Cumartesi babaları…

Otomobil AVM’nin önüne yanaştı, kadın emniyet kemerini çözdü, aşağıya indi, arka kapıyı açtı.

Bahar şölenine gider gibi hazırlanmış güzel bir kız çocuğunun elinden tutarak onu da indirdi, beraberce merdivenleri çıktılar, döner kapının önüne geldiler.

Kapı girişinde bekleyen adam, ayaklı küllüğe doğru dönmüş, sigarasını içiyordu, onları görmedi.

Kadın, çocuğun elini hafiften çekiştirdi, çocuk başını kaldırdı ve adamı işaret eden parmağa baktı.

O parmağın işaret ettiği, iki üç adımlık mesafeyi koşarken bile saçlarını dalgalandıracak kadar hızlandı, adamın bir bacağına arkadan sarıldı.

Adam irkilmedi ama elindeki sigarayı telaşla küllüğe bastırdı, geriye döndü, eğildi, sarıldı, sadece sarıldı.

Gözlerini kapattı, sarıldı…

Küçük çocuğun saçlarını yukarıdan aşağıya doğru defalarca okşarken alnını, burnunu, yanaklarını öptü, çocuğu biraz kendinden uzaklaştırıp yüzüne doğru baktı, tekrar sarıldı, tekrar öptü, tekrar okşadı.

Kadın, bu olanların hiçbirini görmek istemedi, çocuk adamın ayağına sarılınca, o da döndü, otomobiline bindi, kemerini taktı, dörtlüleri söndürdü, gazladı gitti.

Adam beş dakikadır eğildiği yerden kalkarken çocuğu da kucağında kaldırdı, beraberce döner kapıya girdiler, dünyanın kaderine uydular, kapı bir kere, sadece bir kerecik döndü, onlar da sihirli bir âleme adım attılar, sanki her şey döner kapının ardında kaldı.

İçeriye girince normal bir hayat başladı onlar için. Önce çocuğu kucağından indirdi adam. Her şeye kaldıkları yerden devam etmek istercesine el ele tutuştular, birlikte yürümeye başladılar.

Asansörün önüne geldiklerinde adam çocuğun elini bırakmadan ilk andaki gibi tekrar eğildi, tekrar öptü, tek eliyle saçlarını okşadı.

Asansörün kapıları çizgi film sihri gibi sağa sola doğru açıldı, onlara bir kapı daha açıldı, adam yine çocuğu kucağına alarak o kapıdan da geçti, çocuğu kucağına alıp sarılması için adamın önünde her seferinde bir kapı açıldı.

Birinci katta indiler, adam yine çocuğu kucağından indirdi, yine elini tuttu, yine yürüdüler.

Oyun alanına geldiklerinde çocuk hangi oyuncaklara binmek istediğini tek tek gösterdi, gülümseyen eşeğin kulaklarına dokundu, küçük dinozorun ayağını tuttu, kaydırağın merdivenine oturdu, kasaya giden adamı beklemeye başladı.

Adam cüzdanını çıkardı, kredi kartlarının içine sıkıştırdığı ve her hafta kontör yüklediği oyun kartını kasadaki kıza uzattı, “Yüz liralık lütfen” dedi.

Kasadaki kız, “Biliyorum beyefendi, yüz liralık” dedi, kaydırağın merdivenlerinde oturan çocuğa doğru baktı, gülümsedi.

Atlıkarıncadan başladılar…

Adam kartı okutmak için elini uzattığında çocuk da uzattı, birlikte uzattılar, şölen başladı, çocuk dönmeye başladı, her seferinde önünden geçerken fotoğraflar çekti adam, çocuk cıvıltılarla geçti önünden, adam tebessüm etti, fotoğraf çekti.

Sonra uzun kulaklıya geldi sıra, çocuğu eşeğin sırtına bindirdi, bu sefer adam da güldü, kartı okuttu, o sevimli haylaz eşek, ileri geri kaykılmaya başladı, eşeğin bu hareketine adam daha da güldü, çocuk eşeğin plastik kulaklarına vura vura kahkahalar attı.

Tünele girdi sonra, kayboldu, adam onu buldu, kangurunun karnına saklandı, adam onu buldu, üç boyutlu gözlüklerle Şirinlerin köyündeki gölün yanında yeşeren ağaçların arkasına saklandı, adam yine onu buldu.

Böylece yüz liralık kontör bitti…

İkinci kata çıktılar, çocuk atlaya zıplaya hangi mağazaya girdiyse adam da peşinden gitti, üçüncü kata çıktıklarında oyuncaklarla, tokalarla, elbiselerle dolu epey bir poşet vardı artık adamın ellerinde, dördüncü kata çıkmak için asansörün düğmesine bile çocuk bastı.

Daha birkaç ay öncesine kadar buna cesaret dahi edemeyen o küçücük kız, ayak parmaklarının üstüne kalktı ve asansörün düğmesine bastı.

Neredeyse kendisi kadar büyük bir hamburgeri yiyen, o en çok sevdiği çizgi film karakteri karşıladı onları, “Yine hamburger mi?” dedi adam, “Evet” dedi, “Yine oyuncak verecekler mi?” diye de ekledi.

Adam, “Oyuncak aldık ya” derken, bir taraftan da siparişi verdi, çocuğa doğru eğildi, “Haftaya hamburger yok, bu hafta son, tamam mı?” diye sordu, haftaya da hamburger yiyeceğini bilen çocuk “Tamam” dedi.

Vakit doldu, toparlandılar.

Teker teker çıktıkları bulutlardan tek seferde birinci katın düğmesine basarak indiler, makara geri sarmaya başladı, dönerek, koşarak geçtikleri kapılardan ağır ağır, yavaş yavaş çıktılar.

Adam elindeki poşetleri kadına verdi, eğildi çocuğa sarıldı, kokladı, saçlarını öptü, “Haftaya hamburger yok” dedi, çocuk gülümsedi.

Kadın çocuğu arka koltuğa yerleştirdi, arabaya bindi, adam ayaklı küllüğün başına gitti, sigarasını yaktı, sırtını dönmedi, çocuk poşetleri arabanın arkasına boşalttı.

Mis gibi evlat kokusuyla sigara dumanını döner kapıya doğru üfledi…