.