Yeni misyon ve...

Türkiye, adım adım gelen bir idam krizinin tam ortasına düşüverdi. PKK lideri Abdullah Öcalan''a verilen idam cezasının Yargıtay tarafından onanması ülkeyi bölme istidadı taşıyor. Cepheler daha şimdiden oluşmaya başladı bile. Oysa bu noktaya geleceğimiz çok önceden belliydi, bu noktadan nereye gidilebileceği de az çok belli. Bu olayda bilinmeyen hemen hiçbir unsur yok.

Önce en fazla bilinenlerden başlayalım:

Abdullah Öcalan, Türkiye''nin başını 15 yıldır ağrıtan, 30 binin üzerinde insanın hayatını kaybetmesine yol açan terör örgütü PKK''nın lideri, elleri kanlı bir kâtildir. Yaptıklarıyla ölmeyi hak ettiğine hiç kuşku yok.

Türkiye Cumhuriyeti, ceza hukuku sistemi içerisinde idam cezasını kabul etmiş bir devlettir. Böyle bir devlette, yargı, Öcalan''a ''idam'' cezası vermeden edemezdi; nitekim İmralı''da görev yapan Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi, tereddüt etmeden, bu cezayı verdi, Yargıtay da verilen cezayı onadı.

Bu iki bilinen, Öcalan ile ilgili idam cezası eksenli tartışmaların tam ortasında bulunuyor. Ancak, bu iki ''belirgin'' bilinene ek olarak başka bilinenler daha var.

İlk sırada konunun uluslararası boyutu geliyor: Türkiye''nin birlikte hareket ettiği Avrupa ülkelerinde, idam cezası epey uzun zaman önce ceza sisteminden çıkartılmış bulunuyor. Avrupalı organlar içinde yer alan Türkiye de, ilişkilerini zora sokmamak için, 1984 yılından beri, idam cezası uygulamıyor. Şu anda, TBMM''nin onayını bekleyen 40''tan fazla kesinleşmiş idam cezası var; hiçbiri uygulanmayacak.

Türkiye''nin Güneydoğu (veya Kürt) sorununu PKK terörüne, onu da Öcalan''a başlamasına rağmen, müttefiki pekçok ülke, bu unsurlardan herbiri hakkında farklı görüşlere sahip. ''Kürt Sorunu'' daha bağımsız bir sorun onların gözünde; bu da Öcalan ile değerlendirmelerde bazen keskin farklılıklar yaşanmasına yol açıyor. Türkiye, haklı olarak, Avrupa ve Amerika''nın ''açık seçik'' gerçekleri bizim gibi görmeyişini anlayamıyor; Avrupa ve Amerika da, kendi durdukları noktada haklı olarak, sorunu, Türkiye''nin haklar ile sorumluluklar arasında gerçekçi bir ayrım yapamamasına bağlıyor.

Bütün bunlara ek olarak, Öcalan''ın idamı sorunu, Türkiye açısından tam bir yol çatalında ortaya çıktı. AGİT Zirvesi''ne evsahipliği yapan Türkiye, Avrupa Birliği''nin Helsinki Zirvesi''nde aday olarak ilân edilmeyi bekliyor. Bir beklenti de, Washington''daki IMF ve Dünya Bankası''nın arap saçına dönmüş Türk ekonomisine ihtiyacı olan taze kaynakları sağlaması. Helsinki de, IMF/Dünya Bankası da, Öcalan konusunda, Türkiye ile ABD ve Avrupa''nın yollarının kesiştiği noktayı teşkil ediyor.

Bu kadar da değil. Ekonomisinin rahatlaması, AB''ye adaylığının kesinleşmesi, Türkiye''nin kendisine yakışan misyonu daha iyi yerine getirebilmesi bakımlarından da elzem. Demokratik, insan haklarına saygılı, hukukun üstünlüğü ilkesini hayata geçirmiş bir ülkeye dönüşmesi gerekiyor Türkiye''nin. Geniş yığınlar açısından, bu, hayatî önemde bir dönüşüm anlamı taşıyor. Buna karşılık, neredeyse 200 yıldır, ülkeyi Batı treninin arkasına takarak kendi güdümlerine almış ''seçkinler'' açısından, Türkiye''nin yeni misyonu, güç ve iktidar kaybı anlamına geliyor.

Halk, kendi ıstırapları yüzünden Öcalan asılırsa psikolojik olarak rahatlayacak; ancak Öcalan''ın asılması, Türkiye''nin ''yeni misyonu''ndan vazgeçmesi anlamına geliyor ve bundan en büyük zararı, hiç kuşkusuz, halk görecek. Buna karşılık, Türkiye''yi batıcı yapma iddiasındaki seçkinler açısından, Batı normları uygulanacaksa, Öcalan''ın asılmaması gerekiyor; oysa, bu, ülkede, kendi iktidarlarının sonunu getirecek ''yeni misyon süreci''nin başlaması demek. Tam bir ikili açmaz hali söz konusu.

Seçkinler, halkın ıstırabıyla oynayarak idamı sağlayabilirlerse, Türkiye yolunu şaşırmış olacak; halk, ıstırabını idama dönüştürürse, Öcalan''ı astırarak kendi geleceğini karartmış olacak...

Bakalım sonuçta kim kazanacak? Seçkinler mi fettan çıkacak, yoksa halkın sağduyusu mu gâlip gelecek?