“Sınav” filmi ve rakı mucizesi..

Ramazan Bayramı''nda “şeker tadında” bir film izledim. Ömer Faruk Sorak''ın yönettiği “Sınav” isimli film, beni kahkahaya boğmadı ama pek çok sahnede güldürdü; beni hıçkırıklara gark etmedi ama gözlerimi sulandırdı. Tıpkı “Babam ve Oğlum”da olduğu gibi…

Hele filmin sonuna doğru bir cümle var ki, filmin özetiydi. Veciz cümle şuydu: “Hayat, önce bir sınav yapar, sonra ders verir..”

Hayır, ne filmin güzel müziklerinden ne oyuncuların şahane oyunculuğundan ne dinamik görüntülerden ne zekice yapılmış esprilerden ne de filmin dramatik boyutundan bahsedeceğim.

Bu yazının konusu, adına ÖSS denilen ve bir kıyma makinesi misali gençleri lime lime eden ve onları “hiçbiri” şıkkının içine hapseden bir acayiplikler manzumesinden bahsetmektir. (Ne zaman ki “Hiçbiri” şıkkı, şıklar içinde hep son şıkkın karşısında değil de örneğin (a) ya da (b) şıkkı içinde yer alır; işte o zaman “Reform budur..” diyeceğim!)

Hani felsefe hocası “bakış açılarını” test etmek için sınıftaki sandalyeyi masanın üstüne koyarak öğrencilere şu soruyu sorar ya: “Bana bu sandalyenin olmadığını ispat edin”

Hoca, biri hariç öğrencilerin verdiği cevaplardan memnun olmaz ve hepsine sıfır verir.

Sınavda 100 alan öğrencinin cevap kağıdında şu yazar: “Hangi sandalye?”

ÖSS denilen garabet numunesi, septik (kuşkucu) düşünce yerine dogmatik düşüncenin aşılandığı bir zihinsel iklimin hem sebebi hem sonucudur.

Ama ne yazık ki, bilimle izah edilemeyecek olan “inanç” alanını “dogma” olarak nitelendiren ama aslında böyle nitelendirenlerin “dogmatik beyne” sahip olduğu bir memlekette yaşıyoruz.

Davul gibi içi boş ama gümbürtüsü fazla olan, halkı da zurnanın son deliği olarak gören, 40''lı yıllarda köy enstitüleri vasıtasıyla Hasanoğlan''daki burçak tarlasında mandolin çalmayı muasır medeniyet zanneden bir dogmatik zihniyetin getirdiği yer, işte tam da bu yerdir.

Bugün, ÖSS''deki sınav sorularının YÖK tarafından hazırlandığını, dolayısıyla bu hususta Milli Eğitim Bakanlığı''nın yetkisinin “sıfır” derecesinde olduğunu kaç kişi biliyor?

Tamam; ders kitaplarında Apollo''yu Alpoğlan olarak tercüme edenlere kızalım ama YÖK sultasını da alabildiğine sorgulayalım.

Evet Türk aydınlarından önemli bir kısmının “bakış açısı” terstir; bir düşünürün dediği gibi “Parmakla ay işaret edildiğinde ay''a değil parmağa bakarlar..”. Dürttüğünüzde ise “Ayy..” diye bağırırlar!

“Bakış açısı” deyince aklıma geldi.. Gazetelerde yayımlanan bir rakı firmasının reklamında iri harflerle şu yazıyor: “Mangaldaki külü, daldaki bülbüle çeviren Türk mucizesi..”

Bu, bir bakış açısı elbette.. Başka açıdan bakıldığında ise.. “Rakı; daldaki bülbülü, mangalda kül bırakmayan dümbüğe çevirir”.

O yüzden kimse bana “Türk mucizesi budur..” demesin!

Bir kitap..

Yirminci Yüzyıl''ı 1914''te başlatıp 1989''da bitiren Francis Fukuyama''nın “Neo-conların Sonu- Yol Ayrımındaki Amerika” isimli yeni bir kitabı çıktı.

Burada bir parantez açmalıyım: Basın Yayın Birliği''nin genel sekreteri olan Münir Üstün''ün genel koordinatörlük ve Cem Küçük''ün genel yayın yönetmenliğini yaptığı Profil Yayıncılık''ı adamakıllı kitaplar yayınladığı için tebrik etmezsem yazı eksik kalacaktır.

Ayrıca, dünyanın başına bela sarmış olan bir Irak işgaline karşı, yakın zamana kadar Irak''a müdahaleyi desteklemiş olan ve Neo-con''ların fikir babalığını yapan bir ismin, bir Türk yayınevine kitabın yayın hakkını tanımış olması önemlidir.

Evet, orta yerde bir savaş varsa, üstelik bu savaş haksız bir savaşsa, bu savaşa sürükleyen “entelektüel lojistik destek”in önde gelen bir ismi bu savaşı eleştiriyorsa ve savaş kavramının içini boşaltan birisi bu savaşa karşı oluş gerekçesinin içini doldurarak bir kitap yazıyorsa bu kitap mutlaka önemlidir, o yüzden önerilir..