Ahlak"ın temeli

Davranış kurallarının temelinde, bütün insanlık için ortak ve bütün çağlar için geçerli, müsbet ilim kanunlarını koyan kim ise; O''nun belirlediği temel değerler vardır. (Rûm, 30/30)

Ey Azîzan, Kur''an-ı Kerim bu kutlu gerçeği açıkça beyan ediyor. İmdi ben bu gerçeğe iman ettiğimi söylersem ılımlı Müslüman mı olurum, yoksa fundamentalist mi?

Grotius''un îmanlı bir hristiyan olduğu, ne var ki Tabiî Hukuk''u Hristiyan dinine dayandırmakla başına gelecekleri düşünüp çekinerek, Tabiî Hukuk''u; “Tanrı yokmuşcasına temellendirmek gerektiği”nden söz ettiği rivayet olunur. (Kaufmann/Hassemer/Neumann, Einführung in Rechtsphilosophie..., 7. bası, UTB, 2004, 2.2.3.2, s.2).

“Etiamsi daremus non esse Deum”! Tanrı yokmuşcasına! Acaba Rûm''un mağlubiyeti bu yol ayırımında mı başladı? (Rûm, 30/2). Birinci ve İkinci Dünya Savaşları''na götüren yola, bu “Pays-Bas=Niederland”lı''nın girmesiyle mi sonuçta aldatıcı ve yalancı Tabiî Hukukçular da ortaya çıktı? (Rûm, 30/2). Arz''ın ednâ=nieder yerindeki mağlûbiyet bu mudur?

Bu çizgide nice kelâmlar edildi. İkinci Dünya Savaşı''nın dehşet verici yıkıntıları arasında Batı''da Tabiî Hukuk arayışı tekrar canlandı. Avrupa Birliği yoluna girildi. “Yenilginin ardından gelen galebe”de acaba buna işaret var mıdır? (Rûm, 30/3). Bu galebe daha gerçekleşemedi ve inşallah elbirliğiyle gerçekleşecektir.

“Tanrı bir varsayımdır, O''nu biz îcat ettik, Patenti bizimdir” diyenlere, Rûm (AB) galip gelebildi mi? Yoksa yenilgi devam mı ediyor? Henüz “mü''minler ferahlamadıklarına” göre? (Rûm, 30/4).

Grotius; “Tanrı''nın yokluğu” varsayımıyla insanlığı mutluluğa ileteceğini sandı. Bu bir “yanılma” idi. Yanılmalar yenilmelere yol açarlar. Ardından daha meş''ûm bir “yanılma” geldi: Tanrı''nın yokluğu değil, varlığı bir varsayımdır. Tanrı demek, biz; yani üstün ırk demek!

Tanrı''nın “yokluğu” varsayımı İkinci Dünya Savaşı''nı hazırladı. Şimdi Tanrı''nın “varlığı” Varsayımı da neocon çılgınlarının eliyle, insanlığın başına “Armegedon” belasını getirmeye hazırlanıyor. Pâpâ-i Rûm okur mu? bilinmez, peyâmımı!/ Bir zahmet ey sabâ, yine sen var peyâm ilet!

Rühban Okulu kapanmasaydı da, Mecma''-ul- Bahreyn''de, “iki yetimin hazinesi”ni, demek oluyor ki bütün insanlığın ortak değerleri definesini bir an önce ortaya çıkarmak ve Armegedon kundakçılığına son vermek için (Kehf suresi) birlikte çalışsa idik? –Ne münasebet efendim bu akıl çağında?

Ey Azîzan, “Perîşânî-i hâtır (yine) nükte-i serbeste-veş kaldı”: Ben, bütün insanlığın ortak değerler hazînesine yönelirsem, ılımlı Müslüman mı sayılırım, yoksa “devâ bulmaz” bir fundamentalist mi? Ey Rûm düşünürleri siz ne dersiniz? Artık Amerika karşısında “arpacı kumrusu”, Müslümanlar karşısında “şakıyan bülbül” olmayı bırakın da bir ses verin: -Siz Tanrı''nın varlığı varsayımcısı mısınız, Tanrı''nın yokluğu varsayımcısı mı? Quo vadis?

Oysa “varsayım” Pozitif Hukuk “Fenni”nin (Teknik) bir terimi olmalıdır. Tabiî Hukuk''ta varsayımlar kalp akça hükmündedir. Sermaye-i irfânını kalpazan imâlâtına tahvil eden; mağbûn ve zebûn olur. “Tanrı''nın varlığı varsayımı”nın “akılcılık” ile hiçbir ilişkisi yoktur. Tanrı''nın yokluğunu gerçek bilip, bencil çıkarının putunu tanrılaştırmak demektir. “Tanrı''nın yokluğu” varsayımı; Tanrı''ya inananların, akılcı yönteme başvurabilmeleri için icat ettikleri bir varsayımdır. Oysa akıl da Allah''ın bir bağışıdır. Bağışlayan; kayıtsız-şartsız bir bağışlama yapmış sayılamaz. Allah ile ilişkisi kesilen temel değer ilkeleri; dalından kesilip kitap arasında kurutulan güllere benzerler. Varlık Felsefesi alanında da, Davranış Felsefesi alanında da “varsayım”a yer yoktur.

“Rûm düşünürleri”ne sorduğumuz soruyu bir de kendimize sormalıyız: Nereye gidiyorum? Nereye gidiyoruz? Bilinçli mi? Bilinçsiz mi?