Korkma, sönmez!

İstiklâl Marşımız “korkma!” diye başlar. “Korkmama”nın şartı; Hakk''a bağlı olmaktır. Bugünlerde yazılı basından ve ekranlardan, özellikle benim neslimin “cumhuriyet kızları”ndan kaynaklanan korku çığlıkları yükseliyor: -Babacım, öcü geliyoomuş, çok korkuyorum!

Bazıları yetmişini aşmış, bazıları altmışa merdiven dayamış bu kızlarımızın içindeki çocuğun feryadı “rikkatime dokunuyor”, şefkatle sormak istiyorum: -Kızım, neden korkuyorsun, söyle amcana! Ne var ki bazı acı tecrübelerimi hatırlayarak bu soruyu sormaktan vaz geçiyorum: -Babacıım, öcü geldi işte! Dövsene, kovsana şunu! Sen benim amcam diilsin ki!

İmdi ey Azîzan, sussam mı gerektir? Bu yaşlı kızlarım genç iken, birçoğu öğrencim sayılırdı. O zamanlar, içlerindeki küçük çocuk tepinmez, tırmalamaz, ısırmazdı. İçlerindeki çocuk mu değişti? Başka bir çocuk mu yerine geldi? Yoksa neûzubillah ben mi öcüleştim? Öyle ise, öcülük mutlak bir kavram mıdır? Yoksa “herkesin öcüsü de böcüsü de kendine! Umacımlar ve babacımlar tartışılmaz!” mı diyelim?

-Gel yaşıtım bacım veya orta yaşlı kızım, içindeki çocuğu 1980''den sonra yanlış şartlanmalardan koruyamadığın için artık ona yaklaşamıyorum, ısırıp tırmalamasından korkuyorum, şu halde seninle konuşalım. Yazık ki bu çocuğun “öcü” gibi görerek ısırıp tırmaladığı teyzelerinin de bazıları yine seninki gibi, içlerinde beni “öcü” gören bir hırçın çocuk barındırıyor. Bunlarla da sonra konuşacağım. Önce, 1980''den önce konuşabildiğimiz ve uzlaşabildiğimiz gibi, konuşmayı deneyelim:

-Bacım, Allah bir varsayım değil, Hakk''dır, gerçeğin, doğrunun, iyinin, güzelin tek ve mutlak rabbidir. Sıfatları; biri birinden ve Zat''ından soyutlanamaz. Bunu herhalde sen de ikrar ediyorsun ki: -Asıl müslüman benim, kalbime bakın, Tanrı ile benim arama kimse giremez! tarzında meydan okumalara sık sık başvurabiliyor, hiç değilse “sen müslüman değilsin!” diyenlerin bu sözünden memnun olmayıp tepki gösteriyorsun. Şu halde ilk adımı birlikte atmamıza bir itirazın yok demektir. Hatta “asıl müslüman benim!” dediğine göre, Yüce Sevgili''nin Allah''ın elçisi olduğunu da kabul ediyorsun demektir. Birinci adımda ve ikinci adımda benimle birlikte değilsen, derhal söyle ki seninle de sonra konuşalım. Ben, şimdiki meydan okumaların ve 1980 öncesi sözlerin arasında uygunluk gördüğüm için, bu iki adımdan sonraki adımlar hakkında konuşacağım. Bacım, “gerçek müslüman benim!” dedikten sonra, “ben de müslümanım!” diyenlere karşı “gericiler, şeriat devletini getirmeye yeminli olanlar!” makamından hücûma geçmekle, çelişkiye düştüğünün farkında değil misin? Şeriat; İlâhî Kelâm''ın kelimelerinden değil midir? Şu halde üç ihtimâl var: Bu son sözlerinle, ya “ilk iki adımın her ikisinde de seninle birlikte değilim, amaç uğruna yalan söylemek de ödevimdir”, yahut “Yaratıcı''yı kabul ediyorum, fakat Yaratıcı''nın mutlak iyi olduğunu kabul etmiyorum”, veya “Yaratıcı''yı kabul ediyorum, İslâm Dini''nin Yaratıcı ve Rabb olan Allah tarafından tebliğ edildiğini kabul etmiyorum” demektesin. Oysa bu iki adımda beraber değilsek, “gerçek müslüman benim!” sözün, yalan olur. Yalancılığı kendine yakıştırıyorsan, bu konuşmanın sürdürülmesinde ne yarar olur ki bacım? “Ben, benim gibi gerçek müslüman olmayanların yanlış yorumlarıyla yerleşen uygulamaya şeriat diyorum” dersen, o zaman da bu dil alışkanlığından nâdim olman gerekir. Hiç değilse sözde - şeriat, sözde - İslâm diyemez misin? Tal''at Paşa''yı incitmemek için gösterdiğin özeni Allah''dan ve Resulü''nden mi esirgiyorsun? Bu söylemden de vaz geçmezsen, konuşmamızın sürdürülmesinde ne yarar umulur ki bacım?

Bu dil kullanımından nâdim olduysan, şimdi “başörtüsü” gibi somut sorunlarda “korkuyorum!” feryadıyla karışık itirazlarına gelelim. Bacım, sen de benimle yaşıtsın, veya bir-iki yaş küçüğüm veya büyüğümsün. Senin sözlerine kapılarak, papağan gibi ezberlediği kalıpları tekrarlayan, kızım yaşında olan - maalesef - hukukçular da var. Acıdır ki bizim Cumhuriyet sonrası nesilleri iyi bir felsefe ve özellikle hukuk felsefesi eğitimi alamadı. Bu sebeple, kendilerini hakîm sanan hekimler, Hukuk Fakülteleri''nde İnsan Hakları ve Hukuk Devleti öğretisi alanında ancak tahsil ile elde edilebilen cehl-i mürekkeb tahsil etmiş olan - hilkat değil - tahsil garîbeleri; siyaset alanında biribirlerini ağırlamaya başladılar, bu curcunaya tarihçiler, edebiyatçılar, veterinerler, mühendisler vs. de karışınca dünyanın tadı-tuzu kalmadı. Darülfunun, Darülcünun''dan seçilemez oldu. Kızım, bacım, insanlık onuru alanında eşitlik ilkesi istisnasızdır. İnsan hürriyeti de ilkedir. (Asl olan ibâhedir). Düşünce hürriyeti de sınırsızdır, senin başörtüsünün gerekli olmayıp üstelik zararlı olduğunu söyleme hürriyetin de vardır, ancak, başkalarının “inancına göre yaşama hürriyeti”nin sınırlanmasını kendi keyfine göre isteyemezsin, ancak bir faaliyetin “zarar”ını, kamu düzenine aykırılığını kanıtlarsan, Anayasa''da belirlenen usûllerle, bir kanun çıkarılarak ferdî hürriyete sınır getirilebilir. Başörtüsüne karşı içindeki çocuk anlamsız bir “fobi”ye yakalanmış ise, bunun yolu bir psikiyatra gidip görünmektir. İçindeki çocuğa söyle de her sakalsızı babası sanmasın, “babacım” diye çağırdığı gerçekte “umacım” çıkabilir. Ülke, sizin fobilerinize veya zevkinize-keyfinize göre bir açık hava ikna kampı olamaz. Yine görüşmek üzere Allah''a emanet ol bacım!