Papa hoş geldi!

Başlığı; bilerek ve isteyerek bu şekilde yazdım. Papa Rugensburg Hitabesi''ni yapmış olduğu sıralarda ben de elbette Papa''yı uyarma ödevimi yerine getirmeye çalışmıştım. Papa''nın; belki de hayalî bir konuşma ve tartışmasını aktaran bir “imparator” unvanlı hükümdardan alıntı yapacak yerde, ikinci Vatikan Konsili ertesinde İslâm''a iyi niyet ve dürüstlükle yaklaşan Louis Gardet''nin “L''Islam” başlıklı kitabının son satırlarına bakarak Papa 7. Gregoire''ın (Gregor), yine iyi niyetli bir hükümdar olan En-Nâsır Ibn Alennâs''a yazdığı şu cümleleri zikretse idi ne kadar iyi olacağını yazmıştım: “Biz, (müslüman ve hristiyanlar), karşılıklı olarak, çok özel bir sevgiye sahibiz, aynı Allah''a iman ediyoruz, şekil farklı olsa da, iman ettiğimiz Allah birdir. Hergün O''na hamd ediyor, O''nu tesbih ediyoruz, O''nu Kâinat''ın Yaratıcısı ve Rabbi biliyoruz.”

Dün, içimde bir endişe ile konuşmasını dinlediğim Papa''yı niçin “sevdim”? çünkü istediğim alıntıyı yaptığını gördüm ve çok sevindim. Papa, selefi VII. Gregorius''dan alıntı yaparak şöyle dedi: Bizler tek bir Allah''a inandığımızı beyan ediyoruz. Farklı bir şekilde olsa da O''nu yüceltip (tesbih edip, sübhanallah! Haleluyya deyip) O''nu bu dünyanın hâkimi (Yaratıcısı, Hâlik''i ve aynı zamanda Değer belirleyicisi, Rabbi) olarak tanıyoruz.

Niçin sevindim ve Papa''yı sevdim? Elbette “öğünmek gibi olmasın ammâ, okuyucularımdan olur kendileri, Vatikan''da sabah kahve içerken Yeni Şafak''ı okumuş ve derhal Gardet''nin kitabını getirterek Türkiye Ziyareti''nde bu alıntıyı yapmaya karar vermiş, bakın bu kardeşinizin ne önemli bir adam olduğunu anlayın!” “güdü”sü ile değil! Papa''yı sevdim, çünkü VII. Gregorius''u da, XXIII. Johannes''i de (Papa Roncalli), Maide Suresi''nin 82. âyetinin “zevkıne” varan hristiyan ruhanî reisleri olarak sevmiştim, şimdi Papa II. Benedictus''u bu sözlerinden sonra sevmeyeyim de Bush''u ve yârânını mı seveyim?

Demek ki Papa''nın çevresinde –tahrikçilerin söyledikleri “yılanlar” yerine– İkinci Vatikan Konsili''nde tekrar başlatılan VII. Gregorius düşüncesine ve kalb-i selimine sahip, Maide Suresi''nin 82. âyetinde nitelikleri belirtilen, “Sevgi''de müslümanlara en yakın olan” kimseler varmış ve bunlar da –Yeni Şafak okuyucusu oldukları için değil, Gardet''yi ve Gregorius''u benden iyi bildikleri için– Papa''nın da dikkatini çekerek üzücü yanlışının düzeltilmesini sağlamışlar. Bundan sonra bizim yapacağımız nedir? Papa''ya kollarımızı açarak “hoş geldin kardeş!” demek mi, yoksa “amanın yetmez! Bir de bizden özür dilesin, hatta alman asıllı olduğuna göre iyi bilir ki Hukuk''ta manevi tazminat diye bir şey vardır, şu halde helallik ve gönül alma bedeli olarak hiç değilse AB''ye şıppadak girmemizi sağlasın” demek mi? Yoksa daha kötüsü: “siz bu sözlere bakmayın! Papaya yine de yüzü dost/ Kalbi düşman olarak bakın!” öğüdünü vermek mi? Daha da kötüsü: Katoliklere ve Ortodokslara karşı düşmanca davranışlara kışkırtmak mı? Papa, VII. Gregorius – II. Vatikan Konsili çizgisine dönmese idi dahi, müminlerin bağlı kalacakları ilke, “kine kapılmamak ve adaletten ayrılmamak” değil midir? (Maide, 5/8).

Bana “ileti” ileterek “hristiyanlara arka çıkmanıza şaşılmaz, çünkü şiîler esasen tarih boyunca İslâm''a karşı hristiyanlarla birlik olmuştur” diyen biçarelere, “Allah şifa versin!” demekten başka ne yapabilirim? Papa''nın, bir ayak ve dil sürçmesinden sonra üzüntü duydu isem, bu gibi kimselerin de gafletten kurtulmaları beni ancak sevindirir ve Allah''a hamd ederim.

Tekrar ediyorum: Papa, Regensburg Hitabesi''ndeki sürçmesini telâfî etmese idi bile, Ayasofya''da dua etmesini engellemek istememiz doğru olmazdı. Halen cami olarak kullanılan bir mekânda dahî bir hristiyanın dua etmesine engel olamayız. Ayasofya''da dua etmesini engellememiz için dinî bir gerekçemiz yoktur. Ayasofya''nın alelâde bir “müze” olarak değil, hristiyanların ve müslümanların aynı ve tek tanrı Allah''a ibadet ettiklerinin muhteşem ve mübarek bir kanıtı ve anıtı olarak muhafaza edilmesi ve âyin yapmak veya cemaat namazı kılmak değil de dua etmek isteklerinin önlenmemesi çok daha iyi olmazmı?

Yine tekrar ediyorum: Ortodoks ve Katolik yakınlaşması bizim için endişe değil sevinç meselesidir. Yine doğru çizgide bir “aynı ilaha, tek gerçek ilâh Allah''a ibadet etme, O''nu sevme” bilincine tekrar kavuşmamızı sağlayacak olan müslüman ve hristiyan buluşmalarını da hasretle bekliyoruz.

Bizim, bu yöndeki gayretlerinin değerini bilemediğimiz Patrik Bartholomeos''un “ekümenik” sıfatı olmasa idi, Patrikhane''nin teşebbüsü ile, hristiyan-müslüman yakınlaşması çizgisinde önemli bir aşama olan Charta oecumenica yayımlanamaz ve ardından da Avrupa Parlametnosu''nda temsil edilen Hristiyan Partilerinin, “müslümanları komşu ve birinci sırada partner: muhatap” gören bildirisi yayımlanmazdı. Geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer!

Papa, kendi sözleri ile, “her insan gibi yanılabileceği”ni Regensburg konuşması ile gösterdi, fakat VII. Gregorius gibi, Havari halefi olduğunu da dünkü konuşması ile gösterdi. Hatadan dönmek fazilettir. Ben bu papayı sevdim ve bütün kalbimle sesleniyorum: -Hoş geldin kardeş! Herzlich Willkommen, Bruder!