Kore’den Lübnan’a

Emîrulmü’minîn; “önce Hakk’ı tanı, sonra Hakk ehlini!” ve “kimin söylediğine değil, ne söylediğine bak!" diyerek, ahlâkî bir sorun ile karşılaştığımızda futbol takımı tutma yöntemi ile davranmamızın doğru olmayacağını belirtir.

Cumhurbaşkanı’nın Çankaya’ya başörtülü hanım sokmama tutumu ve doğru ise, din dersi öğretiminin yetersiz olduğunu söyleyen öğretmen için disiplin soruşturması istemesi gibi inanılmaz ve akıl almaz tasarrufunu, maddî ve şeklî bütün demokratik Hukuk Devleti ölçütleri karşısında yanlış buluyorum. Bugüne kadar bir hukukçu Cumhurbaşkanlığı makamına gelmediği için yakından tanımadığım bu zat’ın Cumhurbaşkanlığına gelmesi sırasında ülkemizde Hukuk Devleti’ne erişme süreci açısından yazık ki kısa zamanda yitirdiğim bir ümîde kapılmıştım. Errare humanum est. (İnsan beşer/çok dem şaşar). Acele etmemeli imişim.

Ne var ki bir insana ilişkin ümîdimizi yitirmemiz; “artık Allah bir(!) dese inanmam” küfrüne düşmemizi gerektirmeyeceği, yahut Özdemir İnce gibi “su yüz derecede kaynar deseler birlikte bir bildiri imzalamam” anlamsızlığına hak verdirmeyeceği gibi, “söyleyene bakma, ne söylediğine bak!” hikmetini terketmemizi de gerektirmez.

Cumhurbaşkanı, “Lübnan’a asker gönderme”ye karşı çıkarken, benim de katıldığım bir tutum içindedir. Ne kadar şüphesiz biçimde haklı olduğunu anlamak için, bir yazıya dikkat çekmek istiyorum. Yazıda deniyor ki: BM Güvenlik Konseyi’nin son aldığı 1701 sayılı kararının amacı, Lübnan hükümetinin ve ordusunun Güney Lübnan’a hakim olması ve Hizbullah’ın buradaki askerî varlığına son vermesidir. (Milliyet, 19 Ağustos 2006’da Sami Kohen’in Hizbullah’ın Yeni Gücü başlıklı yazısı).

Bu cümlenin anlamı şudur: Lübnan Ordusu, savaşamaması önceden tasarlanmış ve âciz bırakılmış bir ordudur. Nitekim Lübnan’a saldırı sırasında hiçbir karşı koyma hareketi gösterememiştir. İsrail’in, Lübnan’a demokrasi, özgürlük ve uygarlık getiren bombalarına ve işgal hareketine karşı koyan küstah barbarlar, Seyyid Hasan Nasrullah ve bağlıları olmuştur. İsrail, “6 günde” hedefine ulaşıp ilk Şabat’da istirahata çekilememesinin acısını, savaşa başlarken hiç kaale almadığı BM “golem”ine devretmiş, fakat yine de Lübnan ablukasını kaldırmamıştır. Çünkü amaç Hizbullah’ın ortadan kaldırılmasıdır. Bunun için de BM’nin “barış gücü”nün (!) - çeşitli ülkelerin yeni askerî katkılarıyla - daha gürbüz hale getirilmesi gerekiyor. (Sami Kohen, aynı yazı). Peki bunu kim yapacak? Merkel dahî, önce bu Medeniyetler Savaşı zokasını yutmuş iken, şimdi ayak sürümeye başladı. Oysa Sami Kohen Dünya’yı ve Türkiye’yi uyarıyor: Yeni bir Şiî ekseni oluşuyor! Artık Güney Lübnan’da bir mini İran yer almaktadır! Gerisini artık ârif olan anlar! Alavere dalavere/Mehmetçik nöbete! Yoksa bu görevi kim yerine getirecek! Katolik İtalyan ve Fransız askeri Lübnan’a gittiğinde, oradaki Katolikler onların da gözünü açar! Şu halde Irak’ta bugün yapıldığı gibi, Şi’î-Sünnî nifakını iyice körükleyerek, Saddam’ın başaramadığı “İkinci Kadisiyye Savaşı” yerine, bir “Üçüncü Kadisiyye-İkinci Çaldıran Savaşı” için “saf Türkler”i dolduruşa getirmek en “akıllıca” davranış olmaz mı?

Durum çok ciddîdir. Avrupa’da bile “uygarlık temsilcisi üstün ırk”ın -ki bunu bana gelen tehdit ve hakaret mesajlarında kendileri söylüyor- baskı grupları özellikle Şi’î-Sünnî nifakı yaratmaya, meselâ Hamburg’daki İmam Ali Cami’ini Hizbullah’ın buluşma noktası olarak göstermeye çalışıyor (F.A.Z. 23 Ağustos 2006, s. 4).

Bu gazetede ve diğer gazetelerde bu konularda benden çok daha bilgili olan kimselerin uyarı yazıları çıktı. Nuray Mert, 29 Ağustos Salı günlü Radikal’de; “Cumhurbaşkanı asker gönderilmesine karşıysa, demek ki faydalı bir şeydir” vecizesini çok haklı olarak eleştirdi. Aynı gün, İsmet Berkan da asker göndermeye karşı olduğunu tekrarladı. Fakat aynı gazetede ünlü Ömer Taşpınar’ın “Vatanın bağrına İran dayadı hançerini/yok mudur kurtaracak bahtı kara maderini” yazıları da, Hasan Celâl Güzel’in mehter marşları da yayınlanıyor.

Sözün kısası: Ey millet temsilcileri! Beni kaale almıyorsanız hiç değilse 30 Ağustos günlü Radikal’de Avni Özgürel’in “Hangi Barış, neyin gücü?” başlıklı yazısını dikkatle okumadan, dolduruşa ve gaza gelerek oy vermeyin! Ben, Kore Savaşı sırasında dolduruşa gelmiştim ve “dostlar şehit, ben gazi!” üslûbuyla, Mehmetçik ağzından, başarısız bir aruz ile “ben isteyerek can veririm tâ beşeriyyet/Artık bırakıp kavgayı bitsin bu vaz’iyyet” gibi münasebetsizlikler döktürmüştüm. Ne var ki o sırada ben (12) yaşında idim. Sizler bugün koskoca adamlarsınız. Dikkat edin! “Aleyhte oy verin!” demiyorum! Sadece, “sağduyunuza ve vicdanınıza danışmadan oy vermeyin!”