Uzak hakikat, sinsi yalan

Son birkaç yılı destursuzca konuşarak ve ihtirasla tartışarak geçirdiğimiz konu başlıklarını alt alta sıraladığımda bu ülkenin geleceğinden ciddi biçimde endişe duymaya başlıyorum, içim daralıyor. İşin garibi; beni endişeye sevkeden bu büyük zihinsel erozyonun etrafımdaki insanların büyük kısmının ilgisini bile çekmiyor oluşu. Haksız kanaatlere varmak istemediğimden; kendimi sürekli olarak yokluyor ve bu toplumsal kâbusun mesela benim depresif gidişatımın bir eseri olup olmadığını kontrol etmeye gayret ediyorum. Buradaki güvencem, ruh biliminin genel ölçütlerinin insanın kendi endişelerinin birer hezeyan olduğunu düşünemeyeceği yönünde oluşu... Evet, ironik bir durum bu... Endişelerim o kadar ciddi ki, zaman zaman gerçek olduklarından şüpheye düşüyorum. Kırk küsur yılı içinde geçirdiğim bir toplumun zihinsel savruluşuna inanmakta güçlük çekiyorum. Bu çözülmeyi, ki çürüme de denebilir buna, bu topraklara yakıştırmaya içim elvermiyor. Hakiki sözün ağırlığının bu kadar kaybolduğu, sözcüklerin içinin bu kadar boşaldığı, insana dair olanın bu kadar ucuzlatıldığı bu hayat bu topluma nasıl giydirilebilir, anlayamıyorum! Bu toplum bu yakışıksız kıyafeti, bu sakil elbiseyi nasıl olup da kendine yakıştırabilir, bunu da kesinlikle anlayamıyorum.

Yıllardır sahip çıktığımız doğruları bugün artık hatırlamıyoruz bile. Bu durumu basit bir unutkanlık sorunu olarak görebilsem, o kadar mesele değil! Ama bence bile isteye itiyoruz bilinçaltımızın en derin, en ücra köşelerine o doğruları... Oysa bizi vâreden doğrular onlar, onlar olmadan biz de doğru kalamayız. Kalamıyoruz da zaten... Kendi nefsimizde kurduğumuz yalanlara kendimiz inanır olduk. Kendi bindiğimiz dalı keser, kendi gölgemizin ardına düşer olduk. Zamanın bir yerinde farkında olmadan mağlup olmuş, kişiliğimizi savunma direncimizi kaybetmişiz demek ki! Fikrimizi dağıtmak, zihnimizi bulandırmak, aklımızı gidermek üzere kurulan onca tuzağa düşmeden yürüdüğümüz onca yoldan sonra birden tükenmiş demek ki direncimiz. Zayıflayan bünye kemirgenlerin hücumuna uğramaz mı? Öyle olmuş ve önce birer iltihap gibi kompleksler sarmış benliklerimizi. Sonra tümden esir düşmüşüz o komplekslere... Şimdi,

Yıllarca direndiğimiz yalanları, biz kendi ağızlarımızla seslendirir haldeyiz. Hadi kulaklarımız duymuyor diyelim ağzımızdan çıkanı, peki kalplerimiz? Kalplerimiz de mi sağırlaştı, soğudu, çürüdü, kurudu yoksa?

Olur mu öyle şey demeyin rica ederim, önce bir düşünün. İyice bir düşünün! Eğer yaşınız elveriyorsa şöyle bir çeyrek asır öncesine dönmeye çalışın. Nasıl bir hayatımız vardı, nasıl insanlardık, neye inanır, ne için çalışır çabalardık uzun uzun bir düşünün. Bizi mutlu eden neydi, neyi konuşur, nelerle meşgul ederdik zihninizi arayıp bulun? Öfkemiz ne içindi, vazgeçilmezlerimiz nelerdi, ideallerimiz nerelere uzanırdı? Dostluğumuzun ve düşmanlığımızın ölçüsü neydi? Sözümüzün ağırlığı, hakikatimizin enginliği ne kadardı? Neydi bizi besleyen kaynak, suyunu içtiğimiz pınardan akan neydi? Kimdik, kimlerdik, nasıl bilirdik kendimizi? Ve şimdi kimiz, nasıl biliyoruz kendimizi?

İtiraf edeyim ki benim canımı çok acıtıyor bu iki ucu keskin kıyas! Bir uçtan bir uca sarsılıyor benliğim. Siz de açık yüreklilikle yapın bu kıyası, korumayın, sakınmayın kendinizi. Ta ki sarsılıncaya kadar bir uçtan bir uca! Şu sıra böyle büyük bir sarsıntı, ruh köşelerimize kadar saldıran sinsi yalana karşı en büyük ihtiyacımız çünkü!