Açıklamanın anlamı

Genelkurmay başkanlığı ile Milli Güvenlik Kurulu (MGK) genel sekreterliğinin, bazı gazetelere "MGK''ya Gülen raporu" başlığıyla yansıyan haberlere tepkisini dün okudunuz. MGK yuvarlak, Genelkurmay ise sert ve kesin ifadelerle, İslâm''a, Hz. Peygamber''e, dinin kutsallarına aşağılık bir üslupla saldıran ''rapor'' iddialı metnin kendilerine ait olmadığını açıkladılar.

Kamuoyunu derinden sarsan metnin Türk Silâhlı Kuvvetleri ile ilgisi olmadığını öğrenmek insanı gerçekten rahatlatıyor...

Bu rahatlığı duymamızın sebebi, bir süreden beri, İslâm''a ve semâvî dinlere yönelik bir kampanyanın ülkemizde de ısrarla yürütüldüğüne tanık olmamızdır. 1989 sonunda Salman Rushdie adlı yazarın bir romanıyla başlayan süreç, dünyanın çeşitli yerlerinde, İslâm''ı hedef alan karalama kampanyaları başlatılmasına sebep oldu. Bizde de, benzer konulu yayınlar, o günlerde birdenbire pıtrak gibi ortalığı sarıverdi. Şu anda, piyasada, herbiri birbirinden acımasız yüzlerce İslâm-karşıtı kitap bulmak mümkün.

Bu kampanyayı ''düşünce özgürlüğü'' çerçevesi içerisinde görmeye çalışanlardanız. Salman Rushdie hakkında verilen ''ölüm fetvası''nı tasvip etmediğimizi daha ilk günden yazmıştık. Elbette, ''din'' gibi insanın en derin duyguları ve günlük hayatıyla ilgili bir konunun sarhoş mezesi haline getirilmesi, her önüne gelenin kutsallara küfretmesi hoş görülemez; ancak din-karşılığı insanlık tarihi kadar geçmişi olan bir olgu. Din ile din karşıtlığı mücadelesinin kıyamete kadar sürecek bir evrensel gerçek olduğu da biliniyor.

Konuyu bireylerin doğuştan kazandığı ''düşünce özgürlüğü'' çerçevesinden çıkarıp kasıtlı bir kampanya havasına büründüren gelişmeler son dönemlerde gözden kaçmıyor. Ülkede çoğunluğu teşkil eden insanların, Sünni-Alevi karşıtlığı üzerine oturtulan bir söylemle rencide edildikleri, ama vatanseverlik duyguları baskın çıktığı için suskun kaldıklarını göz ardı etmemek gerekiyor. Daha yakınlarda, bu rencide edici tavra, bazı devlet birimlerinin veya devletle irtibatlı kişilerin de âlet oldukları görüldü.

Son örneklerden birini, Kültür Bakanlığı tarafından geçtiğimiz günlerde yayımlanan "Alevi-Bektaşi Şiirleri Antolojisi" başlıklı tümü üçbin sayfayı bulan beş ciltlik bir kitap teşkil ediyor. Devlet damgası taşıyan bu kitapta, Müslümanların ''kutsal'' bildiği bir çok değer küçümsenmekle kalınmıyor yalnızca, Kur''an-ı Kerim''in ''Tanrı sözü'' olduğu inancı ile alay da ediliyor. Kitabın yerin dibine batırdığı Sünniliğe karşı Aleviliği üste çıkartarak bölücülük yapması bir yana, "İslâmlar ve Türkler, tarih boyunca, yıkıcı ve yokedici oldular" gibi bilime aykırı sapkın cümlelere de rastlanıyor. Bu konu gündeme getireli neredeyse iki hafta oldu, fakat saçma sapan iddiaları kitaplaştıranlardan ve Kültür bakanlığından tek satırlık bir açıklama bile gelmedi.

Olayın bir adım öncesinde, bu defa devletin çok daha önemli bir temsilcisinin akıl almaz tavrı var. Refah Partisi ile ilgili kapatma dâvâsı sırasında, Yargıtay Cumhuriyet başsavcısının imzasını taşıyan "Esas hakkında görüş", kapatılmak istenen partiyle ilgili iddialardan çok İslâm dini hakkında indî görüşlerle doluydu. İslâm''ı demokrasi ve lâiklik ile karşı karşıya getiren ve her karşılaştırmada İslâm''ı ''çağdışı'' ve ''uyumsuz'' gösteren bir üslup egemendi metne. Metinde, Müslümanların neden iyi bir vatandaş olamayacaklarına ve niçin çağa uyamayacaklarına delil olarak Kur''an âyetleri sıralanmaktaydı. Başsavcı, iddialarını, güncel gelişmeler, parti yetkililerinin açıklamaları ve eylemleri ile sınırlı tutabilir, RP''yi yine de kapattırabilirdi.

Bazı gazetelerde "MGK raporu" başlığıyla –kısmen sansür edilerek– yayımlanan metnin gözlerden saklanan ''Son söz'' bölümü, böyle bir zemine oturduğu için, beklenmedik tepkilere sebep oldu. Hazin olan, devletin bu konudaki sınanmış gevşekliğinin, ''çok alçakça'' hazırlanmış ''uydurma'' raporun ''gerçek'' olabileceği düşüncesini zihinlerde uyandırmasıdır. Kültür bakanında ve Yargıtay Cumhuriyet başsavcısında rastlamadığımız hassasiyeti sergileyen Türk Silahlı Kuvvetleri adına yapılan açıklamalar, bu bakımdan, büyük bir rahatlama getirmiş oldu.

28 Şubat sürecinin doğurduğu atmosferin, açıklama yapmayı gerektirecek gergin bir ortam hazırladığına hiç kuşku yok. Devlet, bütün kurum ve birimleriyle, vatandaşının inançları konusunda hassas olduğunu belli etmek zorundadır. Lâik devlet, hiçbir inancı başka inancın üstünde tutamayacağı gibi, vatandaşının inanç sistemini ''çağdışı'' ilân edip inanç sahibi insanları rencide edecek tavırlar da sergileyemez.

Biraz daha nezâket lütfen.