Pembe günlere doğru (mu?)

Dünyanın en zor işlerinden biridir barış yapmak; dünyadaki silâhlı ihtilâfların hemen hepsi bu zorluğun kanlı kanıtlarıdır. Filistin sorununda barışa bir türlü erişilemiyor; İRA ve ETA örgütleriyle İngiltere''nin ve İspanya''nın sonuca ulaşması onlarca yıl sürdü, şiddetin hızı kesilse de nefesi oralarda hâlâ hissediliyor.

Zor olmasına zordur barış yapmak, ama imkânsız da değildir. Bütün komşularının üzerine bombalar yağdıran, işgal için asker gönderen Almanya bugün o komşularıyla aynı ittifakların içerisinde; daha önce tankla tüfekle giremedikleri ülkelere pasaportsuz girebiliyor Almanlar...

Türkiye ile Suriye, Türkiye ile Yunanistan da yakın geçmişlerinde boğaz boğaza gelmiş, savaşın eşiğinden dönülmüştü; bugün her iki ülkeyle de can ciğer kuzu sarması görüntüsündeyiz. Suriye''ye vizesiz gidebiliyoruz; bu yaz, Yunanistan, adalarına Türkiye''den gelenleri vizesiz de kabul etti.

Acaba kendi içimizdeki sorunu ''barışçı'' yollarla çözmek zor mu olacak, kolay mı?

Elbette zorluklar da var, ama hemen bütün göstergeler bu işin üstesinden gelinebileceğine işaret ediyor. Zorluğu geride bırakma ve sanki başımızdan böylesi büyük bir dert hiç geçmemiş hissine sahip olabilme noktasına sanıldığından daha kolay gelebilecek gibiyiz.

Bize bu hissi veren, başımızdaki derdin mahiyeti: Sorunun kökeninde yatan rahatsızlıklar şiddete maruz kalmasaydık bile bugünlerde mutlaka ortadan kaldırmamız gereken türden; demokrasiyi özümsemiş, özgürlüklere sahip çıkan, hukuk devleti olma arzusu duyan her ülkenin vatandaşlarına tanıyacağı haklar Türkiye tarafından da benimsendiğinde yolun yarısı kat edilmiş olacak...

Hak ve özgürlükleri zaten genişleteceğimiz için değil barışa erişme umudumuzun temel sebebi, şiddetin etkisinin sınırlı olması da çok önemli. Etnik terörün tarihi çeyrek yüzyılı aştı aşmasına, ancak sonuç alma yöntemi olarak teröre sarılanların sayısı hep sınırlı kaldı. Ne yönden bakarsanız bakınız birkaç bin kişiyi aşmadı teröre başvuranların sayısı; örgüt ve etkisi toplumun kılcal damarlarına kadar sızmayı hiçbir zaman başaramadı.

''Terör olmasın'' kararlılığı artık her yerde olumlu karşılanıyorsa esas sebebi bunlardır: Türkiye''nin parlak olacağı belli geleceğini paylaşacaklar, bunun ancak demokrat, hukuka saygılı ve özgür bir ülkede gerçekleşebileceğini görüyorlar; göremeyen küçük bir grup yüzünden böylesine önemli bir imkân herhalde kaçırılmamalı.

Ülkemiz ve insanlarımız bu noktaya kendiliğinden gelmedi. Tarihinin en hızlı dönüşüm dönemlerinden birini yaşıyor dünyamız ve her yeni gelişme özellikle bizim coğrafyamızı etkiliyor. Eskiden hep olumsuz etkilenirdi bu coğrafya, bu defa değişim önemli fırsatları da önümüze çıkarıyor. Fırsatları doğru değerlendirebilirsek, hep gerilerden gelen ülkemiz, birkaç kademe birden öne çıkabilecek.

Kürt kesimin önderlerinden Ahmet Türk''ün, 40 yıldır kanlı bıçaklı olan bir aşiretle ailesini barıştırması simgesel bir öneme sahip. Biraz önce yazdım, Türkiye''de terör yüzünden kan döküldü, ama bu her zaman bir örgütle irtibatlandı, hiçbir zaman bir etnik gruba karşı düşmanlığa dönüşmedi. Kanlı-bıçaklı iki ailenin barışmasından asla daha zor değildir Türkiye''yi terörden arındırıp barışı sağlamak...

Bir süredir yürütülen çalışmaların beklenen sonucu getirmesi halinde ortaya çıkacak yeni tablo herkesi memnun edecektir.

Zor veya kolay, Türkiye barışı sağlama yoluna girdi artık. Bundan dönüş olamaz, olmamalı. Herkes -tabii politikacılar da, hatta özellikle onlar- hesabını bundan böyle terörsüz bir ülkede yaşayacağımıza göre yapmalı.