Karanlıktan çıkarken...

Malazgirt''ten bu yana, tarihimizin en büyük kırılmalarından birini yaşıyoruz. Millet olmanın inceliğini kavrayamamış, tadını alamamış kimselerin yaptığı mahcup edici fenalıklar. Şaşkınlık içinde izliyoruz.

Biliyoruz ki, İstanbul''un fethi sırasında, ordumuza karşı surların üstünde savaşanlar, sadece Bizanslılar / Batılılar değildi. Şehzade Orhan''ı hatırlayın. Sonra tekrar unutun.

Moğol istilasından Mütareke dönemine kadar. Kazım Karabekir''in rakamlarına göre, Birinci Dünya Savaşı boyunca, topraklarımıza altı milyon tam teçhizatlı düşman askeri saldırmış. O kıyamet günlerinde, bir de içimizdekilerin yapıp ettikleri. Korkunç kayıplara rağmen, şükürler olsun ki, millet eğilmemiş, Türkiye yenilmemiştir.

İstiklal Harbi, bunun en açık ispatıdır. Her ne kadar, sonuçları milletimizden kaçırılmış olsa da.

Nihayetinde, Kerem''seniz eğer, her şey aslına dönüyor, döner. Bu toprağın evlatları, yani âşıkları, asla pes etmemiş ve bugünlere gelinmiştir.

Toprakla bağını arsa üzerinden, rant hesabından kuranlar, bizi elbette anlayamazlar. İster sağcı olsunlar, ister solcu, fark etmez.

Hükümet / devlet kaybetsin de, kim kazanırsa kazansın diyenler, üzülerek söylemeliyim ki, Şehzade Orhan''ın izinden gidenlerdir. Kendini vatandan ve milletten saymayanlar. ''Memleket meselesi'' denildiğinde, alaysı bir yüz ifadesine bürünenler. Devlet sırrını servis edenler. Hasımlıkta sınır tanımayanlar. Mahremiyete suikast düzenleyenler. Böyleleri için, kıyamet gününe dek değişmeyecek bir kuralı / durumu haber verelim: Ayın on beşi karanlıksa, on beşi aydınlıktır.

Onlar adına üzücü olan şu: Karanlıktan yeni çıktık!

***

Millete rağmen yapılanlar, hemen veya bir zaman sonra, mutlaka geri döner. Kabul görmez. Örneğin, milletimiz, ne pahasına olursa olsun, o şapkayı giymemiştir. Kimi ve neyi unutturmaya çalışmışlarsa, işte o, gönül yurdunda baştacı edilmiş, dualar eşliğinde korunmaya alınmıştır. Haksızlığa uğrayanlar da buna dahildir.

Elimde bir kitap var: Dil Devrimimiz. 1968 yılında, Türk Dil Kurumu tarafından yayınlanmış. Yazarı, Emin Özdemir. Kitaptan bir paragraf, sayfa yetmiş yedi: ''Mektep, talebe, muhacir, makbuz, namzet, mana, vazife, arzuhal, reis, muamele, vesika, gıda gibi sözcükleri dilden atamazsınız, bunlar yaşayan dilin sözleridir gibisinden savların dayanıksızlığı, gerçeklerle bağdaşmadığı açıkça ortaya çıkmıştır.''

Bu örneği şunun için verdim: Son bir yıldır, millete rağmen bir şeyler yapılmaya çalışılıyor. Fakat olmuyor, olmaz. Hele sosyal medya üzerinden, hiç. Daha dün gibi: Has Parti, oralarda hep birinci veya ikinci oluyordu. Sonra seçimler geldi ve gerçek hayatla karşılaştılar. Sonuç? Yüzde sıfır nokta yedi. Son aylarda her gün liste başı olanların akıbeti de değişmeyecektir. Orası değil, burası galip gelecektir.

Hilekâr, dokuz ocak yıkmayınca, bir ocak yapamazmış. Karşımızda en maharetli hilebaz olsa bile, artık yıkılacak ocağımız yoktur. Unutan varsa, ki var, tekrar hatırlatalım: Türkiye, bizler için, en son ocaktır. Biriciktir. Bütün kişi ve kurumlardan değerlidir. Her karışı, ödenen bedel olarak, yüzlerce kilometreye karşılık gelir. Bu millet, en acılı zamanında bile, büyük bir olgunlukla, şu sözü söylemesini bilmiştir: Vatan sağolsun!

Diyelim ve bitirelim: Milletin derin irfanı, bütün cihazların, projelerin, yöntemlerin, yönlendirmelerin üstündedir. Onu bulandırmak isteyenler, boğulup gitmiştir.