Hysterica Passio

Mustafa Ceceli, Sinem Gedik ve İntizar arasındaki mevzular gazetelerde epey tartışıldı, karşılıklı polemik yazıları yazıldı.

Bildiğim kadarıyla olayın mahkeme safhası devam ediyor. Toplum, gelişmelerden medya aracılığıyla haberdar edildi. Herkes vicdani kanaatini belirtti, taraflar lehine ve aleyhine bir kamuoyu oluştu. Şimdi yüce mahkemenin kararı bekleniyor.

Bu dava iki açıdan ilgi çekici.

Birincisi, özel hayatın ifşası, mahremin faş edilmesi ve bütün bunların daha önceden bilerek ve isteyerek hazırlanan bir düzenekle kaydedilmiş olması. İkincisi, yalnız yaşayan iki yetişkin kadının birbirleriyle olan ilişkisi.

Bizim kanunlarımıv za göre hemcinslerin evlenmeleri yasak. Fakat daha önce bir dizi tıbbı operasyon geçirdikten sonra cinsiyet değiştirip bu durumu yasal mevzuata uygun hale getirerek evlenenler oldu.

Bülent Ersoy…

Defalarca evlendi, boşandı. Yaptığı evlilikler, işin kanuni tarafını hallettiği için pek tartışılmadı. Bir kadın gibi pembe nüfus cüzdanı aldı, bir kadın gibi giyindi, sahneye çıktı, şarkı söyledi, enteresan bir şekilde toplum da sesini çıkarmadı.

12 Eylül darbesinden önce ağır çatışmalarla yorgun düşen taraflar, yani sağcılar ve solcular, darbeden sonra oluşan popüler kültür içerisinde Bülent Ersoy gibi enteresan bir karakteri eğlenceli buldular, ezber bozan biri olarak gördüler.

Oysa sağcılık ve solculuk tartışmasında, sağcılar, dindar, muhafazakar ve tutucu olarak bilinirken, solcular, laik, çağdaş ve özgürlükçüydüler, genel kanaat böyleydi.

Fakat işin aslı böyle değildi…

Solcular, daha keskindi, daha katıydı. Bu tür hadiseler karşısında yumuşak tavır takınıp “devrim fikrinin” sulandırılamayacağını düşünüyorlardı. Solcuların aksine sağcılar ılımlıydı, demokrattı. Bülent Ersoy’un, Zeki Müren’in, Devran Çağlar’ın şarkılarını daha çok Demirel’e oy verenler dinliyordu.

Bugün işler değişti…

Yöresel ayarda cereyan eden “medeniyetler çatışmasında” hatlar ve saflar yeniden belirlendi. Türkiye’de, “muhafazakarlar söylüyorsa, muhafazakarlar yapıyorsa reddet” cephesine bir kısım milliyetçiler, bir kısım Marksistler, bir kısım Kemalistler, bir kısım liberaller, bir kısım İslamcılar dahil oldu. Aynı şekilde muhafazakar mahallede de bu çeşitlilik oluştu. Kişiler ve olaylar temsil ettikleri ya da yakın durdukları tarafa göre değerlendirilir oldu.

Bana kalırsa insan alkışladığı şeyden sorumludur.

İnsan talep ettiği hayatın baş aktörüdür. Ne diyecekse bunları bilerek diyecek. Dünyayı başkasının sırtına yükleyip, başkasının başkalıklarını kendini tatmin etmek için, kendi ihtiraslarını okşamak için kullanmayacak.

Çünkü insan, insanı en çok kendinden tanır.

İnsan, zaaflarını, kusurlarını, ayıplarını kendinden bilir. Doğrusu bazı şeyler ortaya çıkana kadar herkes çok namusludur. İnsanın sınanmadığı, dahil olmadığı olaylar hakkında fikir beyan etmesi, tartışması kolaydır. Fakat mesele kendisi olunca, vücudundaki ter dışarıya taşınca, her şeyin insanlık dairesinde cereyan ettiğini anlar.

Bazen insanı günah kurtarır.

Çünkü günah, insana yakışmayanı bildirir. Günah insanın biricik mahremidir, hesaplaşma kantarıdır. Şunun şurasında kaç kişi kendi hayatını kendine yüksek sesle itiraf edebiliyor ki? Yaşadıklarım bana ait değildi, ben yaşadım ama benden değildi, diyebiliyor ki?

Shakespeare’in kralı Lear bile acıyı, denetimsiz duyguları gövdesinden kovmaya çalışırken, “Yüreğime yayılıyor aşırı bir acı/ Hysterica passio!(Denetimsiz duygu) / Yüreğime tırmanan keder, kal aşağıda!/ Senin yerin orası!” demiyor muydu?

Biz de aşağıda kalması gereken duyguları başımızın üstüne almış tartışıyoruz burada.