"Günaydınım, narçiçeğim..."

Teybe kaseti koyup balkona çıkıyorum. Udun tınıları yaz akşamlarının tatlı serinliği ile kapıdan süzülüp usulca yanıma geliyor.

Etrafta hiç nar çiçeği görünmüyor ama yıldızlar yerlerinde. Işıl ışıl kımıldanıyorlar gökyüzünün lacivert şiltesinde.

Aklımda birkaç günlük bir gazete haberi; Cinûçen Tanrıkorur da hakkın rahmetine kavuşmuş.

Biryerlerden kulağımıza çalınmasına alışık olduğumuz bütün o isimler nasıl kayıp kayıp gidiveriyorlar yanımızdan değil mi?

İşte Cinûçen Tanrıkorur''un, bana nedense Bûselik makamında bestelenmiş bir şarkı gibi gelen o melodik ismi de daha az çınlayacak artık kulaklarımızda.

Ama ben sizlerden biraz daha şanslıyım sanırım; onunla tanıştım ve tellerine aşkla, parmaklarını sevgilisinin saçlarında dolaştırır gibi aşkla dokunduğu udunun sesini neredeyse nefesimi tutarak dinlema bahtiyarlığına erdim çünkü.

Yıllar önce yine bir yaz günü, bir televizyon çekimi yapmak için İstanbul''daki evine gitmiştik Cinûçen Bey''in. O zaman da rahatsızdı. Hatta sanıyorum bir tür boyunluk takıyordu. Uzun bir hastalık dönemi geçirmişti. Yorgun ve bitkindi.

Ama çekim başlayıp udunu eline alınca, bir tür bahar gelip yerleşti sanki vücuduna. Üç bestesini arka arkaya çaldı ve söyledi. İçlerinde çok sevdi-Aim şarkısı "Günaydınım, narçiçeğim..." de vardı.

Şimdi de o şarkı çalıyor teypte; hafif esintili bir yaz akşamında, balonda, Cinûçen Tanrıkorur''un ölüm haberinin koyulaştırdığı bir hüzünle o şarkıya kulak veriyorum.

Çekimde kısaca hayatını anlatmasını da istemiştik. Daha küçük bir çocukken çıkardığı taş plakla başladı hikayesine. Sınıfını geçtiği için miydi, yoksa doğum günü için miydi hatırlamıyorum şimdi, ama babasından bir hediyeydi o plak. Elinden tutup bu tür kayıtların yapılabildiği bir stüdyoya götürmüştü babası. Öyle şeyler çok oluyordu söylediğine göre o devirde; isteyen gidip parasını ödüyor ve küçük bir kabine girerek kendi hatıra plağını doldurabiliyordu.

Bunun hem güzel bir hediye, hem de güzel bir hatıra olduğunu düşünmüştüm. O da büyük bir özenle saklıyordu zaten.

Plaktaki şarkının ne olduğu aklımdan çıkmış. Ama ben zaten onu her zaman "Günaydınım narçiçeğim..." şarkısı ile hatırlarım. Oysa onlarca bestesi var. Kimileri güfteli, kimileri güftesiz... Dünya çapında tanınan, müzik festivallerinde sık sık onurlandırılan, dünyanın çeşitli ülkelerinde plakları çoğaltılan çok değerli ve titiz bir sanatçıydı o... Bir saat tamircisinin titizliğiyle seçiyordu notalarını. İnceydi müziği, kendisi gibi...

O çekim saatleri, çok öncelerden beri uzaktan tanıdığım bir sanatçıyla gerçek bir tanışma fırsatı ayarlamıştı bana. Uduyla kurduğu bağ, notalara ve nüanslara gösterdiği titiz dikkat etkilemişti beni. Ankara''ya döner dönmez hemen gidip kasetini aldım.

İşte içeride çalan kaset, o kaset!

Şarkı aşinâ olduğum o şarkı: "Günaydınım, narçiçeğim..."

Ölümse, günü geldiğinde her faninin kapısını çalan o bir türlü alışamadığımız haber...

Gökyüzünün mavi şiltesinde yıldızlar, yaz akşamında tatlı bir esinti, balkonun ortasında kılığı kıyafeti bana benzeyen hüzün...

O mâhir sanatçı parmakları, udunun tellerinden aldığı sesi, içimizin çorak yerlerine bir serinlik olarak bırakıp gitti.

Allah rahmetini esirgemesin!