Zulmet"den Nûr"a

Halk partisi''nin 1950 iktıdar değişimi öncesi başkanı Şemseddin Günaltay “Zulmet''den Nûr''a” başlıklı bir kitabın yazarı ve Merhum Âkif''in sevdiği kişilerdendi. “Demokratikleşme” hareketi başlayınca Merhum İnönü o''nu başkanlığa münasip gördü. Ne var ki bu Zulmet''den Nûr''a” sözünün anlamında da bir uyuşma ve birleşme sağlanamadığı için, yarım yüzyıl sonra bu demokratikleşme hareketlerini başlatan parti, İnönü ve Şemseddin Günaltay'' ın çok gerisinde bir zihniyeti temsil etmeye başladılar. 28 Şubat havası ülkenin üzerine çöktü. (Sarmış yine âfâkını bir dûd-i muannid Tevfik Fikret). On yıl sonra bugün, bu satırları yazdığım günün tarihi, 28 Ağustos, 2007 Berât Gecesi''nin gündüzü, 2007 Zafer Bayramı yaklaşırken, yeni bir başlangıç olacak mı? “Doğuyor ömrüme bir yirmisekiz yaş güneşi” şarkısını terennüm edebilecek miyiz? Neyin Nûr, neyin zulmet olduğunu, neyin Adalet, neyin zulm olduğunu idrâk edersek niçin olmasın?

Unutmayalım ki, Nûr''u ve zulmeti; Adl''i ve zulmü belirleyen bizler değiliz. Beşer''den insan''a yükseliş ve bu “seyr-i sülûk”un sürekliliği; “Göklerin ve Yeryüzü''nün Nuru”na yönelmekle olur. Aksi takdirde, Reh-i zulmetde ilerlemeye devam ederiz ve bu arada da “Hızr''ı bulsak reh-i zulmetde külâhın kaparız”, sonuçta zulmet yolunda külâh kapma fırsatının artık kendilerine tanınması gerektiğini düşünen bazı zevât, “sürekli aydınlık için bir dakika karanlık!” haykırışlarına başlar.

Ey Azîzan, “Lâ ikrâhe fîd-dîn” (Din, zorla benimsetilemez) ilkesi ve ilâhî emri; daha önce de arz ettiğim gibi, argumentum e contrario (Karşıt anlam yorumu) ile; İslâm''a (Din''e) karşı olup terk etme halinin de zorla benimsetilmemesini gerektirir. Ferdin (bireyin) ilke olarak “inancına göre yaşama hürriyeti” vardır ve bu hürriyet ancak “başkalarına zarar vermeme” emri, dolayısıyla “başkasına zarar verme” yasağıyla sınırlanır. Laikliği Hakk''a ve bâtıla, Nûr''a ve zulmete eşit derecede uzaklık” diye tanımlamaya ve bu tanımı dayatmaya çalışanlar, “gaflet ve dalâlet”, bazıları “hattâ hıyanet” içindedir. Hukuk Devleti, “insanlık onurunda eşitlik ilkesi ve hakkaniyet ilkesi”nden, “hiçbir dînî veya felsefî görüş”e ödün vermez, işte o kadar! Yoksa, “adalet isteyenlere de, zâlimlere de eşit derecede uzak kalmak zorundayım” diyen bir yönetici “suya dokunmazmış/sabuna dokunmazmış/pise bak!” yargısına da katlansa gerekir. İnsana “adaleti sağlayacak gücün yoksa, yönetim kürsüsünden inmek de mi aklına gelmiyor?” derler.

Ey Azîzan, 28 Ağustos''un “Adalet''in zaferi” Bayramı öncesindeki erleri olacak gücü kendimizde göremiyorsak, hiç değilse 28 Ağustos''un gafletten uyanmamış Ağustos Böceği de olmayalım, en azından Kâbe yolunda, karınca kararınca bir topal karınca olalım. “Bu ayakla ve bu hızla Kâbe''ye nasıl varacaksın?” dendiğinde “hiç değilse bu yolda, bu uğurda ölürüm” deme halinde olalım. Bu hal, “ferdî felâh”ımız için zorunludur. Zulme hiç değilse gönlümüzde uzak kalmamız, tevellâ ve teberrâyı bâtında, emr bil-ma''rûf ve nehy anil-münkeri de zâhirde, Sevgi''nin Sevgili''nin emri bilmemiz gerekir.

Ey Azîzan, “emir” kelimesini duyunca “tarihî birikim şartlanmaları” etkisiyle “alerjik” tepki gösterecek ve “bre buradada mı buyruk? Hani dinde zorlama olmazdı? Sartre mezhebinden müslümanım!” diyen kardeşlere derim ki “-Ey gözüm! Sartre”, Allah Sonsuz ve Sınırsız Sevgi''nin Rabbi''dir” bilinciyle ve “ilâhî! Ente maksûdî!” diyerek yola çıkmadığı için, Sartre mezhebinden “Müslüman”, kelime-i şahadet getiriyorsa, zahirde Müslüman sayılır amma; “Müslüman sayılır”, yoksa “mü''min” olamamıştır. Kendisini Şi''î, Alevî, Sunnî, lâik müslüman, ılımlı müslüman, milliyetçi müslüman, kapitalist müslüman, kaideci Müslüman vs. diye adlandıranlar için de hüküm değişmez. Mü''min olan, mutalk ve sarsılmaz Sevgiyle Allah''ı Yüce Sevgili''yi, Ehl-i Beyt''i sever ve bunları sevenleri sever. Kelimenin öz anlamıyla sevmediklerine de asla zulmetmez ve zulmü tasvib etmez. Onlara da şefkat duyar.

Sevgiye eren insan, Ahlâk''ın kategorik emrini, “festakıym kemâ umirte” yi (Sana buyurulduğu gibi doğru, dürüst ol!) bir yenmez yutulmaz dayatmaz olarak, değil esasen Sevgi''ye teslim olduğu için tabiî olarak kabul eder, benimser.

Dün gece, Sevgi ehli olmayı seçtik mi? Zaman; gösterecektir. Sevgi ehli, bildiğini işler, müraî sonuçta, ellerini dişler! Allah korusun ey Azîzan!