Ne yani kurtulduk mu şimdi?

Geçen gün oturmuş kara kara düşünüyor ve kendi kendime tam "Ne olacak bu halimiz?" sorusunu yöneltiyordum ki, televizyondan Avrupa Birliği tarafından aday ülke ilan edildiğimiz haberini aldım.

Acayip sevindim tabii!

Bir anda ortalık güllük gülistanlık olmuş; elde kara kara düşünecek tek bir durum bile kalmamıştı.

Çünkü Avrupa Birliği''ne girmek demek, hafiflemek ve bütün dertlerden kurtulmak demekti.

Ben bunları hissettim; hafifledim ve bütün dertlerimden o anda kurtulmuş oldum.

Mesela haberi duymadan önce, yani kara kara düşünme sürecinin tam ortasındayken çatlayacak gibi ağrımakta olan başım, haberi alır almaz bir anda geçivermişti.

Avrupa Birliği için aday ülke konumuna gelmek başımın ağrısını şıp diye geçiriyorsa, tam üye olduğumuzda kim bilir neler olur diye geçirdim içimden.

Herhalde annemin romatizmalarından, halamın kireçlenmelerinden, amcamın ülser ağrılarından, dayımın lumbagosundan, komşumuz Nurcihan hanımın guatrından hiç eser kalmazdı böyle bir durumda.

Avrupa Birliği''ne tam üyelik sürecinin, böyle genel bir "iyileştirme" potansiyeli taşıdığına inanıyorum ben.

Hem sadece şahsi sağlık problemlerinde değil, toplumsal düğümlenme hali yaşadığımız pekçok problemin çözümünde de bu yeni "üyelik psikolojisi" çok işe yarayacakmış gibime geliyor.

Mesela toplumumuzun ilerlemesine mani teşkil eden genel bıyıklılık oranlarımız çok kısa zaman içinde makûl oranlara doğru gerileyecektir mutlaka.

Çünkü Avrupa Birliği''nin kapısına dayanmış bir Türkiye''nin, gelişmeyi engelleyici her türlü kılsal hadiseden uzaklaşması icap edecektir.

Bundan sonra çimlere basmamız, yerlere tükürmemiz, ortalık yerde sakız çiğnememiz, sahaya bozuk para atmamız, kafamızı arabamızın camından çıkarıp önümüze gelene ağız dolusu küfretmemiz ya da balkonumuzdan ulu orta halı silkelememiz de pek eskisi kadar kolay olmayacaktır.

Çünkü Avrupa Birliği''nin sahibi konumundaki pek saygıdeğer ülkeler, pasaklı ve huysuz tabiatlı insanları kesinlikle aralarında görmek istememektedirler.

Mecburen kendimize çeki düzen verip, bir parça incelecek ve uygarlaşacağız.

Bundan böyle tırnaklarımızı kesmemek, dişlerimizi fırçalamamak, olur olmaz yerde geğirmek, atlet ve çizgili pijama ile bakkala gitmek, kafamıza esince darbe yapmak, demokrasiye on dakika ara vermek, tiridine tiridine tiridine banmak filan gibi durumların yaşanmasına izin vermeyeceğiz.

Tabii istatistiklerde daha yakışıklı ve uygar görünmemiz de gerekiyor; sadece bıyıklılık oranlarının değil, kulak çeken öğretmen, copu kırılan polis, tankı sıkılan asker, baskını gelen savcı, tepesi atan enflasyon oranlarının da ciddi şekilde düşmesi gerekiyor.

Adamlar elimizden tutmuş bizi o bir türlü kapısını bulamadığımız çağdaş uygarlık seviyesine doğru çekiştiriyorlar; bizim de bu nimetin kıymetini bilip, duruma mütenasip birtakım uygarlık gayretleri içine girmemiz gerekiyor.

Nankörlük yapmayalım; biz başka türlü adam olamayız, birilerinin bizi cebren ya da hileyle adam etmesi gerekiyor.

Hazır birileri bu işe gönüllü olmuş; daha ne istiyoruz yani, belamızı mı?

Sızlanmayı bırakıp derhal duruma uyum sağlayalım; "Yaşasın!" nidalarıyla ortalığı inletelim ve hatta bedensel durumu müsait olanlar bir yandan bıyıklarını keserken, bir yandan da sevinç taklaları filan atsınlar.

Ve yine hatta; vakit geçirilmeden, o gün milli bayram ilan edilsin ve erbabına hemen bir "Hoşbulduk Marşı" sipariş edilsin, vs...