"Artık kendini rahat bırak"

Muzaffer Serkan Aydın, genç şairlerimizden. Yirmi yedi yaşında. İlk şiir kitabı Gerçek Rüya yeni yayınlandı.

Şiirin / sanatın gazete köşelerinden çekildiği günlerden geçiyoruz. Hiç eksik olmayan boğucu gündem, neredeyse bütün güzelliklerin, inceliklerin üstünü örtüyor. Elbette can sıkıcı.

Sezai Karakoç''a göre, iyi bir gazete, okuru düşünmeye sevkeder, böylece ilerlemesine yardımcı olur. (Turan Karataş, Doğu''nun Yedinci Oğlu, Kaknüs Yayınları, Eylül 1998, sayfa 470) Evet, haberlerin, yorumların yanı sıra, edebiyat ve fikriyat. Şart.

Bizler, edep ve edebiyatı bir bütün olarak görüyoruz. İnsanların kusurlarını değil, marifetlerini araştırmaktan yanayız. Emeğe hürmeti ve vefayı önemsiyoruz. Gönlümüz, bu hassasiyetleri taşıyanları daha çok seviyor.

Biliyoruz ki, edebiyatın hem aydınlık, hem karanlık yüzü vardır. Hatırlayalım: Ak Kırklar, Kara Kırklar.

***

Dostkam, dostluğa yatkın kimse demek. Muzaffer Serkan''ın sadece kendisi değil, şiirleri de öyle. Sizi hemen sarıyor.

Şairimiz, Türkçenin sözünden hiç çıkmıyor. Temiz ve duru. Göze çarpan ilk özelliği ise dize kurmadaki becerisi. Birkaç örnek verelim: ''Seslenmişler ardından, duymamışsın'', Üzülme, herkes kendine dönüşür hikâyenin sonunda'', ''Uykun gelir, tenin dağılır / Gece, tertemiz siyah'', ''Çok güzelsin, ben bu kadar sevemem'', ''Nasılsa ölecek olmanın sakinliği'', ''Seni çağıranlar gelmemiş / Üstelik mahcup da değiller.''

''Beyaz dokusunda bu saf rüyanın'', dilimizin en başarılı dizelerinden biri. Ahmet Muhip Dıranas''ın Kar şiirinde geçiyor. Kitap boyunca ve sanki, bu dize, bize eşlik ediyor. Beyaz doku, kış mevsimine karşılık geliyor. Kış ise zorluktur, meşakkattir, dünyadır. O saf rüya, işte burada, bir sığınak yahut teselli olarak karşımıza çıkıyor. Çünkü şair, ''dünyaya değil, rüyaya inanıyor.''

Bütün iyi şairlerin aynı damardan beslendiklerine ve akraba olduklarına inanırım. Birbirlerini okusunlar veya okumasınlar. Şöyle ki: Muzaffer Serkan''ın Karıncanın Rüyası başlıklı şiiri, ''genişçe bir avluyu geçip kalbime giriyorsun'' dizesiyle başlıyor. Bu da Ah Muhsin Ünlü''nün bir şiire giriş dizesi: ''İşte sen gülüyorsun ve beni daha geniş bir salona almış oluyorlar.'' (Gidiyorum Bu, Nisan 2000, sayfa 30) Karıncanın Rüyası''ndan bir dize daha: ''Büyük bir yangın için üflediğim ateşler.'' Şimdi de Levent Sunal''dan iki dize alalım: ''Üflüyorum bir daha üflüyorum yangın çıkıyor karşıki evde / Bunu ayşenura söylüyorum gülüyor kahkahalarla.'' (Mevsim Birdenbire, Ocak 1997, sayfa 10) Burada etkiden veya esinlenmeden değil, bir yakınlıktan bahsediyoruz. Evet, bu böyledir.

***

Turgut Uyar, şiiri, bir yaşama çabası olarak görür. Gerçek Rüya''yı her okuyuşumda, işte bu çabaya şahit yazılıyorum.

Şairimiz, hayatın ve insanın çelişkilerini, sıklıkla şiirine taşıyor. ''Gömülmek için yerin altından çıkarılan madenci'' gibi. Bu yaklaşım, tehlikeli olmakla beraber, kendine mahsus bir dünyanın da işareti. İroni desek, değil. Eminim ki, ''bir çiçeğin solmadan önceki son sözleri'' dizesi, kelime oyununun çok ötesinde bir şey. Bu dizenin yanına, başka şiirlerden iki alıntı yapalım: ''Yaşamaktan ümidini kestin, serbest kaldın'', ''Birazdan ne olacağını biliyor, yine de sakin.'' Bütün bunlar, bizi, adına ''teslimiyet'' dediğimiz o güzelliğe götürüyor.

Gerçek Rüya''nın ''görmek'' üzerine kurulu bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Belki de bundandır, göz, kitapta en çok kullanılan kelimelerden biri. Demek ki uyurken değil, uyanıkken görülenler. Olan bitenler. Yaşananlar. Böylece, ''gerçek rüya'' demekle, ''oyundan ibaret'' olan dünya hayatına gönderme yapılıyor. ''Gördüğümüz şeyleri gördük mü gerçekten'', ''Her şey güzeldir belki gördüğümüzden'' gibi dizeler eşliğinde, bu söylediklerimi tekrar düşünüyorum.

Kitabın anahtar dizesi ise şu: ''Her şeyin baştan başladığı.'' Böyle bir şey mümkün mü? Olabilir mi? Ancak öldükten sonra. Çünkü ''insanlar uykudadır, ölünce uyanırlar.'' Ve rüya biter.

***

Sezai Karakoç, günümüz şiirinin hafızaya pek hitap etmediğini, bundan dolayı da yazılarda, konuşmalarda fazla kullanılmadığını söyler. Bunu eksiklik olarak görür. (Doğu''nun Yedinci Oğlu, sayfa 451)

Muzaffer Serkan''ın bir özelliği de, hafızaya hitap eden şiirler yazıyor oluşudur. Akılda ve kalpte kalan. ''Şimdi biri çekip vursa beni / İnan kendini daha çok yaralar'', ''Kadimdir yunan ve mısır / Ama bir dost kadar değil'' gibi.

Yazımızı böyle bitirelim: Dostlarımız hep acı söylemesinler, bazen de tatlı desinler.