Terbiyesizlik...

Ben de bunu içime sindiremiyorum işte. Başbakan Bülent Ecevit, depremden mal kaçırırcasına çıkartılan af yasasından sonra, "Kapsamını içime sindiremiyorum" açıklamasını yaptı. Kendilerinin hazırladığı ilk tasarı iyiymiş; ama tasarı üzerinde koalisyon ortaklarıyla yapılan müzakereler sonunda, komisyonda metne yeni unsurlar eklenmiş.

Başbakan Ecevit''in içine sindiremediği, ''uzlaşma'' sonucu ortaya çıktığını söylediği metin...

Hükümetin diğer ortaklarının, her biri başka sebeplerle, kendi çıkardıkları yasanın kapsamından mutlu görünmek istemedikleri anlaşılıyor. MHP, ''basın affı'' içerisine kendi deyimleriyle ''sol'' ve ''bölücü'' unsurların alınmasından, ANAP ise kapsamın ''çeteleri'' bütünüyle af edecek tarzda genişletilmesinden hoşnut olmadığı izlenimini vermeye çalışıyor.

Koalisyonların bizdeki genel kuralı bu defa da şaşmadı: Farklı partiler, hükümette bir araya geldiklerinde, yönetime olumlu özelliklerini taşımak yerine genellikle olumsuzluklarıyla karşımıza çıkıyorlar. Şerde uzlaşacaklarına hayırda yarış etseler ya! Susurluk kazası sonrası varlıkları iyice belli olmuş devlet içine yuvalanmış çeteleri affeden, hırsızlık ve yolsuzlukların üzerini örten, tövbekâr olmayan suçluları sokağa bırakan af yasası bunun son örneği. Nasrettin Hoca''nın kar helvası gibi yasayı çıkartanlar da onu eleştiriyorlar.

Eleştirel tavırların sahte olduğu belli. Metin dikkatle incelendiğinde hükümeti oluşturan partilerin muratlarına erdikleri hemen fark ediliyor. Haklarındaki yolsuzluk iddiaları sebebiyle başları ağrıyan Mesut Yılmaz ve arkadaşları, bu yasa sayesinde, annelerinden doğdukları günkü kadar ''lekesiz'' hale geliyorlar. MHP de, geçmişte organik bağ içinde bulunduğu bir grupla ilgili yasal süreci durdurmuş, ceza alan veya alacakları yargının elinden kurtarmış oluyor. DSP''nin de elde ettiği sonuç küçümsenmemeli: Bülent Ecevit, gelecek ayki Washington yolculuğuna, cezaevindeki fikir suçlularını dışarı bırakmış bir başbakan olarak çıkmayı hedefliyor...

Kamuoyu depremle meşgul iken hükümetin Meclis''ten çıkardığı af yasası vicdanları uzun zaman rahatsız edecek.

Rahatsız edecek, çünkü böyle bir yasanın neden çıkartıldığı, cezaevlerinin kapısının niçin ardına kadar açıldığı konusunda kamuoyu ikna edilmedi. ''Genel af'' gelişmiş ülkelerde bilinen bir uygulama değil; yapılanın cezasız kaldığı izlenimini verip suçu teşvik edeceği için affın sözü bile edilmez Batı''da. Cinayet işlemiş, hırsızlık yapmış, kamu malına zarar vermiş, yolsuzluğa bulaşmış insanları affetmenin zaten bir mantığı yok. Fikir suç olmaktan çıkarılıp özür dilenerek cezaevlerindeki aydınlar, basit bir protesto yüzünden uzun cezalara çarptırılan gençler, baklava çalan ama çete kurup gasp suçu işledikleri iddiasıyla sekiz yıla mahkum edilen çocuklar serbest bırakılsaydı af bir mantığa kavuşabilirdi; ancak fikir ve ifade özgürlüğü üzerindeki kısıtlamalar yerli yerinde kaldığı gibi, bu afla cezaevlerindeki bütün aydınlar da, kazaya uğramış çocuklar ve gençler de salıverilmiyorlar.

Başbakan Ecevit''in "İçime sinmiyor" tespiti, Ecevit soyadını taşıyan bir başka önemli kişinin hükümetin kuruluş günlerindeki benzer cümlesini hatırlatıyor. Rahşan Ecevit, sandık sonuçları belli olunca, "MHP ile hükümet kurmayı içime sindiremiyorum" açıklamasını yapmıştı. O açıklama yüzünden hükümetin kuruluşu bir süre askıya alınmış, koalisyon, neden sonra, hedef alınan MHP''nin istiskali ''sineye çekmesi'' sonucu kurulabilmişti.

Görüntü şu: DSP, içine sindiremediği bir partiyle hükümet kurabilen, içine sindiremediği bir ''genel affı'' alelacele çıkartmaktan kaçınmayan garip bir parti. Aynı gariplik MHP ve ANAP için de söz konusu: Böyle bir DSP''yi ortak olarak içlerine nasıl sindirebiliyor MHP ve ANAP? Kendisini içine sindiremeyen ve bunu her durumda ifadeden çekinmeyen bir partiyle ortaklığı sürdürmesi MHP''yi de garip bir parti yapıyor... Oldubittiyle ortağına yolsuzlukları affettiren ANAP da, DSP''nin sindirim sistemini bozduğu için, gariplik bakımından daha iyi bir durumda olmasa gerek...

Ya biz ne yapalım? Yıllardan beri kalem yorduğumuz Susurluk ve siyasi yolsuzluklar gibi konularda duyarsız, cânilere, hırsızlara, açgözlü müteahhitlere ve devleti soyanlara olağanüstü merhametli, buna karşılık, şiir okuyana ve yapılan yanlışlıklar konusunda kamuoyunu uyarana karşı haşin, sıkıştırıldığında "İçime sindiremiyorum" bahanesi arkasına sarılan siyasileri içimize nasıl sindirelim?

Ben kendi hesabıma bu terbiyesizliği içime sindirebileceğimi hiç sanmıyorum.