Kurtuluş gemisi

Kurtuluş gemisi (Sefînet-un-Necat) Ehl-i Beyttir. Ehl-i Beyt''in başı Yüce Sevgilidir. Yüce Sevgili''de Güzel Örnek (Usve-i hasene) vardır. Yüce Sevgili sürekli çağırır: –Ehl-i Beyt gemisi Nuh''un gemisidir, Nuh''un gemisine gelin!

Yüce Sevgili''nin kaptanı olduğu gemi; elbette sevgi gemisidir. Kaptan sevgili olursa gemi de elbette sevgi gemisi olur. Bu gemide kürek mahkûmları, forsalar, tek gözlü, çengel kollu korsanlar yoktur. Sevgi vardır, iman vardır, ümîd vardır, adalet vardır.

“Bu gemi delinmiştir, Titanic gibi batacaktır, siz benim heyecanlı, eğlenceli, korsanlı, forsalı gemime gelin!”

Bu çağrı İblis''in çağrısıdır. Ehl-i Beyt gemisi delinmemiştir, korsan gemisinin tayfalarına öyle gösterilmiştir ki, dünya limanındaki bilet almalar sona erinceye kadar, Kurtuluş Gemisi''ne kayıt yaptıranları ve yapanları bir nebze rahat bıraksınlar. (Kehf Suresi''nde, Hızır''ın Musa''ya gösterdiği birinci görünüm).

İnsanlar, bir toplumun güçlüleri; zaman olur ki, “bu gemi delinmiştir” beyanına bilinç altından veya üstünden, inanırlar ve İblis''in gemisine binmek üzere, yahut Ehl-i Beyt gemisine doğru gidecekleri vaadine aldanarak, İblis''in dolmuş motorlarının çığırtkanlarına kapılır ve bu motorlara doluşurlar. İblis''in gemisi, limanın açıklarında, bir seraptan, bir göz bağcılığı eserinden ibarettir. Bu dolmuş motorları az ötede karaya oturur, kayada parçalanır, ne var ki içindekilerin birçoğu ilerlediklerini, bir kısmı da üstelik Kurtuluş Gemisi''ne yol aldıklarını sanırlar.

Keştî-nişestegânîm, ey bâd-i şurta ber-hîz! / bâşed ke bâz bînîm dîdâr-i âşinâ-râ! (Gemimiz yürümüyor, biz de kalakaldık, ey yel es! / Ola ki Sevgili''ye tekrar kavuşalım! - Hâfız-ı Şîrazî)

Merhum Mehmed Âkif, 26 Haziran 1913''de: “Müslümanlık nerde? Bizden geçmiş insanlık bile!” diyordu. 27 Aralık 1936''da vefat etti. Vefatı sırasında (63) yaşında idi. Fakıyr, daha bu Dâr-i fanî''ye gelmiş değildim. İki yıl sonra geldim ve Mehmed Âkif Merhum''un yaşını geçmiş olarak düşünüyorum:

-Sevgili''nin kurtuluş gemisinin karaya oturmuş olmasına imkân yok, Sevgili''ye götüren kayığın da! Şu halde benim içinde oynadığım, “fış! fış! kayıkçı!” tekerlemesini tekrarladığım bu kayık doğru seçim değil, demek ki!

“Fış fış kayıkçı!” hükmündeki sloganlarla, nutuklarla, kürek çeker gibi yapmakla teknemiz harekete geçmiyor. Gemi lâfla yürümüyor. Bunu söylemek de “oyun bozanlık” oluyor. Meded!

Mızıkçılık etme, bu oyundan sıkıldıysan hadi İslâmcılık oynayalım, yahut Batıcılık, Laikçilik, Dervişçilik, ne bileyim, vurdulu-kırdılı bir oyun, örneğin ulusalcılık oynayalım, yahut tedirgincilik - bunalımcılık, ya da herbirimiz kendi köşemize çekilip tek başımıza evcilik, sevgilicilik oynayalım!

Olmuyor ey Azîzan! “Fış fış” demekle de, “biz”den olmayana “kış kış!” demekle de gemi yürümüyor. Sevgili''yi görmek istiyor muyuz? Önce buna cevap verelim. İstiyorsak oyunu bırakalım, sevgi “hâl”ine talib olalım.

Avrupa Birliği gemisine de zamanında binse idik, belki delinmesini önler, ortak Sevgili''ye doğru, O''nun gemisine doğru yol alırdık. Şimdi onların gemisi de yazık ki delindi. Onlar da kendi dillerince “fış fış kayıkçı!” deyû çığırıp çağırıyorlar. Biz de “bizi de oynatın!” diyerek yaklaştıkça “biz kötü, yabancı çocuklarla oynamayız, üvey annemiz, üvey babamız çok kızar!” diyorlar. Birkaç adım ötemdeki dünya bir aldanış / İsa Mesih''e bağlı kalan kimse kalmamış! (Fakıyr)

-Ülen şimdi kötü çocuk mu olduk? Bir zamanlar pestilinizi, pastırmanızı çıkarıyorduk, ne haber? Donanma, ordu yürürken muzafferen ileri! / Üzengi öpmeye hasretti Garb''in elçileri! Biz sizin oyuncaklarınıza kalmadık, Bush ve Olmert çetesine katılırsak görürsünüz gününüzü! Zaten sizin Blair de aynı zamanda bu çeteden değil mi?

Ey Azîzan, gelin Sevgili''ye özlemimizi yoğunlaştıralım! Gerçek Sevgili''ye aşk olmayınca meşk de olmuyor, ortada sadece “fış fış kayıkçı” seçeneği kalıyor. Ben oynamıyorum arkadaşlar, kâbus görmeyeceksem, uyurum daha iyi! Uyuyamıyorum da!