Rahat yok

Uzunca bir yola çıkarken mutlaka helâllaşılması gereken bir ülkeyiz; trafik canavarı yollarımızda kol geziyor çünkü. İstiklâl Savaşı''nda verdiğimiz şehitlerin neredeyse beş mislini trafik kazalarında kaybediyoruz her yıl. FP Gaziantep milletvekili Bedri İncetahtacı son kayıplarımızdan biri; önceki gün, yurtdışındaki bir panele kendisini götürecek uçağa yetişmek üzere giderken, otomobilin kontrolünden çıkması sonucu hayatını yitirdi. Kendisine Allah''tan rahmet diliyorum.

Bedri İncetahtacı''nın hayatını sona erdiren, oluş biçiminin akla düşürdüğü bazı sorular bulunmasına rağmen, büyük ihtimalle, sıradan bir kaza. Ancak, Yeni Şafak dahil hemen her gazete, kazaya olağanüstülük yakıştıran başlıklarla çıktı. Kurban gidenin TBMM Susurluk Komisyonu Sözcüsü olmasından hareketle, beklenebileceği gibi, kaza ile Susurluk arasında irtibat kuruldu. Susurluk''la bir biçimde ilişkili kişilerin hayatlarını kaybettikleri üçüncü trafik kazasıydı bu. Muhtemelen ''sıradan'' bir kaza, ''Susurluk'' adının çağrıştırdığı pislikler yüzünden ''kuşku'' ile karşılandı.

Haklı bir kuşku bu; çünkü, ülkede, "Bir daha hiçbir şey aynı olmayacak" umutlarını uyandıran Susurluk olayı, üzerine çekilen şalla tam bir ''esrar perdesi'' altında bulunuyor. Son üç yılda ortaya saçılan pisliklere bakarak pekçok gerçeğe vâkıf olabildik; devlet içinde yuvalanmış çetelerin varlığını, fâili meçhuller ülkesi olan Türkiye''de bir çok siyasî cinayeti o çetelerin işlemiş olabileceğini öğrendik. Ancak, resmî soruşturmalarla da doğrulanan bu bilgilerimiz sonuç almayı getirmedi; şu anda Susurluk yüzünden cezaevinde tek bir sanık bile bulunmuyor...

Gerçekler yerine esrarengizliğin egemen olduğu ortamları kuşkuların sarması doğaldır. Bu gün olan da bu: Birçok gerçeği, neredeyse tek tek olayları ve fâillerini biliyoruz, ancak hiçbirini sonuca ulaştıramıyoruz. Artık şeffaflaşmaya karar verdiğini sandığımız devlet, kâtilleri koruyucu kanatları altından bırakmaya yanaşmıyor... Muhtemelen sıradan bir kazayı "Acaba?" sorusuyla karşılamaktan geri durmamamızın sebebi bu.

Türkiye''de önemli mevkilerde oturan insanların rahatlarını bozmak istemediklerini tahmin etmek güç değil; bu yüzden, âlemde hiçbir hakikatin gizli kalmaması yönündeki temenniler boşa çıkmaya mahkum. Bill Clinton geldi ve "Sisteminizi elden geçirin" biçiminde özetlenebilecek bir mesaj verdi, ancak demokrasi, insan hakları ve hukuk devleti kavramlarını geri plana iten eski alışkanlıklardan vazgeçilmediği çok geçmeden fark edildi. Zaten, toplumu geren ve bölen travmaların sebebi olan büyük olaylar, önemli ölçüde bu sebeple, bir sonuca ulaştırılamıyor. Aradan bir aydan fazla bir süre geçti, Prof. Ahmet Taner Kışlalı suikastını yapanlara ulaşılabildi mi?. Bu gidişle bundan sonra da ulaşılamayacak.

Kamuoyunu bu denli ilgilendiren siyasî cinayetlerin fâillerinin bulunamaması, bilinen gerçeklerin üstünün bilinçli biçimde örtülmeye çalışılması, insanların her gelişmeden kuşku duymalarına, sıradan olayları bile "acaba?" kuşkusuyla karşılamalarına yol açar. Bedri İncetahtacı kazasının açıkça sergilediği gibi, bugün, böyle bir noktadayız. Kanun kaçağı Erol Evcil yakalanıp ifadesi alınıyor, birileri, "Merak etmeyin bir şey çıkmaz, bazı siyasileri hedef alan ifadeleri kayıtlara geçirdikten sonra üstüne yatarlar" diyorlar... Adnan Oktar ve arkadaşları gece yarısı evlerinden toplanıyor, medya olayı akla gelen gelmeyen yönlerle irtibatlıyor, buna karşılık, gözaltında, sadece siyasî irtibatları konusunda bilgi alınmaya çalışıldığı dışarıya yansıyor. Her gelişme, sanki nihâî bir hesaplaşma ile ilgili koz biriktirme amaçlı.

Kusura bakmayın ama, böyle bir ''zihinsel hastalıklı'' toplumdan "21. yüzyılı belirleyecek örnek ülke" elde edilemez. Sadece kayıplarımıza yanmakla kalmayız, bir de o zâlim kuşkuyu taşımanın sürekli ızdırabı bir an olsun eksilmeden yüreğimizi burkar durur.

Susurluk''u bütün boyutlarıyla aydınlatmadan bize rahat ve huzur yok, bunu bilesiniz...