Bir veda yazısı!

Merkez Bankası başkanı Durmuş Yılmaz''ın resmi olarak görev süresi 18 Nisanda sona eriyor. Bu satırların yazıldığı sırada yeni başkanının kim olacağının açıklanması beklenmekteydi.

Bakmayın, bazılarının endişelerinin tersine yeni başkanın kim olacağının çok önemi de yok aslında. Sonuçta uygulanan bir politika ve ekol var. Diğer kamu kurumlarında değişen bürokratlarla nasıl ki işleyiş değişmiyorsa, aynı şekilde merkez bankasının patronunun değişmesiyle de işleyiş ve politika değişmez.

Genellikle başkanlar bankanın içinden, uygulanan ekolde rolü olan kişilerden seçilir. Bu iş tüm dünya da böyle işlemektedir.

Ancak yeni başkanın belirlenme süresinde prüzler çıkarsa bu piyasaları rahatsız eder. Tıpkı 2006 yılında olduğu gibi. Hatırlarsanız Yılmaz''ın başkanlık görevini devralma sürecinde sıkıntılar yaşanmıştı. Çünkü 2001 krizinde de görevde olan dönemin Cumhurbaşkanı A. Necdet Sezer kendisine sunulan ilk adayı red ederken, piyasalarda geçici bir rahatsızlık oluşturmuştu.

Yılmaz gerçekten zor bir dönemde görev yaptı. 2008 yılında patlak veren küresel krizle birlikte kucağında alev topu taşıdı. Kriz öncesinde merkez bankalarının temel hedefi fiyat istikrarı yani enflasyon hedeflemesinden oluşuyorken, krizle birlikte merkez bankalarının etkinliği değişmeye ve tartışılmaya başlandı. Artık merkez bankacılığı krizle birlikte dünyada salt olarak sadece enflasyon hedeflemesinden ibaret değil.

Krizin yıkıcı etkileriyle birlikte, dünyada merkez bankacılığının işlevinin gözden geçirildiği bir dönemde; önce döviz likiditesini artırıcı tedbirler alındı. Krizin yumuşamasıyla beraber bu tedbirleri geri almayı da ihmal etmedi. Son kertede de sıcak para girişini ve kredi genişlemesini önlemeye yönelik pek alışık olunmayan munzam karşılıkları artırdı.

Kabul etmek lazım ki; Yılmaz, bir taraftan piyasaların ve reel sektörün isteklerine hükümet tarafından adres gösterilirken, diğer taraftan da her iki kesim arasında kalarak denge unsuru olmaya çalıştı...

Zaman zaman bu köşeden eleştiri ve tebriklerimizi ilettiğimiz merkez bankası başkanı Yılmaz, kendi görev alanına giren hususlarda çoğunluğun kabul ettiği üzere; krizi iyi yöneterek başarı gösterdi. Gerek yurt içinden gerekse yurt dışından birçok ödül aldı.

Bir konuya değinmeden yazıyı bitiremeyeceğim.

Açıkçası Yılmaz bazılarının umutlarını boşa çıkararak onları "şoka soktu". Hatırlarsanız, Başkan seçildiğinin ilk günlerinde evinin kapısının önünde duran üç erkek ayakkabısının resimlenmesi olay olmuştu.

Yılmaz''ın tüm başarılı kariyeri ve özgeçmişi, basınımızın bazı usta kalemlerince! burs verdiği üç gence ait yıpranmış ayakkabılarla boğulmaya çalışılmıştı.

Televizyon ekranlarında ve gazetelerde defalarca gösterilerek "oldu mu şimdi ya" diye hayıflananlar bunları unutmuş olabilirler…

Ben unutmadım. Hatırlatayım dedim...

Asıl bu veda yazısını da onların yazmasını beklerdim. Belki hicap duyuyorlardır diye…

Bu arada sahi Hrant Dink vurulduğunda da ayakkabısının altı delik değil miydi?

Demek ki iş ayakkabıda değil kafa imiş…