Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
51

Bildirimler

Dün gazetelerde haberi vardı, belki televizyon kanalları görüntülü de vermiştir: Diyarbakır Kültür Festivali''nde Kürtçe şarkılar söylenmiş; bu arada Ahmet Kaya''nın eserleri de seslendirilmiş... Önemli olan şu: Devlet erkânı da oradaymış; hem şarkılara eşlik etmişler, hem de festival boyunca coşkulu bir fotoğraf vermişler...

Birkaç yıl önce aynı kentimizde yapılan benzeri bir festivali izlemiştim; devlet erkânının etkinliklerden mümkün olduğunca uzak durmayı yeğlediğini görüp çok şaşırmıştım. Katıldığım hiçbir etkinlikte ''devlet'' erkiyle irtibat kurmayı sağlayacak tek bir kişiyle dirseğimin tokuşmadığı belleğimde hâlâ çok canlıdır.

“Ne oldu da böyle oldu?” sorusunun cevabı belli: Herhangi bir yasa değişikliğine gidilmeden, varolan mevzuat çerçevesinde gösterilen hoşgörüyle, Kürtçe üzerindeki o görünmez duvar kaldırılmış oldu. Bizim devlet müziğin evrensel bir dil olduğunu keşfettiği gibi, anadil yasağının anlamsızlığını ve ahlâk-dışılığını da anladı. Tabii, TRT''nin 24 saat Kürtçe yayınının uyandırdığı heyecan da bu anlayışta yardımcı oldu.

Burada sorulacak daha önemli bir soru yukarıdakinin tam tersini sorgulayandır: “Böyle oldu da ne olmadı?” Onu da söyleyeyim: Korkulanların hiçbiri olmadı. Türkiye''nin dirliği, düzeni, birlik ve beraberliği bozulmadı... Biraz daha ileriye gidip şunu da ekleyebilirim: Dirlik ve düzen ile birlik ve beraberlik uzun yıllardır ilk kez Diyarbakır''a avdet etmiş oldu.

Türkiye''de âdet, devletle ilgili konularda ve kamusal alanda bilinenden şaşmamaktır. Varolanın neden öyle olduğunu sorgulamak, üzerinde hafifçe oyanayarak değiştirmeye kalkışmak, ''tabu'' bilinenlere dokunmak -mazaallah- sonu belirsizliğe sürükleyecek bir süreci başlatabilir. Türk Ceza Kanunu, hatta bizzat Anayasa, değişimi yasaklayan maddelere sahiptir.

İyi de, herkesin ve her toplumun köklü altüst oluşlara ayak uydurma çabasına girdiği ortamlarda değişime direnmenin bir bedeli yok mu? Bu soruyla sorgulanan gerçek fazla dikkate alınmaz bizde. Şöyle düşünülür çünkü: Var elbette, ama olsun. Türkiye yakın zamana kadar o bedeli ödeye ödeye geldi; fazla ilerleyemediyse de bekasını sürdürmeyi başardı ya!

Oysa doğru olan herkesin ve her toplumun kendini yeniliklere açık tutmasıdır. Her yenilik ve değişim kötü değildir çünkü. Değişeyim derken yanlış yaparsanız, yaptığınız yanlışlıktan dönmek nasıl olsa sizin elinizdedir.

Her neyse. Kürtçeye ''yasakçı'' bir zihniyetle yaklaşmanın yanlışlığını değişime ayak uydurarak anlamış olduk.

Benzer bir durumu yıllar önce TCK''nın 163. maddesi kaldırılırken de yaşamıştık; daha sonra TCK 312 ve 301. maddelerin değişimi sırasında da... O dönemlerde medyamızın ''gerici'' kalemlerinin köşelerinden yaptıkları şiddetli itirazları aktarsam -görev gereği yazdıklarından dolayı onların yanaklarının rengi değişmese de- onları yıllardır okuyageldiğiniz için sizin yanaklarınız kızarabilir.

Ceza yasasının o maddeleri değiştiği için Türkiye daha kötüye gitmedi; tam tersine, ülkede fikir ve ifade özgürlüğünün önünü açan her değişiklikte bir daha bir daha yaşandığı üzere, kendimize güvenimiz arttı, daha üretken hale geldik.

Yarın daha farklı alanlarda özgürlüğü genişletici uygulamalarla karşılaşılsın, aynı gerçeğin geçerliliğini bir kez daha göreceğiz. Devletle ilgili konularda ve kamusal alanda hâlâ varlığını sürdüren kısıtlamalar kalktıkça Türkiye daha bir kendine gelecek; devlet erkânının Kürtçe şarkı dinlerken sergilediği coşku ne ki, bizim insanımız coştukça coşacak...

Cesaret, biraz daha cesaret...

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...