Tarih kapıyı tıklattığında...

Abdullah Öcalan''ın yakalanışının çok yönlü anlamları var da, en hayırlılarından biri, bir süredir iyice yerlerde sürünen ''milli morali'' yükseltmesi... Gazete ve televizyonlarda olayı yorumlayanların büyük bir bölümü, yazı ve konuşmalarına, "Türkiye büyük devlet" diye başlıyorlar; yakın zamana kadar "Sevr''i hortlatmak istiyorlar" diye olumsuz bakılan Batı''nın medyasında çıkan ülkemizle ilgili değerlendirmeler bizim basının sayfalarına büyük bir gururla aktarılıyor.

Oysa, Türkiye, coğrafya ve tarihin ''büyük'' olmaya zorladığı bir ülke. Haritadaki yerine göz ucuyla bakmak bile, kıtalar ve medeniyetler arası müstesna konumunu hemen fark etmek için yeterli. Adriyatik''ten Çin''e uzanan coğrafyada, kimiyle din kimiyle din birliği bulunan, bazısıyla tarih bazısıyla gönül beraberliği yaptığımız ülkeler sıralanıyor. Genç nüfusu, gayretli işadamları, deneyimli bürokratlarıyla Türkiye, dünyanın gerçekten önemli bir kaç ülkesinden biri. Bu özellikleriyle, bir bölge gücü Türkiye; ama kendi gücünü pek de takdir edemeyen bir bölgesel güç...

Bu takdir edemeyişin altında, 20 yıla yakın bir süredir bütün ülkeyi sarsan, en değerli kaynaklarını tüketen, bir cenaze evine çeviren terör belâsı yatıyor. Abdullah Öcalan gibi kimsenin gözünü doldurmayan birinin liderliğindeki PKK gibi nereden bakılırsa bakılsın önem taşımayan bir örgüt, Türkiye''nin nefes borusunu tıkayıp durdu bugüne kadar. Basit tedbirler ve yapısal düzenlemelerle geleceğin en parlak ülkelerinden biri olabilecek Türkiye, terör belâsının perdelemesi yüzünden, yıllardır kendi içine kapandı. Dışta ve içte düşmanlarla kuşatılmışlık psikolojisinin zaman zaman ''paranoya'' biçimini alması bile terörle irtibatlı bir ruh halidir. Abdullah Öcalan''ın yakalanıp yargı önüne çıkartılacak olması, PKK örgütünün çözülmeye yüz tutması, toplumun nicedir kaybettiği kendine güven duygusunu iade ediyor gibi.

Tarihin önlerine getirdiği buna benzer durumlarda ülkeler serinkanlı davranırlarsa kendilerini toparlarlar. Bize benzer deneyimleri yaşamış ülkeler, hiç değilse bazıları, tarihin kapılarını tıklattığını anladıklarında, ona gerekli cevabı verebildiler. Türkiye o noktada bugün. Olayın özü yerine kabuğuyla ilgilenir, çözüm üretmek yerine elindekiyle yetinirse, sorunun kendini dışa vurma biçimlerinden sadece biri olan terörün ortadan kalkma eğilimine girmesini sorunun yok olması olarak görürse dâvâyı kaybedecek... Buna karşılık, ülkenin önünü tıkayanın geçmiş dönemlerin özelliklerini yansıtan vesayetçi devlet yapısı olduğunu, temel hak ve özgürlüklerden doyasıya yararlanmanın insanları gayrete getirdiği gerçeğini yakalarsa, alınacak basit tedbirlerle gelecek yüzyılı en iyi biçimde karşılayabilir.

Böyle bir ara noktadayız işte.

Aslında, karar verme fırsatı topluma bırakılsa sonuçtan emin olabiliriz. Toplum, o yanılmaz sağduyusuyla, hatanın nereden kaynaklandığını, doğrunun nerede bulunabileceğini biliyor. Toplumu oluşturan bireyler arasında, her bakımdan çok yönlülük ve çeşitlilik bulunmasına rağmen, çatışma yaşanmamasının sebebi bu. Toplum, çok sesliliğin gerçekte zenginlik olduğunu, kültürün, sosyal hayatın, yönetimin pekâlâ farklılıklar üzerine de kurulabileceğini epeydir keşfetmiş durumda. Sıkıntı, kendilerini toplumun yerine koyup onlar adına karar verenlerde.

Apo''nun Türkiye''ye getirilmesi olayı ve ardından yaşanan coşku, umarız, vesayetçi anlayışta olanlara toplumla ilgili yitik güveni yeniden kazandırır. Vesayetçiliğe karşıyız, ama vesayeti kırmak için de vâsiliğe soyunanları ikna etmekten başka çaremiz yok.