Sevelim-sevilelim

Ey Azizan, Yunus Emre “gel tanışık edelim (tanışalım), işi kolay tutalım (insanlar arasındaki sevgi yolunda olmadık bahanelere, ön yargılara, kan ve kin davalarına kapılmayalım) /sevelim sevilelim/Dünya kimseye kalmaz! derken, bestekârlara şarkı sözü yazmıyordu. Daha yüce bir amacı vardı. İnsanlar arasında, halk toplulukları arasında sevgiyi yaymak ve sevgi düzenine ulaşılması için yolu açmak! (Yunus sözün anlarsan / Mânâsını dinlersen /Sana ey(ü) dirlik gerek / Bunda kimesne kalmaz)

Yunus''un sözü anlaşılıp kabul gördü mü? Heyhat! Kabul edenler oldu, ne var ki bunların bir çoğu da şehid edildi. “Sevelim-sevilelim”, bunun için de önce “beri gel bilişelim / yad isen tanışalım” çağrısı Kur''an-ı Kerim''in ve daha önceki ilâhi vahiy kitaplarının ortak çağrısı idi. Kur''an-ı Kerim''de Alemlerin Rabbi, insanları “tanışsınlar” diye halklara ve boylara ayırdığını beyan buyurmuştu. (Hucurât, 13) Bencillik, hased ve kîni körükleyen yabancılaştırma tebliği insanlığı biribirine düşürdü. En acı verici ve ibret alınması gereken bir örnek, komşumuz Irak''ın bugünkü halidir ve bütün islâm ülkelerinin bu örneğe uydurulması için bazı kolların sıvandığını da görebilenler görüyor.

Hristiyanlarla aramızın düzelmemesi için devamlı fitne tohumları ve kan davası vesileleri ekilip icat edildiği gibi, zaman zaman da Şi''i-Sünnî ihtilâfı üzerinden yeni oyunlar oynanıp oynanamayacağı, “getiri”sinin ve “götürü”sünün ne olacağı araştırılıyor. “Aleviler de üçüncü bir ihtilâf unsuru olabilirler mi?” araştırmaları yapılıyor. Karşı karşıya getirilmeye çalışılan Kürt ve Türk halkları da ayrıca kendi içlerinde halk, mezheb ve din fırkalarına bölünüyor.

Ey Azizan, “Allah''ın eli, ellerin üzerindedir.” Allah''ın çağırdığı sevgi yolundan başka bu fitneden kurtuluş yoktur. Saddâm, “vurma, ezme” yolunu, “sadme” yolunu deneyerek faşist bir arap milliyetçiliğiyle başarıya ulaşacağını zannetti. Bizim ulusalcılarımız da özledikleri yöntem bu olduğu için, Saddam''ın en kanlı günlerinde bile, sırf İran''a saldırdığı için, Saddam''ın Irak davetlerine giderek “esmer, sıcak, sevecen çehresi”ne övgü düzenler oldu. Bugün de böyle bir “Türk çehresi” arayanlar var. Oysa her kaba güç sadmesi; ileride bir karşı sadmeye davetiye çıkarmak demektir. (Men dakka, dukka)

Yakında, yeni bir sevgi sınavına gireceğiz. Şimdiden iki yönlü kışkırtmalar başladı:

-Meclis''e “ötekiler” giremez! Bütün “berikiler” önce birleşerek bu “ötekiler”in defterlerini dürmeli, daha sonra biribirlerine düşmelidirler.

-Bizi Meclis''e dahi sokmak istemeyenlerle nasıl birlikte yaşarız ey bizim yaka “berikiler”i? Bu karşı Yaka “ötekiler”i güçlüyse, onlardan da güçlüsü yok mu? Şu halde bizim hedefimiz manda altına girmek olmalıdır. Bundan başka çözüm yolu yoktur. Ey “berikiler”, bu “ötekiler”in emperyalizm mandası altına girme emellerinin vatana ihanet olduğunu görmez misiniz? Onlardan önce bi şu mandanın altına girelim de bir an önce şu “ötekiler”in hesabını görelim!

Ey Azizan, her iki yakaya ayrılanlarınızın da beni “öteki” sayacağını biliyorum, ne var ki söylemeyi de vazife biliyorum. “Beri gel barışalım / yad isen bilişelim”den, “Sevelim/sevilelim”den öte bir selâmet yolu, bir felâh yolu yoktur. Din ehli iseniz, din, sevgi öğretisi demektir, din ehli için hiçbir halk, hiçbir inanç topluluğu “öteki” değildir. Bütün sevgi ehli “beriki”dir. Bu “beriki”lerin karşısında ancak “kin ve zulüm ehli” olanlar, “beri gel barışalım!” çağrısına uyuncaya kadar, muvakkat olarak “öteki”dirler. Sevgi yolundan yarım adım bile dışarıya taşmamak, helâk uçurumuna adım atmamak gerekir. Emir-ul-Mü''minîn, “ötekine sadme vurarak ezmeye ve böylece nizâm-ı âlemi korumaya çalışma” yöntemini “haddi aşma” olarak niteler ve “âlemi düzeltmeye çalışırken kendini bozma” sayardı. “Kürd” iken “mürd” olmayı, “Türk” iken “kürk” olmayı istemiyorsak, bir an önce, komşularımızdan, vatandaşlarımızdan, sınır komşularımızdan başlayarak, Allah''a karşı ahdimize sadık kalan, vefa gösteren Sevgi ehli olduğumuz güvenini verelim. Biyâ tâ telâfî konîm ân çi be-gzeşt / Ke dârîm ez ömr şermendeğî-hâ [Gel, bütün şimdiye kadar olanları (yeni bir sevgi hamlesiyle) telâfî edelim / çünkü ömrümüz (tarihimiz) boyunca utançlarımız var!] –Feyzi Kâşanî–