Organize cehalet çağı

Herkesin her konuda durmadan görüş bildirdiği bir zamandayız. Görüş dediğimiz şey, adı üstünde, kişinin bir meseleyi nasıl gördüğünün ifadesinden ibarettir. Burada kastedilen gözün görme kabiliyeti değil, zihnin görme kabiliyeti olsa gerek. Zihnin görme kabiliyeti de bir düşünme pratiği gerektiriyor. Eğer insanın hayatını sürdürebilmesi için gerekli gündelik işlerden sözetmiyorsak; bir düşünme pratiğine sahip olmamızın ancak belli bir birikime sahip olmamızla mümkün olduğunu da kabul etmeliyiz. İşte günümüzde meselenin her ince yerinden çıt diye kırılması bu yüzden. Bugün hemen her insan hemen her konuda görüş bildirmek istiyor ama bunun için gerekli birikimi edinmeyi pek kimse göze almıyor, almak istemiyor. Sonuçta, ehliyetsiz sürücülerin cirit attığı bir trafik nasıl kısa zamanda içinden çıkılmaz bir hal alırsa; kıt görüşlerin kontrolsüzce dolaşıma sokulduğu bu fikir trafiği de ona eş bir keşmekeş vaziyeti arzeder hale geliyor.

Liyakat, ehliyet, yeterlik, birikim, müktesebat ve benzeri kelimelerin bugünün lisanında çok fazla kullanılmıyor oluşuna şaşırmamak gerek. Günlük hayatta sözü, fikri, görüşü, beyanı kayıt altında tutan bu türden kelime/kavramlara pek ihtiyaç duyulmuyor artık. Çünkü herkesin her istediği sözü söyleyebileceği, her istediği görüşü desteksizce sallayabildiği, paşa gönlü ne isterse onu pervasızca ve ölçüsüzce savunabileceği araçlarla donatıldı hayat.

Bu biraz da mecburiyetti aslında; çünkü bugünkü gibi yaşamaya memur edilmiş insanların akli, ahlaki, kültürel, dini kayıtlardan tamamen azade hale getirilmesi gerekiyordu. İnsanlığın fert fert ve bir bütün olarak geçmişten bugüne getirdiği birikimler, hayatı kayıtlara bağlamaları bakımından bu keşmekeş çağına engeller teşkil ediyordu. O bağlar yavaş yavaş çözüldü, kayıtlar kaldırıldı ve her insan, kendi sığlığı ve bilgisizliği içinde kutsallaştırılarak adeta birer seyyar ''tanrı''ya dönüştürüldü. Her şeyin doğrusunu kendiliğinden bilen, yanılmayan, yenilmeyen, canı ne istiyorsa buna hakkı olan, başkalarının hakkını teslim etmek zorunda olmayan ve gerçeğe sadakat duymak mecburiyeti hissetmeyen milyonlarca kullanışlı tanrıcık... Cüzdanlardan zihinlere kadar, her türlü sömürü düzeni için en müsait kıvama getirilmiş acıklı bir esaret çağı...

Hepimiz bir yerlerimizden bağlıyız bu çağa... Hepimizin bildiğimiz, bilmediğimiz, farkında olduğumuz ya da olmadığımız ihtiraslarımızla ördüğümüz birer egomuz var. Bütün vaktimiz onun doymak bilmez varlığını doyurmaya çalışmakla geçiyor. Herkesin kendi hayatı, kendi fikirleri, kendi görüşleri, kendi inançları, zevkleri, ihtiyaçları var ve bunlar her türlü kayıttan azade. Yani azade olduğunu zannediyoruz. Aslında çağı çekip çevirenler tarafından çekip çevriliyor hayat algımız, fikirlerimiz, görüşlerimiz, inançlarımız, zevklerimiz ve ihtiyaçlarımız...

Hayat bir endüstriye dönüşmüş durumda... O endüstrinin üretim merkezlerinde hepimize kişilikler dikilip biçiliyor. İsteyen, acıkan, arzulayan, ihtirasları dışında mihenk noktası kalmayan organizmalara dönüştük az çok hepimiz. Uzaktan kumandalarla yönetiliyoruz neredeyse. Duygularımız, hassasiyetlerimiz, görüşlerimiz, her zemine bolca boca ettiğimiz klişe sözlerimiz hep seri üretim ürünü. En dramatik olansa; kendimizi en özgür hissettiğimiz yere ulaşabilmek için insanlığımızdan en uzak olan noktaya kadar gitmemizin gerekiyor olması...

Cehaletin en koyu yaşandığı zaman, herkesin her şeyi bildiğini zannettiği zamandır diyor güngörmüş bilgeler. Bilmek için önce bilmediğini bilmek ve sonra yavaş yavaş öğrenmeye başlamak gerekiyormuş söylediklerine göre...