Nükleer enerjiye hayır!

Ön kısmında yukarıdaki cümlenin yazılı olduğu bir tişört alacağım kendime.

Çünkü ben gerçekten de nükleer enerjiye karşıyım!

Bu konuyu oturup iki saat elli iki dakika boyunca enine boyuna bir güzel düşündüm.

Düşünmeye başladıktan tam iki saat elli üç dakika sonra kafamda belli bir kanaat oluşmuştu.

O kanaat yukarıdaki kanaatti; yani ben ve benim bütün varlığım ve beynimin bütün gri hücreleri ve vicdanımın bütün çevreci unsurları, koro halinde, yani hep beraber, bu nükleer enerji denen şeye karşıydık!

Üstelik ilk kez bir konuda hepimiz aynı fikirdeydik!

Bu konuda bu kadar net bir kanaate sahip olmamızın çok basit bir sebebi vardı: Biz, garanti süresi dolmadan bozulan, kırılan, aptallaşan ya da saçmalayan birtakım malları inatla ve istikrarla üreten yegane dünya milletiydik.

Üreticilerimizin çoğu bu yüzden kâr edemiyor ve yenisiyle değiştirmek zorunda kaldığı mallar yüzünden batıyordu.

Ama heyhat, bu nükleer enerji santrali denen şey, bir kere bozulur, kırılır, aptallaşır ya da saçmalarsa, etrafta onu yenisiyle değiştirecek hiç kimse kalmıyor, herkes olduğu yerde iskelete dönüşüyordu.

Böyle bir durumda insanlara neler olduğunu filmlerde görmüştüm. İnanın hiç kimse aile albümlerinde böyle bir fotoğrafının bulunmasını istemez!

Öte yandan enerji darboğazının kapıya dayanmış olduğunun ve bir şeyler yapılmazsa yakın zamanda başımızın belaya gireceğinin de farkındayım tabii.

Ben sorumlu bir vatandaşım; "Nükleer enerjiye hayır!" deyip ortalıktan sıvışacak değilim!

Enerji probleminin başka hangi formüllerle aşılabileceği konusunda beynimin değişik renklerdeki -başta griler olmak üzere- bütün hücrelerini seferber etmiş bulunuyorum.

Bana kalırsa biz gereğinden fazla elektrik tüketiyoruz; bu ülkede yaşayan insanlardan her biri, kullandığı elektrikli aletlerden sadece birini kullanmaktan vazgeçerse, sorun kendiliğinden çözülür.

Kullanmakta olduğumuz enerji miktarından acayip tasarruf etmiş oluruz ve böylece fazla enerji ihtiyacımız ortadan kalkacağı için nükleer santrale de gerek kalmaz.

Mesela ben elektrikli çim biçme makinemden rahatlıkla vazgeçebilirim; zaten yedinci katta oturuyorum ve etrafta çim filan yok, makineyi boşuna çalıştırıp duruyorum.

Bir başkası da tıraş makinesinden vazgeçip sakal bırakabilir, bir başkası mikserinden vazgeçip her şeyi parmaklarıyla karıştırabilir, bir başkası Reha Muhtar''ı izlemekten vazgeçip kendini jiletleyebilir, bir başkası bulaşık makinesinden vazgeçip simit filan gibi etrafa bulaşmayan şeyler tıkınabilir.

Bana böylesi daha mantıklı geliyor.

Bir gün bir yerde oturmuş burnumun ucunu kaşırken ya da Pazar ilavesindeki çengel bulmacayı çözerken ya da haftanın maçlarından özet görüntüler izlerken ya da markete krem peynir almaya giderken, birden bire sıcak bir alev dalgasının gelip beni bir iskelete çevirmesini kesinlikle istemiyorum!

Bu santrali biz yapacağımıza göre tehlike büyük!

Çok istememe rağmen ben bize güvenmeyi hiç başaramıyorum!