Bizim iklimimiz

Bir önceki yazıda Türkiye''yi "büyük ülke" kılan koşullara değinmiş ve yazıyı şöyle bitirmiştim: "Türkiye''de hemen her kesimden yandaş toplamayı başarabilen "içe dönmeci cephe" bugün de olup bitenlerden oldukça habersiz gibi." Yazıyı yazarken aklımda olduğu halde, şu ibareyi eklemeyi unutmuşum: "Tabii bir de DYP delegeleri!"

DYP Kongresi öncesinde şu görüşleri dile getirmiştim: "DYP, ''merkez sağ''ın çözülüşü sürecinde üstlendiği rolü (yeni hizipler çıkarmadan) terketmek yönünde bir irade gösterecek olursa, mevcut ''mutabakat zemini'' de bütün işlerliğini yitirecek. DYP''nin yeni konumu gözlerin ANAP''a dönmesini sağlayacak. Nicedir ''topluma heyecan verme'' niteliğini yitirmiş olan ANAP, benzer bir süreç yaşayabilir. Bunun ardından gelecek bir DYP-ANAP bütünleşmesi ise hem ''erken seçim'' hesaplarını, hem de bu yeni oluşum esnasında ''Çankaya''nın vesayeti''nden kurtulma gereğini doğuracak. ANAP''ın önünde bir başka olanak daha var. Bunu şöyle formüle edebiliriz: ''Aşağı tasfiye olanaklı değilse, yukarı tasfiye denenir!'' DSP ve FP''nin de (birbirinden farklı nedenlerle) benzer bir ''yenilenme süreci''ne gerek duyacağı, MHP''nin ise elde ettiği siyasi zemini korumak için kara kara düşünmeye başlayacağı bir dönemde, bu da ilginç bir ''mutabakat senaryosu''na dönüşebilir. Üstelik ''yenilenen siyasi oluşumlar'' için pek de ''uyumsuz'' sayılamayacak bir aktör çıkacak ortaya! ANAP yönetimi nicedir böyle bir senaryoyu da gözden uzak tutmuyor olsa gerek! DYP Kongresi''nden böyle bir ''irade'' çıkmayacak olursa, Sn. Demirel''e ilişkin ''mutabakat'' bir anda tek seçeneğe dönüşebilir. Türkiye dünya üzerinde hak ettiği yeri alabilmek için, bu yere uygun bir ''iç siyaset zemini'' arıyor. Bunun sonucunda ortaya çıkacak ''yeniden yapılanmış, akılcı ve modern bir devlet'' için de, ilk koşul olarak, ''liderlerin yenilenmesi'' gereği ağır basıyor. Türkiye, bunu yaparken, 1989-93 döneminde sergilenen yanlışları yinelememek zorunda."

Hayır, biz yanlışlarımızı yinelemekte kararlıyız. Bugünkü tablo, aynı düzlemde değindiğim (ve ön plandaki "Yılmaz-Çiller diyalektiği" nedeniyle sık sık gözden kaçtığını öne sürdüğüm) "Demirel-Çiller diyalektiği"ni de doğruluyor.

Daha erken ve daha iyimser olduğum bir dönemde de şunları söylemek gibi bir şaşkınlığa düşmüşüm: "Türkiye''nin, sahip olduğu potansiyeli en üst düzeyde kullanamamasının ardında, siyasi iradenin millî iradeye uygun bir performans sergileyememesi yatmaktadır. Türkiye bir türlü arzu edilen ''siyasi irade''yi ortaya çıkaramıyor. Bu ''siyasi irade'' noksanlığında, bugün Türkiye''nin ''gerçekten önemli bir potansiyele sahip olduğu, ama dünya üzerindeki etkinliğinin bu potansiyeli yansıtmadığı'' yaklaşımını dile getirenlerin önemli bir bölümü de -özellikle ''merkez sağ''ın içine düştüğü konum açısından- sorumluluk sahibi. Türkiye''de kendilerini ''siyasi otorite'' olarak gören pek çok aydın, köşe yazarı, kanaat önderi yıllardır ''merkez sağ''ın bölünmesine, yaşadığı erozyona tepkisiz kaldı, hatta kimi zaman -daha dar çıkar alanları için- bu durumu teşvik eden tutumlar benimsedi. ''Merkez sağ''ın içine düştüğü durum, yine sanılanın tersine, çevresinde yer alan diğer siyasi anlayış ve partilerin de bir ''irade zaafı''na ve ''konumsuzluk''a düşmelerine yol açtı. Türkiye''nin potansiyeline uygun bir performansı en üst düzeyde sergilemesi isteniyorsa, başta ''merkez sağ'' olmak üzere bütün taşların yerine oturması gerekiyor. Bu ''sancılı'' süreç, yine sanılanın tersine, ''siyasi irade'' için en uygun vasatı oluşturacak, başka seçenekleri gereksiz ve gerekçesiz kılacaktır."

Neyse canım, biz siyaset ikliminde filmi başa sarmaya ve hep yeniden iğneyle kuyu kazmaya alışık değil miyiz?