Son halka

Bakalım, hiç değilse bu kez, “Nereye kadar uzanırsa uzansın” beklentisi yerine gelecek mi?

Hrant Dink''i toprağa vermemizden yalnızca 24 saat sonra Uğur Mumcu''nun katledilişinin 14. yıldönümü kapımıza dayandı. Önemli bir gazeteciydi Uğur Mumcu; siyasî bir suikasta kurban gitmesi toplumsal bir travmaya yol açacak kadar önemli... Aradan bunca yıl geçtikten, hakkında yazılanlar için tonlarca mürekkep tükettikten ve yargılama sürecinden sonra bile, “Kâtilleri cezasını buldu” diyemediğimiz bir suikattı onunki...

Tıpkı, yine Uğur Mumcu''yla aynı günlerde aynı kaderi paylaşan Muammer Aksoy, Bahriye Üçok gibi... Tıpkı daha sonra yine bir siyasî suikata kurban giden Ahmet Taner Kışlalı gibi... Ülkeyi derinden sarsan bu siyasî cinayetlerle ilgili olarak da birileri yakalanıp yargılandı ve cezalara çarptırıldı; medyaya yansıyan açıklamalarından biliyoruz, sevdiklerinin kanlarının yerde kaldığına yakınları bugün de inanıyor.

Cinayetlerin dosyaları resmen kapalı olmasına rağmen, Mumcu, Aksoy, Üçok ve Kışlalı''nın gerçek cânileri elleri kollarını sağlayarak aramızda dolaşıyor olabilir.

Bugün hiç değilse câniler yakalanıyor, hem de işledikleri cinayetlerin üzerinden fazla vakit geçmeden... Şimdinin gerçeği farklı: Birileri cinayetleri kurşunu sıkan câniden öteye götürme konusunda ayak sürüyor; azmettirenin, planlayanın, eylem emrini verenin gözlerden saklanmak istendiği çok açık...

Geçmiş cinayetlerde cânileri yakalamada zaaf gösterilirdi; şimdilerde ''zaaf'' söz konusu değil, resmen ayak sürünüyor. “Siyasî boyutu yok, örgüt de bulunamadı” açıklamalarının altında “İşte size câni, ötesini ne yapacaksınız?” düşüncesi yatıyor...

Hayır, câniyi bulmanızı yeterli saymıyoruz; onu Trabzon''da yetiştirip İstanbul/Osmanbey''e gönderenleri ve tabii hepsini ipinde oynatan esas kuklacıyı da istiyoruz. Sadece Hrant Dink cinayetinin değil, son bir yıl içerisinde meydana gelen Rahip Santoro cinayeti ve Danıştay Baskını eylemlerinin perde gerisinde görev alanları da... Muammer Aksoy''dan Ahmet Taner Kışlalı''ya uzanan siyasî suikastların gerçek fâilleri ile onları kullananları da...

Kuklacının medyada yuvalanmış uzantılarının saptırma ve yönlendirme operasyonlarıyla perdelemeyi başarmışlardı eski siyasî cinayetleri; yayın organları Uğur Mumcu cinayeti için onlarca farklı senaryo ile kafa karıştırmayı başarmışlardı. Başka tür bir eylem olduğu pek çok yönden belli Çetin Emeç cinayeti için aynı kalemden çıkma beş ayrı senaryo okuyabildik. İran''ı, Suriye''yi suçlayan, dikkatleri başka yönlere çevirmemizi bekleyen senaryolar...

Son bir yılda işlenen ve fâilleri kısa sürede yakalanmış üç cinayet, geçmişteki eylemlerin üzerindeki perdelerin aralanmasını da sağlayabilir. “Trabzon''u Hıristiyanlaştırıyorlar” tezviratını yaydıktan sonra rahibi öldürmesi için bir çocuğu kiliseye gönderenleri, Danıştay Baskını için bir avukatı görevlendirenleri, Hrant Dink''i önce “Türk düşmanı” olarak damgalatıp ardından bir çocuğa öldürtenleri bulabilirsek, Uğur Mumcu ve diğerlerinin gerçek kâtillerine de ulaşabiliriz.

Bugünün sorusu şu: “İpin ucu nereye giderse gitsin” iradesi siyasîlerde var mı?

Buna nasıl ''umut'' denebilir, bilemiyorum, ama tek umudumuz bir dönüm noktasına gelinmiş olması: Geçmişin siyasî cinayetlerine de ışık tutacak bugünün eylemleri üzerine kararlılıkla gidilmezse, namlunun ucunda bizzat siyasîler olacak yarın... Siyasîler Hrant''ın hayatına kast edenleri bulamazlarsa, onlar ne yapıp edip siyasîleri bulacaklar...

Umarım, Hrant Dink suikastı, siyasî cinayetler zincirinin son halkası olur...