Bayramın öğrettiği ülke gerçekleri

Artık geride bıraktığımız bayram vesilesiyle yapılan muhabbetlerde bir gerçeği yakaladım: ''Açılımlar'' konusunda en ciddi desteği verenler aynı zamanda en büyük endişeyi de içlerinde barındırıyorlar. Çelişki gibi gelse de gerçek bu: Açılımlar konusunda ne kadar destekçiyseniz, girişimin başarılı olacağından da o kadar endişe duyuyorsunuz...

İddialı gelse de şu yazacağımın gerçeğin ta kendisi olduğuna inanınız lütfen: Açılımların destekçileri açılımlara baştan karşı çıkanlardan daha fazla endişeliler açılımlar konusunda... ''Kürt açılımı'' konusunda da öyleler, ''Alevi açılımı'' konusunda da, ''Ermeni açılımı'' konusunda da...

Zamanlamadan endişeliler... Kapsamdan endişeliler... Muhatapların iyi niyetinden endişeliler... Bir şeylerin yanlış gidebileceği ihtimalinden endişeliler... Başarı olunsa bile elde edilenin başarısızlık olarak gösterilebileceğinden endişeliler...

“Herhalde bu konuda bir endişeleri yoktur” diye açılıma karşı çıkanların dahi kapağını kaldırmadığı bir noktaya işaret ettim, bir baktım, etrafımdakiler ilk kez gündeme gelen konuyla ilgili olarak da endişelerini beyan etmekten geri durmadı.

Bu bana zihnimin gerisine ittiğim bir başka gerçeği yeniden hatırlattı: Önceki iktidarların, çözme amaçlı gündeme taşımak yerine, dikenli konuları sumenaltı etmeyi yeğlemeleri boşuna değilmiş; Başbakan Tayyip Erdoğan''ın başında bulunduğu Ak Parti hükümeti istisnai sayılacak biçimde ''risk üstlenebilen'' bir kadro... İktidarda bir başka kadro ya da başlarında farklı bir isim bulunsaydı, konjonktür filân dinlemez, risk üstlenmekten kaçınırdı.

İktidarla ilişkili bu olumlu değerlendirmeyi özellikle açılımların muhataplarının unutmaması gerekiyor: DTP''nin, Aleviler''in ve Ermenistan hükümeti ile Ermeni diasporasının... Açılımlara destek çıkanların taşıdığı endişenin bin mislini onlar duymalı ve kendilerini buna göre yeniden konuşlandırmalılar...

Zamanlama yanlış olsa da, kapsamını dar veya geniş bulsalar da, hükümetin iyi niyetinden kuşku duysalar da, sırf bir şeyler yanlış gitmesin ve açılım başarıya ulaşsın diye yapılmak istenene muhataplar destek çıkmalı. Açılımları başarıya ulaştırmak için değil yalnızca, başarının başarısızlık gibi sunulmasını önlemek amacıyla da...

Muhabbetlerden çıkardığım bir diğer sonuç şu: Açılımlardan muazzam endişe duyanlar dahi, başlatılan girişimler başarıya ulaştığında, Türkiye''nin daha fazla güçleneceğini biliyorlar. Yalnız açılımlara destek veren endişeliler değil, açılımları desteklemeyenler de bunu biliyor... Onların endişesi de bu zaten: Açılımlar başarıya ulaşırsa Türkiye''nin Ak Parti iktidarı eliyle güçlendirilecek olmasından endişeliler onlar...

Çoğunun açılımlara muhalefetinin temelinde bu endişe yatıyor: “Açılımlar başarıya ulaşır, demokrasisi zenginleşip derinleştiği için Türkiye güçlenirse, Ak Parti''yi iktidardan uzaklaştırmak hiç mümkün olmaz” diye düşünüyor ve bundan müthiş kaygı duyuyorlar.

(Benzer bir süreci ''1 Mart tezkeresi'' sırasında yaşamıştık; tezkere reddedildi diye üzerimize gazap kusan bir Amerikan dergisi, Irak Savaşı''nın tek galibini son sayısının kapağından ilân etti: Türkiye...)

İşe bakın siz: Açılımlara destek verenler ile açılımlara ölümüne karşı çıkanlar farklı açılardan endişe içindeler ve bu durum da açılımların başarıya ulaşmasını engelleyebilecek bir başka endişeye yerini bırakıyor. Açılımlar konusunun görüşüldüğü zeminler, her iki tarafın taşıdığı birbirinden çok farklı ve temelde birbirine taban tabana zıt endişeler yüzünden, kısa sürede heyecanın doruğa ulaştığı birer tartışma ortamına dönüşüyor.

Bu yüzden at iziyle it izi birbirine karışıyor.

Herhalde hükümet bu durumun farkındadır; açılımlara taraf olanlar da durumun nezaketini hissediyordur.

Bayram, bu gerçekleri onlara da öğretmiştir umarım.