Ard arda iki ölüm

Önce ilim ve tasavvuf dünyamızın pek kıymetli şahsiyetlerinden olan Prof. Dr. Esad Coşan Hocaefendi''yi, kendi yurdundan çok uzak diyarlarda Avustralya''da kaybettik; ardından yayın ve edebiyat dünyamızın en önemli sîmalarından Ahmet Kabaklı''nın vefâtıyla bir kez daha sarsıldık. Türkiye, yeri kolay kolay doldurulamayacak bu iki ismin ölümüyle, hiç şüphesiz biraz daha çoraklaştı...

Esad Coşan Hocafendi; âlim, fâzıl, mürşid bir zât idi. Ehl-i gönüldü. Yalnız Türkiye''de değil, dünyanın birçok yerinde öğrenciler yetiştirdi, sohbet halkaları kurdu, İsm-i Azam''ı zikreden dil ve kalplere sahih bir tarîk eşliğinde rehberlik etti, ümide ses verdi. Kültür hayatımıza da birbirinden değerli katkıları oldu Esad Coşan''ın: Dergiler çıkardı, kitaplar yayımladı, gazete yayınına öncülük etti. Tüm bu faaliyetler neticesinde ilim ve irfan sahasına dönük ceht ve gayretiyle ''insan yetiştirmek'' amacına matuf girişimlerinin meyvelerini toplamak imkânına fazlasıyla kavuştu. Son nefesine kadar, tüm insanlığa sevgi, barış, hoşgörü çağrılarında bulundu. Toplumsal yapının temel ihtiyaçlarını karşılamak babından hastahaneler, okullar, kreşler, kitabevleri, ticarî müesseseler tesis etmeye yönlendirdi insanları. Hayatını Allah rızasına adamış bir ömrün en verimli çağında elim bir trafik kazasına kurban gitmesi, gerçekten hüzün vericiydi. Esad Coşan Hocaefendi, İslâmî hassasiyeti olan kesimler için "Sivil Toplum Kuruluşları"nın günümüzdeki önem ve önceliğine sürekli vurgu yapmıştı. Radyo yayıncılığına da destek veren Esad Coşan''ı, kasetlere alınan konuşmalarındaki o naif ses aracılığıyla tanıyabildim. Son dönemde kendisini Avustralya gibi dünyanın taa öte yakasında ikâmete mecbur bırakan ''lâik irade'', vefatı sonrası ailesinin tek dileği olan Süleymaniye haziresine defnine de rıza göstermedi. Ve henüz Hocaefendi defnedilmeden koparılan gürültüler içinde, tasavvuf dünyasına ait halkaları birer "koyun sürüsü" biçiminde nitelendiren ''iğrenç tipler''in bu sözleri, tarihin ayıplar hânesine çoktan yazıldı.. Bunların yaşadıkları inkıbâz sorununun şifasız bir dert olduğu da bir kez daha anlaşıldı..

Sadık okuyucularıyla her gün "Gün Işığında" buluşan Ahmet Kabaklı''nın kalbi de, bu dünyanın çileli yolculuğuna daha fazla dayanamadı; Hoca, dost ve sevenlerinin şahâdetiyle dar-ı bakâya uğurlandı. O, edebiyat dünyamızın ve düşünce/siyaset hayatımızın ''Milliyetçi-muhafazakâr'' çizgisinde önemli yapı taşlarından biriydi. Özellikle son yıllardaki ödünsüz tavrıyla bir mütefekkirden beklenebilecek tüm hassasiyetleri göstermiş ve geniş bir ilgi alanı uyandırmıştı. Basınımızın "Şeyh-ül muharririn"i olan Ahmet Kabaklı, bana göre en vefâlı adımlarından birini, rahmetli Necip Fazıl''a son dönemlerinde sahip çıkması ve üstada "Sultan''üs-şuarâ" unvanının verilmesine ön-ayak oluşuyla atmıştı. Hazırladığı Türk Edebiyatı Ansiklopedisi, edebiyat ilgilileri için, daima bir başvuru kitabı işlevini haizdi. Türk Edebiyatı Vakfı''nın kurucuları arasında yer alarak, sanat/edebiyat dünyamıza büyük katkılar sağladı. Vakıf bünyesinde tertiplediği panel ve konferanslar, sanat ve edebiyat nabzının işitildiği faaliyetlerdendi. Yıllarca Türk Edebiyatı dergisini çıkardı ve yönetti; yeni seslere imkân tanıdı, eski seslerin bütünlük içinde bir ve beraber oldukları çizgiyi muhafazada azamî özen ve dikkati göstermekten yılmadı. Bir neslin yetişmesinde ve eğitim camiasındaki hizmetleriyle ''öncü'' rolünü hiç yitirmedi o. Türk edebiyatı, çelebi ve alçak gönüllü bir evlâdının kaybıyla, telâfisi güç bir boşlukla karşı karşıya kaldı..

Prof. Dr. Esad Coşan Hocaefendi ve Ahmet Kabaklı Hoca... İnanıyorum ki; Türk milleti bu iki aziz insanı unutmayacak! Allah, her ikisine de rahmet eylesin; mekânları cennet olsun. Amin...