Suç piyangosu

Geçen gün gazetede oturmuş bir yandan gazete okuyor, bir yandan da memleketin durumuna hayıf hayıf hayıflanıyordum.

Böyle ne kadar zaman geçti bilmiyorum, telefon sesiyle irkilip kendime geldim. Sekreter hanım, Hasan isminde bir şahsın beni aramakta olduğunu bildirdi. Ben de kendisinden hemen bağlamasını rica ettim.

Telefondaki Hasan, benim tam da tahmin ettiğim Hasan''dı.

Çocukluk arkadaşımdı ve o zamandan beri görüşürdüm kendisiyle; arkadaşlığımız geçen yıllar içinde küçük kesintilere uğrasa da, yeniden bir araya gelmenin her zaman bir yolunu bulmuştuk.

En son görüşmemizin üzerinden altı ay kadar geçmişti ve beni aramasının altında yine bu türden bir ''muhabbet tazeleme'' niyeti yattığını düşündüm.

Ama öyle değilmiş; bağlantı kurulur kurulmaz, benim bir "alo" dememe bile fırsat bırakmadan konuya balıklama dalıverdi:

"Gökhan, güzel kardeşim, sen gazetecisin bilirsin, ne olacak bizim bu halimiz, gözünü seveyim söyle!.."

Onu daha önce hiç böyle telaşeli görmediğimden şaşırıp kaldım. Ancak birkaç şaşkın dakikadan sonra, "Hasan ne oluyor, dur biraz, tane tane konuş, ne varmış halinde?" diye sormayı akıl edebildim.

Telaşından hiç bir şey kaybetmeden, "Ne varmışı var mı, memlekette ne kadar Hasan varsa topluyorlarmış. Gelip beni almaları da an meselesi!.." diye ağzındaki baklayı çıkarıverdi.

O zaman, günlerdir kamuoyunu meşgul eden meşhur "Hasan Operasyonu"ndan söz ettiğini anladım.

"Siz sıranızı savdınız Hasancığım" dedim, "bu ay sıra sizdeydi, bundan sonra adı Hasan olmayanlar korksun!"

Hasan bu söylediklerimi ciddiye aldı ve sakinleşti. Daha sonra görüşmek üzere sözleşerek telefonu kapadık.

Telefonu kapadık ama ben konuyu kapatamadım.

"Ya şimdi sıra Gökhan''lardaysa!" şeklindeki şüphe, anında beynimi kemirmeye başlayıverdi.

Öyle ya, sıranın "Hüseyin", "Bekir", "Abdullah" ya da "Orkun"da olma ihtimali neyse, "Gökhan"da olma ihtimali de o kadardı.

Durum paniğe kapılacak kadar vahimdi ve ben de hemen paniğe kapılmayı uygun gördüm. Bu işlerden anlayan ne kadar dostum ve ahbabım varsa sırasıyla hepsini aradım ve bilgi almaya çalıştım.

Ancak hiç kimsenin sıranın hangi isimde olduğu konusunda bir fikri yoktu.

Hem nasıl olabilirdi ki; bu bir suç piyangosuydu ve önceden büyük ikramiyenin kime çıkacağı bilinemezdi. Bu anlamda hepimiz, zavallı katılımcılar, dolayısıyla da potansiyel suçlulardık.

Çünkü suç piyangosu için bilet almak gerekmiyordu; minik bir bebekken kulağımıza bir ezan okuyup bize bir isim koymaları yetiyordu.

Sonra; birkaç yüz yıla mahkumiyeti istenen birilerinin iki dudağı arasından, bizim ismimizi tamam eden harflerin doğru sırayla çıkması yeterli olacaktı. Ve bu da hiç küçük bir ihtimal sayılmazdı.

Eşyalarımı toplayıp piyangonun hangi isme vuracağı belli oluncaya kadar ortalıktan sıvışmayı planladım.

Ama nereye kaçabilirdim ki?

Nereye gitsem bir şekilde ismimi beyan etmem gerekecekti ve dolayısıyla da kıskıvrak tespit edilmekten kurtulamayacaktım.

Oturup beklemekten ve yapılacak suç çekilişinin sonucuna rıza göstermekten başka çare olmadığını anlamam uzun sürmedi.

Ve işte kuzu kuzu bekliyorum!

Piyangonun hangi isme çıktığını haber alan olursa bir zahmet beni de bilgilendiriversin, tamam mı?