Sevginin eylemleri

Sevginin sınırsız ve sonsuz kaynağına gönlünü bağlayabilen, bu akım devresine girebilen kimselerin eylemleri de güzel olur. Bu alanda “âyinesi iştir kişinin, lâfa bakılmaz”. Sevginin eylemlerini gerçekleştirme gücünü kendilerinde bulamayanlar, “iktıdar”a, “güc”e talip olmamalıdırlar. “Kendisinde bu gücü bulamama” ne demektir? İnsan, kendi gönlündeki sevgiden emîn olabilir. Ne var ki imtihan âlemi olan dünyada nice velî ve nebîler, çevrelerinden destek bulamayacaklarını bile bile, Sevgi Rabbi tarafından görev verilmiş ise, şehadete gönüllü oldular. Allah''ın kendilerine böyle bir görev yüklemediği nice veli ve nebî ise, köşelerinde ve inzivâda kalıp –sırrı kutlu olsun– Hacı Bayram-ı Velî gibi “sîne hakk ederler”. Kendilerine iktıdara payanda olma görevi teklif edildiğinde reddederler.

Emîr-ul-mü''minîn; fermân-i Aşk''da sadece sîne hâkketmekle değil, Ahlâk''ın kategorik emrini, diğer bir deyişle fermân-ı aşkı uygulamak için uğraşmak ile de görevli idi. Dünyaya en küçük bir meyli yoktu, tam bir nur mazharı idi, sonucun ne olacağını bilerek, son nefesine kadar etrafına nur saçtı. Şehadetine yol açan darbe mübarek başına vurulduğu zaman, “bu sıkıntılı, zahmetli, anlamsız dünyadan kurtuldum!” diye bağırmadı. Böyle sevinenler de vardır. Merhum Burhan Felek''den okumuşdum. Mahmud Şevket Paşa su-i kasdinden sonra İttihatçılar bu fırsatı ganîmet bilerek, muhaliflerini –bugün İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi binası olan– Bekirağa Bölüğü binasında toplayıp canlarını burunlarından getirdikten sonra, deste deste darağacına güderken, bir nefer, ehl-i tarîk, yaşlı bir amcayı da dürterek “Haydi kalk! Asılacaksın!” dediğinde bu amca, dayanılmaz günleri sona erdiği için, sevinçle gülümseyerek neferin omuzunu okşamış idi. Emîr-ul-mü''minîn, Sevgi Rabbi ile ahdini ifa ettiği ve Şeb-i Arûs''u çok yaklaştığı için “fuztu ve Rabbul kabe!” diye bir sevinç sedâsı kopardı. (Ka''benin Rabbi''ne and olsun, Kâ''be''de başlayan dünyâ hayatım Kûfe Camii''nde, tam bir başarıyla tamamlandı ve ben de nefs-i mutmainne oldum). Esasen Emîr-ul-mü''minîn bu sevinç çığlığını kendi soyundan gelen bütün Ehl-i Beyt imamları içinde yüceltmiş idi.

İmâm-ı Sâdık''a “iktıdardan pay” teklif ettiler. Öğrencilerinden birisini göstererek sordu: –Horasan''da, bu “kıyam”a kalkışanlar arasında bunun gibi elli kişi var mı? Gelen haberci dürüst bir kimse idi. Şu cevabı verdi: –Vallahi bunun gibi tek bir kişi bile yok!” İmam-ı Sadık da buyurdu: –Elli kişi istemiyorum, beş kişi varsa ben de bu harekete destek veririm. Haberci vedalaştı ve gitti. Bundan sonra da Emevîler yerine Abbasîler gelip onlar zulmetmeye başladılar.

“Ver şu kaşığı da biraz da biz ölelim!” sloganı ile gelinen iktıdarın mumu yatsıya kadar yanar. “Azıcık adaletsiz, azıcık da bilinçsiz, birazım da oportünist, az buçuk da dışa bağımlı amma, bu kadarcık kusur kadı kızında da bulunur” gibi gerekçelerle oy verilir mi? Maalesef, bizde verilir. Mecelle, “iki fesâd teâruz ettikte ehaffi ihtiyar ile a''zaminin çâresine bakılır” derdi. Eyvallah! Ehven-i şerreyn ihtiyar olunur! Ne var ki “büyük fesâdın çaresine bakma” hedefi hiçbir zaman unutulmamak şartı ile ve geçici olarak! Yoksa hafif fesad durduğu yerde kalmaz, o da semirir ve büyük fesâd olur, böylece iktıdar salıncağına sıra ile küçük fesad olan çıkar, serpilince salıncaktan indiği için iğne-ipliğe dönmüş olan önceki fesad küçük fesad sayılır, bu fâsid dairede de dolap beygiri gibi dönmek mukadderdir. Çektiğimiz zahmet bizde kalır, çektiğimiz su bizim değirmenimizi değil Dâbbet-ul-Arz değirmenini döndürür. Bilinçsiz de olsa fesad fesaddır.

Ey azîzan! İki fesad karşılaştığında hafif olanını ihtiyar etmesine edelim, ne var ki zinhâr bu arada “büyüğünün çaresine bakma”yı unutmayalım. “Toplumun unutması”, “çoğunluğun bilinçsizleşmesi” veya “fesada şartlanması” demektir. İşin kötüsü, bilinçsiz, yabancılaştırılmış çoğunluğun yerini fesada şartlandırılmış çoğunluğun almasıdır. Bâtılın ve zulmün erdem olması, “Hakk''a tapmakta” devam eden milletimin yerini, dışarıdan güdümlü ve bölücülük değirmenini döndüren “ırkçılık” virüsü bulaşmış bireylerin almasıdır. Hiçbir “etnik toplululuk” bu virüse bağışıklı değildir. “Senin balçığın benim kaliteli çamurum yanında kaç para eder?” deyû biribirini rafdan aşağı tekerleyen düdüklü destiler olmayı bırakmayacak mıyız? Çamurlaşmakla bir yere varamayız.

Sevgi insanları olamadığımız için, sevgi pınarında arınıp elele verecek yerde, hiçbir sevgi eylemi gerçekleştirmeksizin tartışıp duruyoruz: –Başörtüsü? –Bu iş bitmiştir, kesin sesinizi! –Heybeliada Ruhban Okulu? –Akıllı ol akıllı ulan şerefsiz! –Üçyüzbir? –Hay başına üçyüzbir taş düşsün! –Off! Bir âh etsem karşıki dağlar yıkılır! / Bugün posta günü; canım sıkılır! Ellerin mektubu gelmiş okunur / Benim yüreğime hançer sokulur! –Sevgili''nin mektubunu açıp okusana! –Vay kökten gerici vaay!