Terör tüccarları

Terörden kazananlar ve kaybedenler Terör, asrımızın en büyük baş ağrısıdır. Görünüşte herkes bundan şikâyet etmektedir. Fakat terör bazen ticari bir meta haline gelmekte, bazı kimseler bundan yararlanmaktadırlar. Terörün esas itibarıyla iki mağduru vardır: Bunlardan birisi tetikçisi, diğeri terör kurbanları yani korku yaşayan halk kitleleridir.

Kazananlar ise, terör örgütleri, terör bahanesiyle olağanüstü tedbir almaya çalışan ülke hükümetleri ve teröre ait haberleri vererek reytingini artıran medyadır. Terör örgütleri, organize ettikleri sabotajlar sebebiyle isimlerini bütün dünyaya duyurmak isterler. Bunlar, kendi ilişkileri olmadığı halde, başkalarının yaptıklarına da sahip çıkarlar. Bu suretle kendi şöhretlerine şöhret katmak isterler. El Kaide bu teşkilatların tipik bir örneğidir. Terör olaylarından istifade eden bazı hükümetler de vardır. Bunlar, terörü bahane ederek bazı baskıcı kanunları parlamentolarına kabul ettirebilirler. Veya başka bir ülkeye yapmak istedikleri müdahaleye sebep gösterirler.

Nitekim bazı bombalama olaylarını bahane ederek Rusya, Çeçenistan''a karşı savaş açmıştır. Oysa iddia edildiği gibi, Çeçenler tarafından yapıldığı iddia edilen olayların gerçek failleri hâlâ yakalanamamıştır.

Amerika 11 Eylül olayını bahane ederek, basın özgürlüğünü kısıtlayan bazı kanunlar çıkardığı gibi, terör sebebiyle Afganistan''a, Irak''a savaş açmıştır. 11 Eylül olaylarının arkasında bu iki ülkenin bulunup bulunmadığı hâlâ tartışma konusudur. Terör olaylarından yararlanan başka bir sektör de medyadır. Bu ifade belki garip gelir ama, medya terör olaylarına ait haberleri, resimleri öyle abartarak verir ki satışı artar. Televizyonların reytingi artar. Hatta bazen, en iyi terör haberini verenlere ödül bile verilir. Bu da terör ticaretinden medyanın yani gazetelerin, radyoların hissesine düşen paydır.

Küçük bir sigara izmariti bir kâğıdı tutuşturabilir. Bu kâğıt parçası etrafındaki cisimleri yakabilir. Bu ateşi yangın haline dönüştüren rüzgârdır. İşte medya, basit bir bombalama olayını, ülke çapında felakete çeviren bir rüzgâr gibidir. Konuyu daha iyi anlamak için bir misal verelim. Aynı gün, aynı ölçüde zararlı, bir otobüs kazası, uçak kazası ve bir bomba patlatılması olayı olsa, medya için bu haberlerden bomba patlaması birinci, uçak kazası ikinci, otobüs kazası üçüncü derecede önemlidir.

Gerçek bu olunca, bütün terör uzmanları şu noktada birleşirler: Terör, medyatik haber olmaktan çıktığı gün yaşamını yitirir. Bunu herkes bildiği halde, kafalara şu soru takılmaktadır: Terörün medya ile olan ilişkisi nasıl kesilir? Bazı ülkeler bunu sağlamak için sansür uygulamaya kalkarlar. Yayın yasağı koymaya çalışırlar. Bu yolla sonuç alınamadığı defalarca görülmüştür. Hükümetler çoğu zaman terör haberlerine değil de, bu olaylar sebebiyle alınan antidemokratik uygulamalara ait haberler üzerine sansür koyarlar. Medyanın, kendi kendisine oto-sansür uygulayarak terörün medyatik hale gelmesini önleyebileceği de düşünülebilir. Ancak, teröre ait haberler gazetelerin satışını artırıyor, televizyonlara reyting sağlıyorsa, bunu sağlamak da mümkün olmamıştır. Geriye bir tek önlem kalmaktadır. O da terörden asıl zarar gören halkın, haberi olduğundan büyük gösteren, halkı paniğe düşüren medyaya karşı tavır koymasıdır.. Bir gazetenin en büyük korkusu tirajının düşmesidir. Televizyonlar, düğmelerin kapatılmasından çekinirler.

Burada herkesin bildiği bir hikâyeyi hatırlatmakta fayda vardır: Fareler, kedilerin şerrinden kurtulmak için çareler aramışlar sonunda kedilerin boynuna çan takmaya karar vermişler. Bu dâhiyane buluşu kutlarken içlerinden birisi masanın üzerine fırlayıp sormuş: “Kararımız çok mantıklı ama kedilerin boynuna çanı kim takacak?”

Terör haberlerini reyting için kullanan gazetelere boykot yapılması belki kedilerin boynuna çan takmaktan daha zordur. Fakat terörün asıl hedefi olan halk kitleleri için bundan başka çıkar yol da yoktur.

Düşünelim ki, bir sabotaj sonunda, devlet adamlarının, televizyonlara çıkıp, “bunların kanı yerde kalmayacaktır” demeleri, teröre karşı yüz binlerin toplanıp lanetlemesi bile terör tüccarlarının ekmeğine yağ sürmektedir.

Halk kitleleri, mitinglere katılıp gövde göstermesi yerine, her gün okuduğu gazetede, teröre ait haberleri ilk sayfada gördüğü zaman onu satın almaktan vazgeçerse, haberleri veren televizyonları kapatabilme iradesini gösterebilirse, kendilerine daha çok hizmet etmiş olacaklardır.