DYP ve siyasî irade

Bir önceki yazının sonunda şu iddiaları dile getirmiştik: "Merkez sağ"ın içine düştüğü durum, sanılanın tersine, çevresinde yer alan diğer siyasi anlayış ve partilerin de bir "irade zaafı"na ve "konumsuzluk"a düşmelerine yol açıyor. Türkiye''nin, potansiyeline uygun bir performansı en üst düzeyde sergilemesi isteniyorsa, başta "merkez sağ" olmak üzere bütün taşların yerine oturması gerekiyor. Bu "sancılı" süreç, yine sanılanın tersine, "siyasî irade" için en uygun vasatı oluşturacak, başka seçenekleri gereksiz ve gerekçesiz kılacak.

Artık bu "sancılı" süreç için önemli bir yol ayrımına geliyoruz. Türkiye''de "siyasi irade"nin yeniden biçimlenmesinde en belirleyici işlevi Cumhurbaşkanlığı seçimi yerine getirecek. Ancak bu seçime hangi yönde, hangi yoldan ve hangi senaryolarla gideceğimizin ortaya çıkacağı yer DYP Kongresi''dir. İşte bu yüzden DYP Kongresi önemli bir "yol ayrımı"na işaret ediyor.

DYP''de kongreye yönelik hareketlilik artmazdan ve muhalif kanat "ortak tavır" sergileyeceğini deklare etmezden hemen önce şöyle yazmıştık: "DP-AP çizgisinin ''doğal uzantısı'' saydığımız DYP, elli yılı aşan tarihinin en önemli kongrelerinden birini yapacak. Bu kongre, anlamlı bir ''siyasi irade''nin ortaya çıkışı ve tüm siyasi aktörlerin ''gerçek konumları''nın ayırdına varışı açısından bir ''milat'' oluşturabilir. Türkiye bir ''milat'' beklentisi içindeyse, Kasım ayı bu açıdan ciddi bir olanak sunuyor."

Şimdi öncelikle DYP Kongresi''nden çıkacak sonuç açısından önem taşıyan, ancak Türkiye''de siyasi hesaplar yapmakta olan her bir parti, kesim, oluşum, odak ve kişi tarafından da gözardı edilmemesi gereken (ve "temennilere dayalı" siyasi düşünüş biçimi için panzehir niteliği taşıyan) bazı somut siyasi göstergeleri başlıklar halinde sıralayalım:

1) Türkiye''de, deprem sonrasında ortaya çıkan olumsuz tabloya karşın, hükümet ciddi bir "siyasi zaaf"a düşmüş değildir. Hükümet Nisan 2000''den sonra ayakta kalmayı başaracak olursa, depreme ilişkin sorunların büyük kısmını da gidermiş ve olumlu bir tablo yakalamış olacaktır (deprem yıkımının giderilmesi için "gerçekten" ciddi çalışmalar yapılıyor). Helsinki''den çıkacak sonuç da, ekonomik önlemler konusunda kararlılık da hükümetin hanesine yazılacaktır.

2) DSP ve MHP ayrı ayrı, yani hükümetin omurgasını oluşturan "DSP-MHP ekseni"nden bağımsız olarak da herhangi bir siyasi zaaf içinde değildir.

2a) "Merkez sağ"daki mevcut konum ve liderler korundukça, DYP ve ANAP''ın -kısa vadeli kazanımlar dışında- hiçbir etkili manevra alanı yoktur.

2b) Kapatılma olasılığı davanın açıldığı günden bu yana hiç azalmamış olan FP, bu belirsizliğin yanısıra, bir "kendini tanımlama" sorunuyla da karşı karşıyadır. FP aynı anda hem popülist, hem liberal olamaz. Ayrıca siyasi liberalizme ciddi bir ekonomik liberalizm anlayışı eşlik etmezse, bundan hiçbir ciddi siyasi sonuç doğmaz (Dahası, Türkiye''de liberal politikaya yönelik bir "siyasi irade" sergilemekle "liberal söylem kullanmak" arasında dağlar kadar fark vardır. Halk uygulamayı destekler, ama söyleme pek itibar etmez. Yakın geçmişte DYP''nin düştüğü bu yanlışa şimdi ANAP ve kısmen de FP pek hevesli görünüyor).

2c) CHP sahip olduğu siyasi zemini neredeyse tamamen yitirmiş, artık bir "dernek" ya da "kulüp" havası veren bir partidir.

Bu yalın göstergeleri gözetecek olursak, mevcut tablo korundukça siyaset zemininde herhangi bir keskin kaymanın ortaya çıkmayacağını ve bir erken seçimin oy oranlarında çok dramatik değişikliklere yol açmayacağını görebiliriz.

İşte DYP Kongresi "bütün taşlar"ın yerine oturması ve "merkez sağ"ın çözülüş sürecini sona erdirecek bir "siyasi irade"nin ortaya çıkması açısından son derece önemli. DYP Kongresi, "ortak tavır" konusunda zaafa düşmemeyi başaracak bir "muhalif kanat"ın arzu ettiği yönde sonuçlanırsa, önümüzdeki döneme yönelik bütün siyasi senaryoların yeniden yazılması gerekecek. DYP Kongresi, bu yolla, statükonun iyice donmuş ve çözülmez bir hal almasının panzehiri olabilir.

Tersi sonucun nelere yol açacağını (daha doğrusu açmayacağını) belirtmek bile gereksiz. Türkiye''de iki siyasi aktörün biribirini ayakta tutmasını sağlayan bir Çiller-Yılmaz diyalektiği kadar, bugüne kadar pekçok kişinin gözünden kaçan bir Demirel-Çiller diyalektiği de var.