Yine aynı hikâye

Kıraç tepelerin ardında rüzgar uğulduyor; kim kulak verecek? Bir yabani tavşan ok gibi çıkıyor kuytudan, bayır yukarı seğirtiyor; izini kim sürecek? Bir yaprak kopuyor çınardan, süzülerek düşüyor aşağılara; onunla birlikte kim süzülecek? Bulutlar birbirine misafirliğe gidiyor; onları kim seyredecek? Yıldızlar uzaklarda geceyi bekliyor; onların yerine kim sabırsızlanacak? İki uğurböceği uçuşmuş bir karahindibanın tepesinde karşılaşıyor; onlarla kim ilgilenecek? Bir kaplumbağa ters çevrilmiş, debeleniyor; kim kurtaracak? Bir çocuk elindeki dal parçasıyla toprağa bir gemi resmi çiziyor; hasretini kim paylaşacak? Bir başka çocuk, küçük bir kız, buğulanmış pencereden uzaklara bakıyor; kalbini kim onaracak? Balkonda kuruyayazmış bir sardunya; ona kim su yetiştirecek? İpini koparmış ötelere doğru sürükleniyor bir uçurtma; ardından kim bakacak? Üç gündür kapalı köşedeki bakkal dükkanı; onun için kim kaygılanacak? Akça armutların o eski tadı artık yok; bunu kim kafasına takacak? Cüzdanını düşürmüş bir gariban; kim onun Hızır''ı olacak? Bir dua cümlesi geçiriyor kalbinden kalabalıklar içinde yapayalnız bir adam; duasına kim amin diyecek? Bir turna sürüsü geçiyor şehrin üstünden; onları kim farkedecek? Ufukları dünyanın en güzel kızıl tonlarına boyuyor güneş, şiirini kim yazacak? Limanda hafifçe sallanarak uyukluyor bir sandal; resmini kim çizecek? Hayatın sırrını uluorta ifşa ediverse mesela bir bilge; o sırra kim can kulağını verecek? Yolunu kaybetmiş şen şakrak bir nakarat; şarkısını bulmasına kim yardım edecek? Yuvasından düşmüş bir serçe yavrusu; yuvasına kim geri koyacak? Havada asılı duruyor bir feryad; imdada kim koşacak? Ağlar gibi uluyor uzun uzun sokakta terkedilmiş bir köpek; başını kim okşayacak? Bir köşede ömrünü tüketiyor eski bir ahşap konak; içine kim yeniden bir parça hayat koyacak? Hikayenin bir yerinde ayrı düşmüş iki sevgili, aralarını kim bulacak? Nasıl sevebildiğini unutmuş bir gönül, sevdayı kim hatırlatacak? Kırık kalpler, kırık hayaller, hayrına kim yapıştıracak? Akla gelen harikulade bir fikir, bu hengâmede kim dinleyecek? Babaannemin kokusu yılları aşıp gelen terbiyeli köftesi, şimdi onu kim pişirecek? Elimizde keman, aklımızda en hüzzamından bir kanun taksimi; doğru denklemi kim kuracak? Altı çizilmiş kitaplar dolusu güzel cümle; geri kalan zamana bunca anlamı kim sığdıracak? Yine sonbahar geldi, yağmurun eli kulağında; kim her şeyi göze alıp doyasıya ıslanacak? Çelik burada, çomak nerede; gidip evvel zamandan kim getirecek? Dev lambadan çıktı; dağ gibi yığılı dilekleri kim üçe indirecek? Gövdesi büyüdü, kendisi büyümedi; canını yakmadan çocuğu kim büyütecek? Uyku bitti, ninni bitmedi; rüyayı kim görecek? Kara tren geldi geçti bir filmin orta yerinden; mevzuu şimdi kim toparlayacak? Yaşadık ve irili ufaklı çok yalan birikti ceplerimizde; bizi kim yıkayıp paklayacak? Artık her şeyi dinmeyen bir başağrısıyla özetlemek mümkün oluyor; bu kargaşaya isyanı kim başlatacak? Bedenimi bir uçtan bir uca bir uyuşma hali kaplamış durumda; peki insanlığım nerede seğirecek? Rüzgar uğulduyor tepenin ardında... Bir turna sürüsü geçiyor şehrin üstünden... Hayret, bir tek çıt bile çıkmıyor sanki, bu derin kargaşada. Kulakları sağır edecek bu sessizlik her yeri sarmış. Hani bir kalp kırılsa dünyanın bir ucunda, duyulacak öteki ucundan sesi. Kırılıyor, uyanıyorum. Bakıyorum, kaldığı yerden devam ediyor aynı hikâye...