Önce mertek, sonra çöp

Alman Başbakanı Madam Merkel; herhalde kendisi için bina ettiği bir düş dünyasında yaşıyor. Körfez Savaşı’ndan sonra gitgide Birleşmiş Milletler’in hiçe sayıldığını ve artık ancak bağlı kuruluşlarının ve Annan gibi bireylerinin Dünya Kamuoyu karşısında az çok saygınlığı kaldığını göremiyor. “Dünya Kamuoyu; İran’dan açık bir cevap bekliyor, İran ise, Birleşmiş Milletler’in meşru’iyetinin altını oymaya çılışıyor, Batı, büyük bir inançla kendi demokrasi ve hürriyet değerleri için savaşmalıdır” diyor. (Weltam Sonntag, 20 Ağustos 2006) Bu sözlere şaşılmaz, Merkel; Lübnan’a canîce saldırı başladığı sıralarda, bir iki gün içinde İsrail’in sadece Lübnan’ı “fethetmekle” kalmayıp Suriye’nin de işini bitirdiği müjdesini beklediği için çok neşeli olan Bush’a domuz kızartması ikrâm etmekle meşguldü. “Batılı değerleri” o sırada hatırlaması ve Bush’a da hatırlatmaya çalışması gerekmez miydi?

Kaldı ki “demokrasi ve özgürlük” batılı değerler değil, Batı’nın icat ettiği değerler değil, Tabiî Hukuk’un, dolayısı ile Alemlerin Rabbi’nin insanlığa verdiği değerlerdir. Bazı Batılı düşünürler, bunları keşfetmişlerdir, yoksa icat etmiş değildirler. İsrail bu değerleri alaya ve ayaklar altınca, bu değerler için Merkel “cihad” ilân etmiyor da İran’a gelince mi “cihad” fetvası veriliyor ve Almanca Lübnan’a asker göndermeye gönüllü oluyor?

Tabiî Hukuk, çifte çifte standart ile bağdaşmayan yegâne “Hukuk Felsefesi”dir. Çünkü Tabiî Hukuk Alemlerin Rabbi’nden kaynaklanır. Atom silâhı kullanmak İran için mübah, İsrail için haram olmadığı gibi, Merkel’in zannettiğinin aksine, ABD ve İsrail için mübah, İran için haram değildir. Ya nedir? Her ikisi için de haramdır (yasaktır). Nitekim Hâmeneî bunu beyan etmiştir. Oysa Şer ittifakı’nın büyük bir küstahlıkla Dünya’ya dayatmaya çalıştıkları “Uluslararası Pozitif Hukuk İlkesi” şudur: Amerika’nın ellerinden Hiroşima halkının kanı damlayarak dayattığı “veto hakkı” dolayısı ile, kimse ABD’ye “gözünün üstünde kaşın var” diyemez. ABD’nin Birleşmiş Milletler için veto hakkı vardır. İsrail de baskı grupları sosyolojik mekanizması ile ABD’nin değişmez iktidarı konumuna geldiğine göre, gerçekte “veto hakkı” İsrail’in elindedir. Birleşmiş Milletler de, Hazret-i Mesih’in uyarısının aksine, Tabiî Hukuk temeli üzerine değil, İsrail’in gelecekteki hedefleri ve hesapları üzerine kurulmuştur. Böyle olunca da, “atom silâhları her Devlet için Tabiî Hukuk’un emredici kuralları gereğince mutlak olarak yasaktır” şeklinde bir Uluslararası Hukuk kuralı beyan etmek, bu biçare Birleşmiş Milletler’in yapacağı iş değildir. Bu sebeple de İsrail, yine Dünya kamuoyu ile alay edercesine: Ahmedînejad İsrail’in atom silâhına sahip olduğunu söylerken, Uluslararası Hukuk’u hiçe sayıyor, İsrail atom silâhına sahip olmayacağına ilişkin bir taahhüt altına girmedi, İran girdi, şu halde İran’ın sözünü tutması gerek” diyebilmekte ve Merkel Berlin’de kendisi için inşa ettiği hayalhanesinde bu çifte standart bile sayılamayacak standardsızlığın farkında bile olmamaktadır. Böyle ise, buna “Politik Alzheimer Hastalığı” denir ve herhalde Almanya’da hristiyan demokratlar bu tehlikeli duruma seyirce kalmamalıdırlar. Bayan Merkel, bundan sonra Bush Almanya’yı ziyaret ettiğinde “Bundeskanzlerin” olarak değil, sadece Frau Merkel olarak domuz kızartmalıdır. Çünkü “Hristiyan Demokrat” adı sadece bir reklâm sloganı değilse, Bayan Merkel’in çok iyi bilmiş olması gerekir ki, İsa Mesih, “önce kendi gözündeki merteği çıkar, o zaman kardeşinin gözündeki çöpü çıkarmak için daha iyi görürsün!” demiştir.

Yazık ki Bayan Merkel’e bu İncil buyruğu (Matta, 7/5) hatırlatılsa bile, çok kuvvetle muhtemeldir ki şu cevabı verecektir: İsa Mesih “kardeşinin gözü” diyor, Ahmedînejad benim kardeşim değil ki! Buna mukabil Yahudiler benim kardeşim sayılır.” Bunun cevabı da açıktır: Şu halde, senin gözünde mertek veya çöp yoksa, niçin kardeşinin gözündeki merteği çıkarmıyorsun?”

Heyhat! Bir yandan Şer ittifakı, bir yandan Politik alzheimer hastaları! Kanlı ellerden damlayan masum kanlarının harcına karışmadığı ilk Birleşmiş Milletler binası olan Kâbe’nin durumu ne? Ey Dolunay, Veda Geçiti’nden tekrar doğ!