Atilla"nın öyküsü

1997 yılının sonlarında Refahyol hükümeti zamanında inancından dolayı mesleğinden atılan ve neticede etrafındaki insanlardan umduğunu bulamadığı veya yalnız bırakıldığı için Urfa Öğretmenevi''nin dördüncü katından kendini atarak intihar eden Abdülmuttalib''in öyküsünü o zamanlar yine bu sütunda anlatmıştık.

Geçen hafta Zaman''da Mustafa Ünal, yine yıllardır emek verdiği mesleğinden atılan Atilla''nın öyküsünü anlattı bize.

Bir deniz astsubayı olan Atilla 12 yıldır çeşitli gemilerde görev yapıyormuş. Çalışkan, işinin ehli, çevresiyle uyumlu bir insan... Mesleğini çok sevdiği ve işini içinden gelerek yaptığı için siciline ''eksi'' olarak girecek hiçbir ''kırığı'' yokmuş. Bütün kurallara, yukarıdan gelen emirlere uyan bir emireri. Evli ve iki çocuk sahibi Atilla işine olan tutkusu yüzünden Gölcük''ten, Donanma Caddesi''nden iki yıl önce bir ev almış. Emeklilik günlerini de burada geçirmeyi düşlüyormuş. İşe bakın ki talihi ters gitmeye başlamış, tayini 15 Temmuz''da Foça''ya çıkmış. Ama o Gölcük''ü yine de bırakmamış, onca yolu gidip-gelerek idare etmiş. 14 Ağustos günü hayatını değiştiren bir tebliğle karşılaşmış ve ünlü YAŞ kararı ili işinden atılmış. Bunu tevekkülle karşılamış, ancak tabii ki çok üzülmüş. Suç unsuru olarak, eşinin balkonda çamaşır asarken gizlice kameraya alınmış filmini göstermişler. Atilla eğer mesleğinden atılmasaymış 17 Ağustos günü Gölcük''te çocuklarıyla beraber suyun altında kaybolup gidecekmiş. Deprem haberini Ankara''da, ailesiyle birlikte duymuş.

Atilla, yerin feveran etmesinden kaderin bir cilvesi olarak kendisi kurtulduğu için tabii ki sevinmiştir. Ancak olup bitenlere bir insan olarak çok üzülmüş.

Atilla''nın öyküsünü güncel olduğu için çok iyi anlıyoruz. Subjektif bulunabilir. Öyle ise bir öykü daha:

Bu öyküyü Orhan Okay hocanın hatıralarından öğreniyoruz. Devrinin ateşîn hatiplerinden Behçet Kemal Çağlar, Çapa Yüksek Öğretmen Okulu''na Çanakkale Savaşı''nın bir yıldönümünde konferans vermek için çağrılmış. O Behçet Kemal ki,

Ne örümcek ne yosun

Ne mucize ne füsun

Kâbe Arabın olsun

Çankaya bize yeter

ünlü mısralarının sahibidir. Konferansta sözü dönüp dolaştırıp Mehmed Akif''e getirmiş. Onun Çanakkale şehitleri için yazdığı şiiri eleştirdikten sonra, İstiklâl Marşı''nın yeniden yazılması gerektiği, çünkü Akif''in yazdığı marşta tarihî ve İslamî unsurları çağrıştıran çok şeylerin olduğunu, genç Türkiye Cumhuriyeti''ne bunun yakışmadığını söylemiş. İşte bu anda birşeyler olmuş. Tavandaki avizeler sallanmaya, salonun pencereleri gidip gelmeye, duvarlar hareket etmeye başlamış. O anda herkesi bir telaş almış, insanlar canını kurtarmaktan başka bir şey düşünemez olmuş. Genç üniversite öğrencisi Orhan Okay''ın anlattığına göre, kürsülerin ateşli hatibi Behçet Kemal Çağlar çantasını aldığı gibi salonun penceresinden atlamış ve bir o süratle kaçarcasına koşmaya başlamış.

İşte bu hayli zayiat veren Adapazarı depremlerinden biri imiş. Ortalık biraz durulmaya, insanlar ne olup bittiğini anlamaya çalıştıktan sonra okulun bahçesinde bulunan, Behçet Kemal''den hiç de farklı düşünmeyen Yüksek Öğretmen Okulu müdürünün ağzından gayri ihtiyarî bir söz çıkmış:

-Akif''in rûhu gazaba geldi!