Vuruşmayalım, konuşalım

Teröristler saklandıkları yerde ellerini oğuşturuyor olmalı; bir süre daha geçsin ''açılım'' sözcüğü hakaret yerine kullanılacak. ''Açılım'' sözcüğüyle ifade edilen anlamı savunanların sayısı daha şimdiden azaldı; yarın ''açılım''dan yana kimse kalmazsa hiç şaşırmayın.

Dün oğlunun askerde olduğunu özellikle belirten bir okur/izleyici, büyük bir nezaketle, “Hâlâ ''açılım''dan söz etmeniz size yakışmıyor” dedi. Teröristin şiddetten başka bir dilden anlamayacağı inancındaymış...

Ne kadar yazık...

Terörle mücadelenin -varyasyonları değişse bile- belli başlı iki yöntemi var: Vuruşmak veya tartışmak... Teröristin tercihi, karşısında eylem sergilediği devletin de kendisine silâhla mukabele etmesi, vuruşma yolunu seçmesidir. Şiddet şiddeti besler ve kan bürümüş gözler şiddete kurban gidenlerin kanıyla tatmin olur.

Biz bu yöntemi yaklaşık 30 yıldır izliyoruz; sorunun izini 1925''teki Şeyh Sait isyanına kadar sürebildiğimize göre, silâhlı mücadele yönteminin bizim ülkemizde tam 85 yıllık bir geçmişi olduğundan bile söz edilebilir. İsyanı, ayaklanmayı, kendine meydan okumayı, devlet, aynı şiddetle mukabele ederek cevaplandırır; bizde de bugüne kadar yapılan hep bu oldu.

Sonucu biliyoruz: Beşbinden fazla asker ve polis şehit oldu, iki taraflı kayıpların sayısının 40 bini bulduğu hesap ediliyor.

O kadar insanın ölümüyle geçen bunca yıl hepimize bir şey öğretmişse, öğrendiğimizin özeti şudur: Şiddete şiddetle mukabele edince kan dökülüyor, ama sorun çözülemiyor; tersine, dökülen kanlar sorunu daha da çözülemez hale getiriyor.

Vuruşarak çözüme ulaşılabilseydi, dünyanın en kalabalık ve yetkin ordularından biri olan Türk Silâhlı Kuvvetleri bu sorunu çoktan geride bırakmış olurdu. Bugün hâlâ soruna çözüm aradığımıza göre, vuruşarak sonuç alamadığımızı kabul etmemiz gerekiyor.

Şiddete şiddetle mukabele etmeye bir 30 yıl daha dayanabilir Türkiye, ordu 85 yıl daha teröristlerin hakkından gelmek için vuruşabilir. Vatan savunması söz konusu olduğuna göre, insanlarımız da, bu yönde alınacak tedbirleri yadırgamaz.

İyi de, Türkiye ilânihaye bir savaş ülkesi olarak kalabilir mi? 21. yüzyılın önemli ülkelerinden biri olmaya tâlip Türkiye ve daha fazla huzur ile daha fazla refah bekleyen insanları buna tahammül edebilir mi? Başka ülkelerin ihtilâflarının ortadan kaldırılması için görevler üstlenen bir ülkeyiz, kendimize ait bir sorunun çözümsüz kalmasını -bırakın başkalarına- kendimize nasıl anlatabiliriz?

Bu durumda başvurulabilecek yöntem sorunumuzu konuşmak, tartışmak oluyor. Önce sorunumuza sağlıklı teşhisler koymak üzere konuşacağız; sonra çözmemiz beklenen sorunun ortadan kaldırılması için neler yapılacağını tartışarak belirleyeceğiz; ardından da düşmemiz gereken yolda kalıcı adımlar atacağız...

Toplamına bunların, ''açılım'' deniyor.

Söylemeye çalıştığımın özeti şu: Kimlikle irtibatlı terör sorununun çözümü için belli başlı iki yöntemden biri olan ''vuruşmak'' çok uzun yıllardır uygulandı ülkemizde; diğeri olan ''tartışmak'' ise bir yıldan az bir süredir gündemimizde. O kadar uzun yıllardır uyguladığımız halde sorunu çözemediğimiz yönteme yeniden dönme talebinin, öteki yolu denemeye başlayalı henüz bir yılı doldurmadığı halde gelmesi ne kadar anlamsız...

Konuşmanın kime ne zararı var?

Öldürdükleri her masum insanın ardından yükselen “Kana kan, intikam” türü sloganlar teröristleri mutlu ediyor; onların anladığı tek dil şiddet olduğu için...

İştahlarını kaçırmak için tartışmaya devam...