Medya nereye koşuyor?

Medyada gariplikler devam ediyor. Bu haftayı, kıdemli bir yazarın önemli bir konudaki yazısına uygulanan sansür haberi işgal etti; bugün de, bundan sonraki günlerde çok tartışılacak yeni bir olayla karşı karşıyayız: Sabah yazarı Can Ataklı''nın gazetesiyle ilişkisi kesildi.

Gazetecilik hareketli bir meslek; özellikle bizde, gazeteciler çalıştıkları kurumda demir atmıyorlar. Gazetesinden her ayrılan, bu yüzden, haber veya yorum konusu olmuyor, olması da gerekmiyor. Can Ataklı olayını farklı kılan, onun, bugüne kadar çalıştığı gazetenin sıradan bir elemanı olmayışı; ilk çıkışından beri mutfağında bulunmuş, gazeteye kimliğini kazandıran ekibin bir unsuruydu o, son zamanlarda da, köşesi daha bir ilgiyle okunuyordu. Önce yazıları kesildi, ardından gazetesiyle ilişiğinin kesildiği haberi ulaştı.

Gazeteciler çalıştıkları kurumlardan ayrılabilir, ya da gazeteler, gerekli görürlerse, çalışanlarıyla yollarını ayırabilirler. Her iki halde de garipsenecek bir yön yok. Ancak, Can Ataklı ile Sabah''ın yollarının şu sırada ayrılması, yakınlarda yaşanan bir olayı akla düşürüyor.

Olayın biraz daha eski bir geçmişi var. Terör örgütü PKK''nın lider kadrosundan Şemdin Sakık yakalandıktan sonra, gözaltındayken alınan ifadeleri bazı gazetelerde yayımlanmıştı. Sakık''ın ifadesinde yer aldığı ileri sürülen bazı gazetecileri ve insan hakları savunucularını PKK ile ilişkilendiren sözler ülke gündemine bomba gibi düşmüştü, hatırlayacaksınız. Sonrasını biliyoruz: PKK ile ilişkili olduğu iddia edilen M. Ali Birand gazetedeki (ne tesadüf değil mi, o gazete de Sabah''tı) sütununu kaybetti; Cengiz Çandar gitti de geri döndü, Yavuz Gökmen DGM''de sorgulandı. İnsan Hakları Derneği başkanı Akın Birdal gazetelerde çıkan ifadelerden tahrik olan bir çete tarafından öldürülmek istendi, kılpayı kurtuldu.

Şemdin Sakık mahkemede ifadelerini reddetti, bu alışıldık bir durum; yalnız bu işte bir de tuhaflık vardı: Çünkü, gözaltında alınan ifade metinlerine bakıldığında, Şemdin Sakık''ın gazetelerde haber yapıldığı gibi bazı kişileri PKK ile ilişkili olmakla itham etmediği görülüyordu. Öyle anlaşılıyor ki, bir el, Sakık''ın ifadeleri üzerinde oynamış ve bazı meslektaşların hayatını karartan, bir insanın az kalsın canına mal olan, toplumu derinden sarsan o eklemeyi yapmış...

Can Ataklı, gazetelere telefon açıp Sakık''a ait olduğu söylenen ifadeleri yayımlamalarını isteyen, gönderilen metne kendi el yazısıyla adları ekleyen kişinin kimliğini yakın zamanlarda açıklayan gazetecidir. ''Öküz'' dergisinde kendisiyle yapılan mülâkatta, gazetelere ifadeleri gönderen kişinin, "İstanbul iş ve medya çevreleriyle içli dışlı bir general" olduğunu o ifşâ etti... Kendisi ad vermese bile, tanımından, ''general'' sıfatıyla andığı kişinin, bir süre önce emekli olan ve geçen hafta cumhurbaşkanlığına adaylığını açıklayan Org. Çevik Bir olduğu anlaşılıyordu. Bazı meslektaşlar, "O sen misin?" sorusunu yönelttiler Org. Bir''e, ama olumlu veya olumsuz bir cevap alamadılar.

Bir teröristin sahte ifadelerini manşetlerine çıkartarak kendi yazarlarını hedef haline getirmekte bir beis görmeyen gazetenin, o haberin hikâyesini ifşâ eden Can Ataklı''yla yollarının ayrılması dikkate değer. Kendi ayrılmış olsa bile, demek ki, gazete, onu içinde barındıramamış. Halkı bilgilendirmeyle görevli medyanın içine düştüğü hazin durumu sergilemesi bakımından çarpıcı bir örnek bu.

Bu noktada, geçen hafta bu sütunda dile getirdiğimiz, sonradan başka gazetelerde ve televizyonlarda da işlenen Emin Çölaşan''a uygulanan ''sansür'' olayı daha bir önem kazanıyor. Yazılarına dokundurtmama iddiasının sahibi, geçmişte "Bana sansür uygulayan gazetede bir gün kalmam, yazısına sansür uygulandığı halde o gazetede kalmayı sürdüren yazar şerefsiz ve haysiyetsizdir" diye yazmış olan Emin Çölaşan, ne yapsın, aynı gazetede yazmaya devam ediyor. Bu durum, sadece başını öne eğerek yazarlık hayatına devam etmek zorunda kalan onun için bir zül değil, hepimiz için bir ibret vesilesi.

Bu mesleği onuruyla sürdürmek isteyen Can Ataklı gibi gazeteciler için şartlar her geçen gün daha da zorlaşıyor; ''omuriliksiz'' tipler rağbet görüyor, el üstünde taşınıyorlar; biraz başını dik tutmaya çalışanlar ise, Çölaşan örneğinde yaşandığı gibi, ancak ''onurları'' çiğnenerek sütunlarını koruyabiliyorlar...

Bu gidiş iyiye doğru değil.