Esas sorun siyasiler

Yargıtay başkanı Doç. Sami Selçuk''un konuşması safları ayrıştırdı, bu hemen belli oluyor. Bir kesim, kendi içlerinden çıkan hukuk adamının görüşlerinden ilk anda duydukları şaşkınlığı üzerlerinden atar atmaz saldırıya geçtiler. Onları anlamak kolay; yıllardır sahte anlamlar yükleyerek yutturdukları kavramların gerçek çerçevesine oturtulması oyunu bozuyor çünkü. Devamı 10. sayfada

Anlamakta zorlandığım, konuşmaya olağanüstü destek veren siyasilerin durumu...

Çoğumuzun gözardı ettiği bir gerçek var: Türkiye''nin sürekli müdahalelere sahne olan yakın tarihi, bu duruma, siyaset kadrosunun ilkesizliği ve görevini gereği gibi yapmaması sonucu düştü. 1960 sonrasında Talat Aydemir''in iki darbe girişimine karşı İsmet İnönü''nün takındığı keskin tavrı biliyoruz; ancak sonuca ulaşmış darbelere muhatap olanlar başka türlü davransalardı siyasi tarihimizin nasıl yazılacağını bilmemiz mümkün değil. 28 Şubat''tan en fazla şikâyet edenler, sürecin öncesi ve sırasında daha farklı davransalardı, yaşananlar başa gelir miydi acaba? Bu varsayımsal sorunun da cevabı yok.

Son bir hafta içerisinde iki önemli konuşma gündemi meşgul etti: İlki genelkurmay başkanı Org. Hüseyin Kıvrıkoğlu''nun çıkışıydı, diğeri de Yargıtay başkanı Doç. Sami Selçuk''un adlî yıl açılış konuşması... Genelkurmay başkanı Org. Kıvrıkoğlu şaşırtıcı mesajlarla ve kafa karıştırıcı bilgilerle çıktı kamuoyunun karşısına; siyasi tespitler yapmaktan geri durmadı, hükümet ortağı bir partiyi ''ordunun sıcak bakmadığı kuruluş'' olarak takdim etti ve "28 Şubat gerekirse bin yıl sürer" dedi. Sami Selçuk ise, Türkiye''de yetkilerin birbirine karıştığını, sistem bozukluğu yaşandığını, ihtiyaç duyulanın daha fazla demokrasi, daha çok hak ve özgürlük olduğunu söyledi.

Birbiri ardına meydana gelen bu iki çıkış, iki farklı duruşu belirlediğine göre, Yargıtay başkanına destek verenlerin, hadi görüş açıklayanın hassas konumu yüzünden tam bir muhalefet beklenmese bile, Org. Kıvrıkoğlu''nun söylediklerinden biraz olsun burukluk duymaları gerekmez miydi? Oysa, lideri "Yargıtay başkanının her söylediğinin altına imzamı atarım" açıklamasını yapan FP''nin, ilk açıklamayı yadırgadığına dair görüşünü öğrenmemiz için Yargıtay başkanının konuşması gerekti. Sami Selçuk''un dile getirdiği konular ile önerilerini kendilerinin hazırladığı 2. demokrasi paketinin açılımı olduğunu ileri süren DYP liderinin, daha önceki konuşmaya ilişkin bir eleştirisiyle şimdiye kadar karşılaşılmadı.

Türkiye''nin yaşamakta olduğu sıkıntıların temelinde neyin yattığına bundan daha çarpıcı bir örnek aransa bulunamaz. Türkiye''nin esas sıkıntısı, görev duygusu olmayan, başkaları üzerinden politika yapmaya alışmış siyasi kadrolardır. Siyaset dışı odaklara siyasetin günlük işleyişini etkileme gücünü onların bu kolaycılığı veriyor zaten. 28 Şubat sürecinin başlarında, siyasetçiler geri çekildikçe, "Mahşer''in beş atlısı" diye andığım işçi ve işveren kuruluşları gibi odaklar ortalığı kaplayıverdi. Boşluğun mutlaka doldurulacağına dair fizik kuralı siyasette de geçerlidir. Siyasetçiler, Sami Selçuk''un yürekli çıkışına paralel davranışlar sergileyebilseler, kaybettikleri veya başkalarına ödünç verdikleri siyaset alanının kendilerine ait bölümünü geriye almayı da başaracaklar.

Demokrasiler, sözde veya eksik birer demokrasi bile olsalar, siyasetle kaybedilenin ancak siyasetle kazanılabildiği sistemlerdir. Bugün Türkiye''nin âcil gündem maddesi olan demokratikleşme, ne yargı organı başının önerileriyle, ne de benzer görüşleri yıllardan beri yazıp duran bizim gibilerin çabalarıyla gerçekleşemez; demokratikleşmenin motoru -istersek üzülelim, ama gerçek bu- siyasi aktörler, partiler ve Meclis olmak zorunda. Doç. Selçuk''un sözlerini tasvip edip "Söylediklerinin altına imzamı atarım" diyen bütün partiler ve siyasiler, muhalefette veya iktidarda bulunmaları fark etmez, Türkiye''yi o konuşmada çizilen çerçeveye kavuşturmanın kendi görevleri olduğunu anlamalılar.

Sami Selçuk sorumlu bir aydın olarak görevini yaptı, bir çok yazar ve yorumcu da sürekli ayıplanmayı ve tehdit altında yaşamayı göze alarak yıllardır görev başındalar; siyasetçiler de "Kahve dövenin hık deyicisi" görüntüsünden kendilerini kurtaracak, milletten aldıkları vekâleti hakkıyla yerine getirecek tarzda davranmak zorundalar artık.

Bu kadar korkaklık, sinmişlik, sünepelik siyasetin doğasına da aykırı. Şunu bilsinler: Yoksa "Esas engel siyasiler" noktasına milletçe gelmek üzereyiz.