Önce sevgi

Canlı sevgisinden, hayvan sevgisinden bahsederiz; “önce insan!” derler. Sonra da hayvancağızları kıskaçla kıstırıp canlı canlı paralanmaya gönderirler. Hiç değilse “önce insan!” sözünde içten olsalar! Sevgili Hrant Kardeş''in ölümünde olduğu gibi: –yazıktır, günahdır, bir insan nasıl sorumsuzca böyle öldürülebilir? Bir insanın öldürülmesi bütün insanlığın öldürülmesine denk bir insanlık suçu değil midir? Rabbimiz Allah bunu Tevrat''da da Kur''an-ı Kerim''de de söylemiyor mu? Hani “önce insan!”dı diye sorarız. Büyük bir pişkinlikle cevabı gelir: –Ammâr İbn Yâsir; annesi İslâm''ın ilk şehidi Sümeyye, babası ikinci şehidi Yâsir olup kendisi de Sıffîn''de şehit olan bu er kişi için hadîsde “seni fie-i bâgıye (asî güruh) öldürecektir” buyurulmuş idi. Sıffîn''de bu hadîs tereddüt ve vicdan sızılarına sebep olunca bizim İmamımız olan zat dedi ki: –Onu biz öldürmedik! Ali''nin safında öldürüldüğüne göre, onu boş yere buraya getiren Ali öldürdü!- Binâen alâ zâlik Hrant dediğiniz kimseyi de şimdiye kadar siz desteklediğiniz için, millî hislerin galeyanına ve ahvâlin bu sûretle cereyanına siz sebep oldunuz! İmdi, ayağınızı denk alın! Biz “Milletimizin ve kederdîde ailesinin başı sağ olsun!” diyerek kenara çekildik. Gözümüz üzerinizdedir. Başkalarının da başını yakar, kışkırtırsanız, sizin için de milletimize ve kederdîde ailenize başsağlığı mesajı göndereceğimiz o günler elimizde hazırdır ve yakındır!

Böylesine makyavelist beyanların temelinde “sevgi”nin yerini “kin” almış olması yatar. “İmanı = sevgi” olan bir kimse gerçekten de insan şöyle dursun, bir sinek öldürse dahî vicdanında sızı duyar ve düşünür: –Acabâ hakkım var mı idi? Şu halde, “önce sevgi!” dememiz gerekir ki, “insan” anlayışımız da doğru olabilsin! İmanı = Tanrı canlı ve çevre sevgisi olmayıp bencillik, hased ve kinin putlarını tanrı edinen bir kimse söz konusu ise, işte bu anlamda inançlılardan azılı kaatiller, psikopatlar, insanlık düşmanları çıkar. İlâhî tebliğ, ilâhî sevgi tebliğidir. Sevgi pınarının özlemini dahî duymayanların sözleri boş sloganlardan ibarettir. “Önce insan” demekle, “L''homme, c''est moi!” (insan demek ben demek, o benim işte!) demiş olurlar. Hayvan sevgisinden pirzola ve kürk sevgisini anlarlar. Sevgi''nin özünden habersiz kalan birisinin “idealizm”i de, en fazla “bencillik”ten ırk putçuluğuna yükselebilir. Irk putçuluğunu da, belirli bir etnik topluluğa yapılan ve yine Sevgi''den değil, Kin''den doğan zulümler körükler. Theodor Herzl; bu anlamda bir “idealist” olarak ortaya çıkmıştır. Böylece İblis''in fasit dairesine girilmiş olur. İnsanlar arasındaki renk ve dil farklılıkları; Rûm Suresi''nde ilâhî rahmet ve inayetin bir delîli, tezâhürü olarak gösterildiği halde, üstünlük iddiası ve zulüm mesnedi olarak kullanılırlar.

Hrantımız''ın uğurlanması töreninde Ermeni yurtdaşlarımız tam bir medeniyet örneği verdiler. Eşi; acısını sevgisiyle bastırarak, bir isyan çığlığı koparmak yerine, İsa''dan aldığını özellikle vurguladığı bir harikulâde sevgi tebliği verdi. Patrik Hazretleri''nin konuşması da aynı yönde idi. Mevlânâ''nın Horasan''dan Anadolu''ya gelmesi, boşuna olmamış ki, bu cinayet müslüman yurtdaşlarımızın da uğurlama törenine katılıp Ermeni yurtdaşlarımız ile birlikte gözyaşı dökmesine yol açtı. Derin bir acı ile gözyaşı döken Ermeniler; acılarının paylaşılmasında gelecek için bir ümit ışığı aldılar ve sevgiyle kucak açtılar, katılanlara bir serzenişde bile bulunmadılar. Mevlânâ''yı uğurlayanlar arasında Konya''nın musevî ve hristiyanları da vardı. Bütün katılanlar sevgide birleşiyorlardı. Hrantımız''ın uğurlanması da sevgide birleşme, sevgi toplumu olma ümîdini tekrar yüreğimizde canlandırdı. “Türkler değişmez!” ümitsizliğine de kapılmayalım! Her insan toplumunda İblis''e kapılanlar güçlü gelirse kötüye, ilâhî sevgi yolunda olanlar güçlü gelirse iyiye doğru değişme olur. Biz de, “kendi”mizi değiştirirsek ve sevgi yolunda dayanışma ve elbirliğine girişirsek, bu İblis fasit dairesinden kurtuluruz.

Bu Mevlânâ yılında ne yaman tezgâhlar kuruldu ve “eşref saat” bekleniyor. Canavar belki de aklınca nihaî darbesini vurmaya hazırlanıyor. Canavar oyunlarına âlet olmamamız için, canavarın davulcu ve zurnacılarına gönlümüzü kaptırmamamız için, aklımızı da başımıza toplamamız gerekli! Sevgili Hrant''a kıyılması ile Tal''at Paşa''nın öldürülmesi arasında hiçbir meşrulaştırma bağı kurulamaz. “Talat Paşa çıkarması” gibi diplomatik gaflar, gerçek iseler, derhal düzeltilmelidir. Bu arada Behiç Aşçı''nın “ölüm orucu”na son veren gelişmeler de olumlu yöndeki ümit ışığımızı güçlendirdi. Ey halleri değiştiren Rabbimiz! Halimizi en iyi hâle değiştir!